Moje róże – moja pasja

Dr Lande

Fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w Europa Rosarium Sangerhausen 2013.

Herbatnia.

Synonim -  Dr. Laude.

Hodowca – Adolf Berger .rok 1901.

Kwiaty – różowe z wrzosowym odcieniem. Kwiat średnicy do 10 cm, złożony z ponad 30 płatków o jaśniejszych rewersach.

Zapach umiarkowany .

Krzew -

Pochodzenie -

Mme la Generale Paul de Benoist

Fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w Europa Rosarium Sangerhausen 2013.

Herbatnia .

Hodowca -R.  Berland .Rok 1901.

Kwiaty – łososiowo różowe .

Krzew – Klimber.

Pochodzenie – siewka Madame Chauvry.

Alexander Hill Gray

rycina pochodzi z katalogu Dingee & Conard .

Róża herbatnia.

Synonimy – Często zwana jest Yellow Maman Cochet , ale też skrótowo – A. Hill Gray.

Hodowca – Alexander Dickson II w roku 1909 – to jak chcą jedni, inni podają rok 1911.

Kwiaty – żółte, jak na róże herbatnie nietypowe , bo składające się z około 50-60 płatków. Jak wiemy róże chińskie i herbatnie składają się z reguły z niewielkiej ilości płatków.

Zapach – mocny, herbatni.

Krzew- jest to luźny krzew dorastający do około 120 cm wysokości.

Pochodzenie – nie znamy jej przodków.

Wiemy natomiast, że Alexander Hill Gray, to znany zamożny szkocki właściciel ziemski, który sprzedał swoją posiadłość i zakupił dobra w Bath , znanym z łagodnego klimatu, który sprzyja między innymi uprawie róż. Natomiast w zimnej, wietrznej Szkocji nie mógł z powodzeniem ich uprawiać. Przyznam, że czyn ten, sir Alexandra zaintrygował mnie, ale i zawstydził. Pomimo tego, że z reguły opisuję tylko te odmiany róż, który fotografie posiadam, postanowiłem opisać tą odmianę w uznaniu wielkości czynu tego rosomanes. Mienię się być miłośnikiem róż, jednakże nawet do głowy mi nie przyszło bym mógł spieniężyć swe dobra i zakupić jakowąś posiadłość dajmy na to we Wrocławskim tylko dlatego, że tam łatwiej róże uprawiać. Przez National Rose Society nazywany był królem róż herbatnich, które z powodzeniem uprawiał.

Jak napisałem na wstępie , odmiana ta została  wyhodowana przez A. Dicksona, jednakże mimo tego iż odmiana ta znajduje się w obrocie handlowym, istniejąca do dziś firma Dickson, nie ma jej w swojej ofercie.

W latach pomiędzy 1820 a 1920 wyhodowanych zostało około 2000 odmian róż herbatnich. Do dzisiejszych czasów dotrwało nie więcej jak 200 , ale tylko pewna część z nich jest zidentyfikowana ponad wszelką wątpliwość. Bierze się to stąd, że herbatnie charakteryzują się dużą zmiennością kolorystyczną. W ostatnim czasie grupa rosarian z Australii podjęła katorżniczy trud potwierdzenia identyfikacji odmianowej pozostałych róż herbatnich. Piszą o tym/L.Chapman, H. Merrifield i B. West/ między innymi w “The Suinstable Rose Garden” , wydawnictwie z roku 2010.

“Aleksander Hill Grey  jest właściwie nazwany, jesteśmy tego pewni mimo, że nie ma dostępnych wczesnych rycin , ani szczegółowych opisów.  Była ona jednakże  popularną wystawową różą i była powszechnie uprawiana pod szkłem w chłodniejszym klimacie. Została nawet nagrodzona złotym medalem  angielskiego NRS wkrótce po ukazaniu się w obiegu. Była też zalecana do celów wystawienniczych w Australii nawet jeszcze w  latach pięćdziesiątych. Nie uchroniło to jej jednakże przed całkowitym zapomnieniem. Dopiero w gdy 30 lat później znaleziono bezimienną żółtą różę na australijskim cmentarzu, szkółkarz Roy Rumsey rozpoznał ją jako Aleksander Hill Grey. Roy miał duże doświadczenie z różami, najpierw w czołowej australijskiej Rose Nursery Hazelwoods, gdy był bardzo młody, potem w Hilliers w Anglii, a później podczas praktyki w Kew. Wraca do Australii pracuje u swojego ojca  a potem zaczyna pracę na swoim wraz ze swoją żoną Heather.

