rycina pochodzi z katalogu Dingee & Conard .

Róża herbatnia.

Synonimy – Często zwana jest Yellow Maman Cochet , ale też skrótowo – A. Hill Gray.

Hodowca – Alexander Dickson II w roku 1909 – to jak chcą jedni, inni podają rok 1911.

Kwiaty – żółte, jak na róże herbatnie nietypowe , bo składające się z około 50-60 płatków. Jak wiemy róże chińskie i herbatnie składają się z reguły z niewielkiej ilości płatków.

Zapach – mocny, herbatni.

Krzew- jest to luźny krzew dorastający do około 120 cm wysokości.

Pochodzenie – nie znamy jej przodków.

Wiemy natomiast, że Alexander Hill Gray, to znany zamożny szkocki właściciel ziemski, który sprzedał swoją posiadłość i zakupił dobra w Bath , znanym z łagodnego klimatu, który sprzyja między innymi uprawie róż. Natomiast w zimnej, wietrznej Szkocji nie mógł z powodzeniem ich uprawiać. Przyznam, że czyn ten, sir Alexandra zaintrygował mnie, ale i zawstydził. Pomimo tego, że z reguły opisuję tylko te odmiany róż, który fotografie posiadam, postanowiłem opisać tą odmianę w uznaniu wielkości czynu tego rosomanes. Mienię się być miłośnikiem róż, jednakże nawet do głowy mi nie przyszło bym mógł spieniężyć swe dobra i zakupić jakowąś posiadłość dajmy na to we Wrocławskim tylko dlatego, że tam łatwiej róże uprawiać. Przez National Rose Society nazywany był królem róż herbatnich, które z powodzeniem uprawiał.

Jak napisałem na wstępie , odmiana ta została  wyhodowana przez A. Dicksona, jednakże mimo tego iż odmiana ta znajduje się w obrocie handlowym, istniejąca do dziś firma Dickson, nie ma jej w swojej ofercie.

W latach pomiędzy 1820 a 1920 wyhodowanych zostało około 2000 odmian róż herbatnich. Do dzisiejszych czasów dotrwało nie więcej jak 200 , ale tylko pewna część z nich jest zidentyfikowana ponad wszelką wątpliwość. Bierze się to stąd, że herbatnie charakteryzują się dużą zmiennością kolorystyczną. W ostatnim czasie grupa rosarian z Australii podjęła katorżniczy trud potwierdzenia identyfikacji odmianowej pozostałych róż herbatnich. Piszą o tym/L.Chapman, H. Merrifield i B. West/ między innymi w “The Suinstable Rose Garden” , wydawnictwie z roku 2010.

“Aleksander Hill Grey  jest właściwie nazwany, jesteśmy tego pewni mimo, że nie ma dostępnych wczesnych rycin , ani szczegółowych opisów.  Była ona jednakże  popularną wystawową różą i była powszechnie uprawiana pod szkłem w chłodniejszym klimacie. Została nawet nagrodzona złotym medalem  angielskiego NRS wkrótce po ukazaniu się w obiegu. Była też zalecana do celów wystawienniczych w Australii nawet jeszcze w  latach pięćdziesiątych. Nie uchroniło to jej jednakże przed całkowitym zapomnieniem. Dopiero w gdy 30 lat później znaleziono bezimienną żółtą różę na australijskim cmentarzu, szkółkarz Roy Rumsey rozpoznał ją jako Aleksander Hill Grey. Roy miał duże doświadczenie z różami, najpierw w czołowej australijskiej Rose Nursery Hazelwoods, gdy był bardzo młody, potem w Hilliers w Anglii, a później podczas praktyki w Kew. Wraca do Australii pracuje u swojego ojca  a potem zaczyna pracę na swoim wraz ze swoją żoną Heather.

Sprzedał tysiące sadzonek bardzo popularnego Aleksandra Hilla Graya, przez całą swoją karierę, więc był zachwycony, widząc go ponownie i   wprowadził go z powrotem do handlu w Australii w 1980 roku.
W USA Aleksander Hill Grey  został ponownie wprowadzony z sadzonki pozyskanej od szkółkarza Roy Hennesey, który przechował ją w swej kolekcji.
Tak więc widzimy, że można pozytywnie zidentyfikować różę, jeśli mamy dostęp do wiarygodnego autorytetu z wiedzą z pierwszej ręki, taką jak mieli obaj Roys -  Hennesey i Rumsey, ale niestety to nie często się zdarza.” – tamże , strona 20.

Jak więc widzimy, mimo tego, że odmiana ta wypadła z obiegu handlowego na dłuższy czas i mimo braku jednoznacznych opisów, udało się potwierdzić jej autentyczność dzięki świadectwu niekwestionowanych autorytetów.