Moje róże – moja pasja

Caroline

Herbatnia -

Hodowca – Modeste Guerrin, rok 1838 .

Kwiaty – różowe, średnicy 8 cm, złożone z ponad 40 płatków o ciemniejszym rewersie.

Zapach – mocny

Krzew -

Liście – ciemno zielone .

Pochodzenie – nieznane .

Według Pierre Guillot – cytuję z a Journal des roses – Caroline była matką Souvenir de David d’Angers, 1856 Roberta, Comtesse de Labarthe z roku 1857 Bernedete, oraz Madame Damaizin .

Mme Damaizin

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico w Cavriglia 2014.

Herbatnia .

Synonim – W Carviglia figuruje pod nazwą Madame Charles Damaizin.

Hodowca – Frederic Damaizin, rok 1858 .

Kwiaty -rozwijają się z eleganckiego, długiego pąka, kulistej formy, jasno różowe o łososiowym odcieniu. Kwiaty średnicy 10 cm , złożone z około 30-40 płatków.

Zapach – bardzo aromatyczna

Krzew -

Liście – oliwkowo zielone, skórzaste.

Pochodzenie – Caroline x Safrano – ale nie jest to powszechna opinia. Według Pierre Guillot – cytuję z a Journal des roses – Caroline była matką Souvenir de David d’Angers, 1856 Roberta, Comtesse de Labarthe 1857 Bernedete, oraz omawianej  Madame Damaizin .

Madame Lombard

 fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia 2014 .

Herbatnia .

Synonimy – Bloomfield Cemetery Tea, Madame Lambard .

Hodowca – Francois Lacharme, rok 1878.

Kwiaty -  różowe z czerwonawymi lub łososiowymi smugami. To wzorzec niestałości kolorystycznej. Kolorystyka jej zmienia się z godziny na godzinę, z dnia na dzień , z sezonu na sezon, jak też w zależności od miejsca uprawy i stanowiska. Dla opisującego może to być irytujące. Nadto jeszcze w czasie chłodniejszej pogody kolory stają się intensywniejsze. Kwiaty  średnicy 7- 9 cm, złożone są z ponad 40 płatków. Kwitnie z niestrudzonym uporem jak to herbatnie róże, ale warto zaprzestać usuwania przekwitłych kwiatów by cieszyć się ogromnymi, żółto pomarańczowymi owocami , które zaliczyłbym do największych wśród róż. Gertrude Jekyll  w swojej książce Wood and Garden, bardzo wysoko oceniła tę odmianę.

Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska – Montisfont Abbey .

Zapach – mocny , herbaciany.

Krzew – jego zabarwione na czerwono pędy dorastają do 150 cm wysokości dość bezładnie się rozgałęziając.

Liście skórzaste, ciemno zielone w młodości śliwkowo brązowe.

Pochodzenie – siewka Madame de Tartas , ale Pierre Guillot twierdzi, że to siewka Safrano. Sama jest też wspaniałym rodzicielem i jej potomkami są m.in. Maman Cochet  czy Baronne Henriette Snoy.

G.Nabonand

Chromolitografia z Rosen Zeitung

 Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Herbatnia .

Synonim – prawidłowa nazwa to taka jak w tytule, ale ponieważ hodowca pożałował pełnego imienia w obiegu handlowym dodawano a to Gilbert, a to George, a to Gustave. Możemy też przeczytać, że w Australii i Nowej Zelandii sprzedawana była jako Jean Ducher. Róża ta nazwana pamięci ojcu, również Gilbertowi.

Hodowca – Gilbert Nabonand , rok 1888.

Rycina pochodzi z angielskiego tygodnika ogrodniczego The Garden .

Kwiaty – jasno różowe, ale nie byłaby to herbatnia gdyby nie pojawiły się jakieś odcienie. Tu z łatwością znajdziemy żółte przebarwienia. Kwiaty średnicy 10 -13 cm, złożone z 25 – 40 płatków rozwijają się z bardzo długich kształtnych pąków, zawsze w rozkwicie. Zawiązuje duże, kuliste, żółto zabarwione owoce. Jej cechą charakterystyczną są bardzo duże płatki kwiatowe. Jest to jedna z najdoskonalszych odmian róż herbatnich. Warta każdego wysiłku by móc uprawiać ją w naszym ogrodzie.