Sprzedał tysiące sadzonek bardzo popularnego Aleksandra Hilla Graya, przez całą swoją karierę, więc był zachwycony, widząc go ponownie i   wprowadził go z powrotem do handlu w Australii w 1980 roku.
W USA Aleksander Hill Grey  został ponownie wprowadzony z sadzonki pozyskanej od szkółkarza Roy Hennesey, który przechował ją w swej kolekcji.
Tak więc widzimy, że można pozytywnie zidentyfikować różę, jeśli mamy dostęp do wiarygodnego autorytetu z wiedzą z pierwszej ręki, taką jak mieli obaj Roys -  Hennesey i Rumsey, ale niestety to nie często się zdarza.” – tamże , strona 20.

Jak więc widzimy, mimo tego, że odmiana ta wypadła z obiegu handlowego na dłuższy czas i mimo braku jednoznacznych opisów, udało się potwierdzić jej autentyczność dzięki świadectwu niekwestionowanych autorytetów.

Hume’s Blush Tea-scented China

Chińska / Bengalska, Species , Herbatnia.

Synonimy –  Bengale à odeur de thé, Rosa indica fragrans Redout. & Thory synonym, Rosa indica odoratissima Lindley, Rosa odorata (Andrews) Sweet, Rosa odorata Thea, Rosa X odorata (hort ex. Andrews) Sweet, Rose de la Chine carnée,  Rosier des Indes odorant ,Thea carnea . Została ona pierwotnie nazwana R. indica odorata a później R. indica fragrans. Skąd pojawia się wyraz indica? W tym czasie nazwa Indie Wschodnie obejmowała również Chiny.

Hodowca - Wyhodowana została przez nieznanego chińskiego hodowcę. Kiedy? Kto to wie, ale na pewno w co najmniej XVIII wieku albo i wiele wiele wcześniej. Jeżeli chodzi natomiast o introdukowanie w Anglii , to zdania są podzielone.Wiele zasług można z pewnością przypisać  Johnowi Reeves, który w tym czasie pracował w Chinach jako Główny Inspektor East India Company w Kantonie i  najprawdopodobniej był odpowiedzialny za ten import  jak też odegrał kluczową rolę w wprowadzeniu wielu innych nowych roślin z  Chin  do Europy. Ja, w każdym razie tych zasług bym mu n ie przypisywał jako, że inspektorem w Chinach został trochę później bo w 1812 roku. Część autorów piszących   o tych sprawach zasługi odkrycia jej w Chinach przypisuje Josephowi Banksowi w 1809 roku. Zasługi przypisuje się też Sir Abrahamowi Hume – jakie , nie wiem zapewne głównie takie , że był adresatem tej cennej przesyłki, zapewne też sfinansował. Nadał jej też nazwę jak w tytule na cześć swojej żony Lady Amelii Hume.  Dość powiedzieć, że James Colvill rozmnożył ją i rozpowszechniał pod nazwą właśnie  Hume’s Blush Tea-scented China.

Kwiat – o niestabilnej barwie przechodzący od jasnych fioletów do bieli.Kwiaty duże, półpełne złożone z około 20 płatków. Jest znana ze swoich dużych, eleganckich, blado różowych kwiatów, które są w nieustannym rozkwicie.

Zapach – Pachnąca.

Krzew – o jasno zielonych z rzadka uzbrojonych haczykowatymi kolcami pędach. Dobrze się krzewi , ale nie dorasta więcej jak 60 cm wysokości.

Pochodzenie – Najprawdopodobniej jest to krzyżówka jakiejś róży chińskiej i r. gigantea. C.C.Hurst szacuje, że w jej genomie przeważają cechy róży herbatniej w stosunku jak  2:1. Dziś , coraz powszechniej wyrażana jest opinia jakoby to co aktualnie jest w obrocie handlowym nie odpowiada opisom dziewiętnastowiecznym i ta prawdziwa Hume’s Blush przepadła, została utracona.

