Moje róże – moja pasja

Ma Capucine

Chromolitografia pochodzi z książki Le Livre d’Or des Roses Paula Heriot .

oraz  z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses 1910/11

Mieszaniec herbatni. Herbatnia

Hodowca – A. Levet, rok 1871

Kwiaty – okazuje się , że nie tylko współcześnie hodowcy mieli ciąg do tworzenia niezwykłych barw kwiatów. Niestety, odmianę tą  możemy podziwiać tylko na tej jedynej, zachowanej litografii.

Pochodzenie – Ophirie x r.foetida. Pozwolę sobie na temat tej krzyżówki poświęcić parę zdań. Otóż podobnie jak wiele innych krzyżówek z udziałem r.foetida, i ta okazała się efemerydą. Po przeszło półwieku od wyhodowania Harison Yellow A. Levet udała się krzyżówka z mieszańcem noisette – Ophirie. Otrzymał tym sposobem różę o niezwykle interesującej barwie kwiatów. Nie przetrwała ona zbyt długo w naszych ogrodach, mimo, że jej kolor był niezwykle oryginalny. Zapewne dlatego ,że nie wyglądała ona /wg. słów Deana Hole/ na okaz zdrowia. Rosomanes jeszcze muszą jedno pokolenie poczekać , aż  Czarodziej z Lyonu, Pernet Ducher ostatecznie oswoi ją dla naszych ogrodów.

Souvenir de Paul Neyron

Chromolitografia z Rosen Zeitung .

Herbatnia.

Hodowca – Antoine Levet, rok 1871.

Kwiaty – jasno różowe z łososiowym odcieniem.

Nie mylmy tej róży – zresztą już bezpowrotnie utraconej- z dobrze nam znaną remontantką Paul Neyron.

Reine Natalie de Serbie

Chromolitografia pochodzi z Rosen Zeitung .

Herbatnia.

Hodowca – Soupert & Notting rok 1886.

Kwiaty lekko różowe.

Niestety, musimy zaliczyć ją dopocztu róż zaginionych, utraconych.

Madame Claire Jaubert

Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Herbatnia.

Synonim- po prostu Claire Jabert.

Hodowca – Gilbert Nabonand, rok 1887.

Kwiaty chryzantemowe, różowe.

Pochodzenie - Isabelle Nabonnand x Madame charles. Odmiana niestety utracona.

Madame Honore Defresne

ilustracja z Les plus Belles Roses …

Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Herbatnia

Hodowca – Claude Levet, rok 1886

Kwiaty –  żółte

Pochodzenie – Siewka Madame Falcot .

Odmiana utracona.

Emilie Charrin

 fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia 2014 .

Chromolitografia z Journal des Roses  1908/3

Herbatnia.

Synonim – Madame Emilie Charron . Jeżeli zwrócimy uwagę na podpis ryciny, wówczas zobaczymy, że w istocie, poprawna jej nazwa to Emelie Charrin .Jednakże tak w HMF jak i w Roseto Botanico figuruje Emillie Charrin.

Hodowca – Jean Perrier rok 1895.

Kwiaty – jasno różowe, średnicy do 10cm, złożone z około 25 płatków.

Zapach –bez zapachu.

Chromolitografia z Rosen Zeitung

Krzew wysokości około 100 cm tworzący dość bezładną plątaninę stosunkowo cienkich czerwonych, bezkolcowych pędów.

Liście – jasno zielone , półmatowe.

Pochodzenie -

Jean Andre

Chromolitografia z Journal des Roses 1907/11

Herbatnia.

Hodowca – Amedee Pelletier, rok 1893.

Kwiaty – Kolor u tej odmiany z całą pewnością jest najsilniejszą jej stroną. A z kolei najsłabszą stroną tego zestawienia kolorystycznego jakim jesteśmy podczas kwitnienia tej odmiany obdarowywani, jest jego niestabilność . Pulsuje od pomiędzy ciemno żółtymi tonami do pomarańczowych i żywo różowych. Kwiaty średnicy do 10 cm a złożone są z około 25 płatków.

Zapach -

Krzew – w dobry warunkach uprawowych, jej pędy dorastają do 200 cm długości.

Liście –  ciemno zielone, wydają się być podatne na czarną plamistość.

Pochodzenie William Allen Richardson x Ma Capucine .

General Schablikine

Róża herbatnia .