Zapach – mocny i przenikliwy, owocowy

Krzew – o wysokości nawet do 300 cm o bezkolcowych pędach.W internecie, znajdziemy sugestie, że odmiana ta, mimo dużej podatności na mróz róż herbatnich, dobrze zimuje pod okryciem.

Liście – początkowo rdzawo zielone, potem średnio zielone, gęsto rozmieszczone na pędach.

Pochodzenie -  Beatrice Ephrussi x Princesse Vendome/. Wydała w roku 1092 sport, który wyselekcjonował G. Piper i nazwał go jako , że podówczas trwała wojna burska  -  Peace.  To niezwykle popularna nazwa i przydawano ją różnym różom z okazji zakończenia pierwszej wojny, potem drugiej , potem… nie, nie – niech więcej to słowo z tych okazji w nazwach róż już się nie pojawia.

Mme Clemence Marchix

 fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia 2014 .

Herbatnia .

Hodowca – Pierre Bernaix , rok 1899.

Kwiaty – różowe, budowy klasycznej , średnicy 9-10 cm, złożone z 25 – 30 płatków o ciemno różowych rewersach, ale kolorystyka jej kwiatów i ich form  jest znacznie bogatsza niż by to sugerował  ten lakoniczny opis. Kwitnie zakładając do 5 kwiatów na pędzie.

Zapach -  dostępne opisy nie wspominają o zapachu.

Krzew -

Pochodzenie -

President

 fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia 2014 .

Herbatnia .

Synonimy -William Paul, rok 1859. bardzo różne i niezwykle wyspekulowane, ale odnotujmy; Souvenir d’un ami, Queen Victoria. Adam.

Hodowca – Jakie tajemnicze pochodzenie! Jej hodowca pozostaje nieznany, co wyjaśnia jej   enigmatyczną nazwę. Nigdy nie wiesz, do którego prezydenta się odnosi. Jednak główne zarysy  biografii tej róży są znane, choć na ten temat możemy spotkać bardzo różne i rozbieżne opinie:

Kwiaty – różowo łososiowe, kulistej budowy, średnicy 9-10 cm, złożone z 30-40 płatków.

Zapach – delikatny, subtelny.

Krzew – to solidna i energiczna roślina w cieplejszych klimatach dorastająca do 2,5-3 m

Liście – żywo zielone, błyszczące.

Pochodzenie – siewka - Caroline. Nie jest to jednakowoż pewne.

Alba Rosea

Jest to scan pocztówki wydanej przez Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego – zbiory Władysława Zaleskiego. Druga ilustracja jest  skanem  z ilustracji  pędzla Pana Andrewsa, zamieszczonej we Floral Magazine.

Herbatnia.

Hodowca Lartay , syn , rok 1862, ale nie jest to do końca pewne.

Kwiaty białe z różowym środkiem. Pochodzi najprawdopodobniej od Devoniensis.

Odmiana utracona.

Isabelle Nabonand

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxxxxxx

 Fotografie – Marian Sołtys  w Roseto Botanico Cavriglia 2014.

Herbatnia .

Synonimy- Nonna Censy. Poza tym są to raczej różne wariacje na temat pisowni  imienia. Na przykład w Cavriglia pisana jest  Isabele, choć możemy się również spotkać z wersją Isabela przez jednolub dwa L.

Hodowca – Gilbert Nabonand , rok 1873.

Kwiaty w kolorze różowym z wyraźnymi interferencjami żółtego w różnej postaci. Kwiaty średnicy około 8 cm , złożóne z 20-25 płatków, pucharowego kształtu przewisające na cienkich pędach kwiatostanowych.

Zapach – umiarkowany, korzenny.

Krzew – wysokości około 150 cm bujnie i dość bezładnie się rozrastający o czerwono zabarwionych, raczej cienkich pędach.

Pochodzenie –

La Vesuve

 Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses , oraz Les plus belles roses.