Parks’ Yellow Tea-Scented China

Róża herbatnia. Wg. C.C.Hursta, należy ją traktować jako zaginioną od 1882 roku, ale być może da się ją jeszcze  odnaleźć w Chinach. Jest to bardzo ciekawe, jako że odmiana ta w pierwszej połowie XIX wieku była niezwykle popularna. Eugene Hardy – ten od róży Madame Hardy – gdy tylko ją w 1825 roku dostał w swoje ręce, szybko rozpowszechnił  ją tak, że stała się we Francji bardzo popularną rośliną doniczkową.

Synonimy - Flavescens (syn. ‘Park’s Yellow’), Jaune ancien (tea), Jaune ancienne, Lutescens Flavescens , Old Yellow Tea, Rosa indica var. ochroleuca Lindley, Rosa odorata ochroleuca Rehd.,Rosa X odorata ochroleuca. Kilka słów o tych dwu ostatnich synonimach: Autorem tych nazw jest Lindley , który opisują tą różę celowo pominął łacińskie słowo flavescens/żółty/ na rzecz greckiego ochroleuca/żółto zielony/ jako lepiej określającego kolor jej kwiatów.

Hodowca –  Róża ta, została pokazana brytyjskiemu Królewskiemu Towarzystwu Ogrodniczemu w 1824 roku,  a przybyła najprawdopodobniej w roku 1823  roku. Towarzystwo  to było w owym czasie na niezłym minusie, jednakże nie pożałowało 1200 funtów, sumy wówczas ogromnej , by wysłać swego przedstawiciela do Chin i na Jawę  z zadaniem – uwaga – przywiezienia jak największej ilości odmian chryzantem. Szczęśliwie, jako poboczny łup obok około 15 nowych odmian chryzantem znalazła się i nasza bohaterka. Dziś uważa się, że odkrył ją John Damper Parks, ale John Reeves, wówczas Główny Inspektor East India Company w Kantonie w latach 1812/31,  najprawdopodobniej był odpowiedzialny za ten import i odegrał kluczową rolę w wprowadzeniu wielu innych roślin z  Chin  do Europy w tym czasie. We Francji nadano jej imię R. indica sulphurea , gdzie też została szybko wprowadzona do uprawy. Podobnie jak Hume’s China, była w większym stopniu pod wpływem rodzica, róży herbatniej, a wyposażona została przez naturę w duże, żółte kwiaty z grubymi herbatą pachnącymi płatkami i jasno zielone  liście. To był ważny przodek wielu żółtych róż Herbatnich w XIX wieku.

Kwiaty – jej kuliste,  siarkowo żółte kwiaty rozwijają się z eleganckich długich pąków w pierwszej fazie przebarwionych na różowo. Kwiaty średnicy około 10 cm, składają się z około 15 płatków.

Zapach – umiarkowany, herbatni.

Krzew tworzą go dobrze rozgałęziające się pędy dorastające do 150 cm długości. Nie jest wzorem odporności, HMF lokuje ją w 7 strefie usda.

Liście – jasno zielone, półmatowe.

Pochodzenie – nieznane, możemy jedynie domniemać o dużym wpływie rodzica, róży herbatniej.

Adam

Chromolitografia pochodzi z dzieła Hippolite Jamain – Les Roses.

Herbatnia, choć jej klasyfikacja jest niejasna. Możemy równie dobrze zdefiniować ją jako pewien specyficzny rodzaj mieszańca herbatniego/wcześniejsza od La France/.

Synonim – President .

Hodowca  – to Monsignore Adam, hodowca z Reims, który uzyskał ją w roku 1837.

Kwiaty różowe do łososiowo różowych z wyraźną tendencją do przechodzenia w tonacje różowo kremowe. Kwiaty kulistej budowy, średnicy 8-9cm, złożone są z około 30-40 raczej drobnych płatków przypominających płatki kamelii. Kwitnie na ogół pojedynczo osadzonymi  na pędzie kwiatami, czasami do 3. _Powtarza kwitnienie chętnie, ale kwitnienie jesienne nie jest najlepszej jakości.

Zapach – dość mocny zapach herbatni.

Krzew – W klimatach odpowiednich  dla niej , jest to solidny krzew osiągający ponad 1,5m wysokości o pędach zabarwionych na zielono z czerwonymi haczykowatymi kolcami.