Herbatnia/chińska/.

Synonim – Lemesle .

Hodowca – Jean Laffay, rok 1825. Jako ciekawostkę podam, że Georginia Kingsley w wydanej przez siebie w roku 1908 książce “Roses and Rose Growing” przypisuje autorstwo tej róży Rev. James Spruntowi , nie podając jednakże żadnych dowodów. Mam wrażenie, że praktyka ta w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku była dość powszechna. Najbardziej spektakularnym przypadkiem jest tu róża American Beauty. Jedni  – mówiąc w skrócie – twierdzą, że została wyhodowana przez amerykańskiego szkółkarza Cook’a, natomiast inni uważają, że odmiana ta przypłynęła z Francji i jest to Mme Ferdinand Jamin. Również dorobek Geschwinda był traktowany po drugiej stronie oceanu dość dowolnie.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico w Cavriglia 2014.

Kwiaty – różowe z jaśniejszymi rewersami płatków, otwierają się z ciemno różowych, eleganckich pąków. Początkowo są srebrzyście różowe z  morelowymi akcentami zwłaszcza mocno przejawiającymi się w upalną pogodę. Potem ciemnieją. Kwiaty średnicy 9-10 cm złożone są z około 30-40 luźno ułożonych płatków. Kwiaty zawiązują się z reguły po trzy a rozmieszczone są na cienkich szypułkach tworząc zjawisko “kiwających się głów’.

Zapach- mocny, herbaciany.

Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska – Montisfont Abbey .

 Fotografie – Nina Wroobel, różanka ogrodu botanicznego w Bronx.

Krzew wysokości do 150 cm o rozgałęziających się cienkich  zabarwionych na purpurowo pędach, które mają problemy z utrzymaniem kwiatów. Pędy należy przycinac jak najmniej.

Liście – ciemno zielone – matowe , w młodości  purpurowe.

Pochodzenie -

Madame Bravy

Chromolitografia z Rosen Zeitung

Świetna róża herbatnia.

Synonimy -  Zacytuję Jack Harknessa z jego książki zatytułowanej Róże :Zaraz po wyhodowaniu została nazwana przez Guillota Danzile, ale potem się rozmyślił i skłonił do nazwy Mme Bravy, ale różni szkółkarze też nazwali ją różnie. a to Alba rosea, Mme Denis czy  Josephine Maltot.  Doprowadzało to irytacji klientów którzy chcieli tę odmianę kupić i kupowali kilka razy tę samą odmianę. str62

Hodowca – Pierre Guillot, rok 1848 lub 1846.

Kwiaty – kulistej formy, kremowe do jasno żółtych . Czasem mają lekko zaróżowione płatki w centrum kwiatu. Kwiaty średniej wielkości, średnicy 8-9 cm, złożone z około 40 jedwabistej tekstury płatków. Pod koniec XIX wieku  nieoczekiwanie straciła na popularności, ale na szczęście nie została utracona.

Kwiaty są wrażliwe na niesprzyjającą, wilgotną pogodę i mogą tworzyć mumie kwiatowe. Zaliczona do tej grupy róż herbatnich, którą nazwano “czcicielkami  słońca” wraz z Niphetos czy La Sylphide.  Z tych też powodów tylko w najlepszych warunkach ukaże nad swój cały wdzięk.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico w Cavriglia 2014.

Zapach – mocny.

Krzew- Jest to delikatna roślina o dość wiotkich, zabarwionych na czerwono, pędach i wysokości nie większej jak 70 cm.

Liście – ciemno zielone , matowe.

Pochodzenie =-Za to według niektórych źródeł, jak sie podaje,  jest jednym z rodziców pierwszego mieszańca herbatniego - La France.

Madame Bravy była żoną G. Bravy, ogrodnika, który przewodniczył Instytutowi Eksperymentalnego Ogrodnictwa  w Clermont-Ferrand.

I jeszcze opinia wielkiego znawcy i miłośnika starych róż – Nancy Steen – “Madame Bravy lub Alba Rosea, jedna z wczesnych herbat i róża, która stała się sławna jako jeden z rodziców pierwszego HT, La France. Można ją znaleźć w niektórych z naszych najstarszych ogrodach. Jeden  z nich w Mangonui, na dalekiej północy Nowej Zelandii, ma piękny krzew tej róży, a także wiele innych róż mchowych, chińskich i herbacianych; i bardzo duży krzew różowego r.multiflora cathayensis. Madame Bravy ma kremowo-białe kuliste kwiaty o delikatnym różu. To lśniąca, piękna róża. Liście na fotografowanej przez nas roślinie były błyszczące, soczyście zielone i bardzo zdrowe, mimo że były ABSOLUTNIE zaniedbane.  Karłowa Nancy Lee, została wyhodowana z Madame  Bravy. Ma wspaniałe pąki i małe, silnie pachnące kwiaty w delikatnym i uroczym odcieniu satynowej róży. “  The Charm of Old Roses strona 91.

To może teraz zupełnie inaczej. pozwolę sobie zacytować opinię rosarianina Darrella Schramma , głównego felietonisty  biuletynu Heritage rose Group”

Kiedy mój wczesny mieszaniec herbatni „Federico Casas” zmarł na żółć korony,
zastąpiłem go innym „Federico Casas”. Kiedy „Heinrich Wendland”, a
z 1930r zmarła, wymieniłem ją również na duplikat. Ale kiedy „Gloire de Dijon”, Herbata z 1853 roku umarła, nie zastąpiłem jej.  Nie słyszałem o niej dobrych opinii.

Jeśli moja „Mme Bravy” umrze, powiem: „dziekuję, do widzenia. „Mme Bravy”, biała herbatnia z 1844 roku, to róża w moim ogrodzie, którą lubię najmniej.
Dlaczego mi się to nie podoba? Tę różę uprawiam już od kilku lat. Nigdy nie wyrosła wyżej jak 50 cm. Nie ma problemu. Posiadam kilka niskich róż.   „Mme Bravy”, jak większość róż herbacianych, zwiesza białą głowę, jakby w ostrej nieśmiałości lub wstydzie. Problem polega na tym, że nie możesz spojrzeć jej w oczy. Nie możesz zobaczyć twarzy kwiatu! Nawet po tym, jak umieściłem ją w  ceramicznym pojemniku.
Pomimo tego, że Andrew Foster Melliar w 1894 roku twierdził, że kwiaty ma naprawdę kuliste, nie ma na co patrzeć, jeśli wszystko, co widzisz, to jej tyłek.
Amerykański szkółkarz Ellwanger w 1882 roku napisał, że „Mme Bravy” była „jedną z najpiękniejszych i najbardziej użytecznych w klasie”.  Wprawdzie dała sport   „Marie Lambert”, białą pnącą o gęstym, ciemnym ulistnieniu. „Mme Bravy” jest trochę skąpa w liściach. I twiggy, wystarczy, że pomyślisz o międzynarodowej
modelce z lat 60., Twiggy. Więc piękna?   Wyznaję więc: jest piękna.

Singer, angielski rosarianin, napisał w 1885 roku, że była „najlepszą ze znanych mu białych herbatnich. Po pierwsze, nie było ich wiele. Po drugie, musiał nie znać „Devoniensis” z 1838 r., albo, ponieważ zwykle jest to kość słoniowa lub kremowo-biała (czasami z lekkim akcentem różu), prawdopodobnie nie uważał jej za prawdziwą białą różę. Ale wtedy „Mme Bravy” często wydaje się kremowobiała. I czy naprawdę była lepsza od „Niphetos”, która ukazała się rok wcześniej? A może on też o tym nie wiedział? A „The Bride” właśnie pojawiła się w tym samym roku w Ameryce, więc prawdopodobnie też nie był z nią zaznajomiony…
…Tak, moja róża jest zdrowa. I pachnąca. Ale jej skromność i skąpstwo mnie nie rusza. A jej prawie ukryta uroda upokarza mnie. Więc jeśli „Mme Bravy” zginie, nie zastąpię jej. Wiele innych starych róż czeka na miłość.” biuletyn 1/2020.