Mówiąc o naszych warunkach klimatycznych zakwalifikować by należało tą odmianę jako szklarniową, pod osłony. Zresztą początkowo, po jej wyhodowaniu też tak była traktowana.Na HMF możemy znaleźć piękne jej fotografie wykonane przez rosarianina z Litwy , ale opatrzone uwagą , że tamtejszy klimat jest dla tejże odmiany za srogi i uprawia ją w pojemniku.

Liście duże, ciemno zielone, przebarwiające się na brunatno czerwono.

Pochodzenie – nie jest to pewne, ale uważa się , że jest to krzyżówka Hume’s Blush Tea Scented china x Rose Edouard .

I jeszcze opis Jacka Harknessa z jego książki zatytułowanej po prostu Róże a pochodzącej z 1978 roku.

“Pojawienie się róży Adam,  sprawiło, że świat róży  uświadomił sobie, że nadeszła nowa, znacząca klasa.  Jak większość z nich jest pochodzenia francuskiego, a Brytyjczycy sami przekonali się, że ich klimat ogranicza uprawę herbatnich.Róża ta, pochodzi od hodowcy  Adam z Rheims  z 1833 roku. Ma kulisty pączek, który otwiera się, ukazując wiele krótkich różowo łososiowych płatków.” Tamże str. 61

Celina Noirey

Chromolitografia pochodzi z dzieła autorstwa duetu Hippolite Jamain/hodowca róż/ i Eugene Forney/sadownik/ wydanego przez oficynę J.Rotschild w roku 1873  -  zatytułowanego Les Roses. Rysunek wykonany został przez Francois  Frederic Grobon/1815-1901/. Wraz ze swoim bratem Anthelme , prowadził on pracownię malarsko – graficzną o nazwie Grobon Freres, którą zresztą przejął po Redoute.

Herbatnia.

Hodowca – Jean Baptiste Guillot młodszy, rok 1864.

Kwiaty łososiowo różowe z ciemniejszymi rewersami płatków. Kwiaty kuliste, średnicy około 6-7 cm, złożone z  15-20 płatków.

Zapach -

Krzew – o dobrym wigorze , ale pędy są wiotkie i wprowadzają nieco chaosu.

Liście – jasno zielone , błyszczące.

Pochodzenie -

Fiametta Nabonand

Herbatnia.

Synonim – zwana też Papa Gontier a Fleur blanc.

Hodowca – Gilbert Nabonand, rok 1894.

Kwiaty białe, ale to biel niespokojna. Znajdziemy w nich wyraźne tony żółte , ale i również karminowo różowe, zwłaszcza na brzegach płatków. Kwiaty osiągają średnicę 9-10cm a złożone są z bardzo zróżnicowanej ilości płatków. Na krzewie spotkamy jednocześnie formy półpełne jak i dobrze wypełnione. Odmiana ta , na początku XX wieku uprawiana była powszechnie na kwiat cięty w okresie zimowym.

Zapach – pachnąca.

Krzew -

Liście -

Pochodzenie – Papa Gontnier x Niphetos. Odmiany tej najprawdopodobniej nie ma w obrocie handlowym. Combined Rose List z roku 2010 – nie wymienia jej.

Pauline Labonte

 Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses i z dzieła Hippolite Jamain – Les Roses.

Róża herbatnia.

Synonim – Madame Pauline Labonte .

Hodowca – Pochodzi ze szkółek Pradela a roku 1852.  Przy czym zwykle podaje się jako autorów ojca i syna Henri i Giraud. Jak by tam nie było, nie ma to dziś większego znaczenia jako, że uznaje się tą odmianę za utraconą. Jak ktoś ją widział to proszę  o słówko.

Kwiaty łososiowo różowe.

Pochodzenie -

Jean Pernet

 Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses oraz  z dzieła Hippolite Jamain – Les Roses.

Rycina pochodzi z angielskiego tygodnika ogrodniczego The Garden .

Herbatnia.

Hodowca – Jean Pernet starszy, rok 1867.

Kwiaty kuliste w kolorze ciemno  żółtym z wiekiem jaśniejące.

Zapach – pachnące.

Krzew -

Liście – jasno zielone z brunatnym żyłkowaniem.

Pochodzenie – Devoniensis x Safrano .