Hodowca – Gilbert Nabonand, rok 1878.

Kwiaty ciemno różowe, ale to tylko tak napisałem, bo jak opisać ich niezwykłą wprost kolorystykę. Średnica do 10 cm, a złożone są na wzór rozety  z ponad 40 płatków. Kwitnienie ma charakter ciągły. Is the best of all Tea roses! Jej kwiaty to niezwykła mieszanka wiśniowego i miedzianego koloru, ale ładna na wszystkich etapach. Które zaczynają się jako długie, eleganckie, lekko zwisające pąki, a kończą jako w pełni otwarte i ćwierćrozetowe kwiaty ze zwiniętymi płatkami. Pojawiają się pojedynczo lub w grupach liczących do pięciu sztuk, tak hojnie, jak i nieustannie.

Sam hodowca , tak o niej pisze:

“Stale w rozkwicie, tworzy duże krzewy, które można liczyć na setki kwiatów”  . To jest róża stworzona dla dużego ogrodu. Nie można ograniczać jej wzrostu  , ponieważ tylko pozwalając jej na wolność, da z siebie wszystko. Zimą wymaga tylko lekkiego przycinania, nigdy drastycznego  , ale dotyczy to wszystkich  róż chińskich. Oprócz eleganckiego pokroju krzewu, którego piękno dorównuje urodzie ‘Marie Van Houtte’, odmiana ta wyróżnia się gęstym i niezwykle zdrowym ulistnieniem, rzadko widujemy ją chorą na mączniaka prawdziwego  . Kwiaty wiąże pojedynczo lub są zebrane w baldachy, mają długie pąki i kwiaty bogate w różane płatki o różnych odcieniach. Zapach herbaty jest   mniej intensywny niż zapach “Archiduc Joseph”, ale równie delikatny”.

Zapach umiarkowany.

Krzew – jest to rodzaj pnącza lub obszernego, wspaniale rozrastającego się w dobrych warunkach krzewu o bezkolcowych pędach do 2 m wysokości.

Liście ciemno zielone, matowe.

Pochodzenie –  Wprawdzie zdaniem Pierre Guillota jest to siewka od Safrano a Fleur Rouge ale HMF, tego nie potwierdza.

Jack Harknes w swojej wydanej w roku 1978 książce “Roses” tak pisze o tej odmianie; “Najprawdopodobniej to najlepsza z wielu róż herbatnich wyhodowanych przez Clementa, Gilberta i Paula Nabonandów. Wielkim honorem  jest móc uprawiać tę odmianę w swoim ogrodzie przez wzgląd na jej przepiękny kolor i elegancję. Nie spotykaliśmy jej zbyt często na wystawach różanych a to dlatego, że kwiaty jej mają budowę rozetową, która to forma nie cieszyła /wówczas/ oka jury sędziowskiego. Oczywiście , moim zdaniem, forma kwiatu nie powinna wpływać dyskwalifikująco, wszak jest równie dobra jak każda inna. I dziś gdyby wróciła moda na herbatnie, General Schablikine zajmował by w ogrodzie i na wystawach poczesne miejsce.” str. 65.

Ciekawe świadectwo daje  Francois Joyaux w swojej książce La Rose un passion francaise. ‘Pod koniec XIX wieku , korzystając z tego, że pojawił się sprawny transport kolejowy , na Lazurowym Wybrzeżu zaczyna rozwijać się produkcja róż na kwiat cięty. Ponieważ hodowcy na początku nie mają odmian specjalnie do tego celu przystosowanych, przywracają do łask róże , które zostały w pewnym sensie zapomniane jak Niphetos, Safrano  czy Madame Falcot . – str. 171. I dalej: Również Generał Schablikine  był intensywnie uprawiany w tym celu. Uprawy róż tej odmiany, ciągnęły się aż po wzgórza Vence, a nawet do wyspy Porquerolles. Nic w tym dziwnego, bowiem ciągłość kwitnienia tej odmiany jest wprost legendarna. Nawet w Londynie kwitły one nieprzerwanie przez 12 miesięcy w roku.

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.

I jeszcze spojrzenie Pani Nancy Steen , zawarte w jej książce The Charm of Old Roses :”  GeneralSchablikine – bardzo pożądana róża pod każdym względem. czyste, zdrowe łodygi i liście – te ostatnie mają świeży, niebiesko-zielony kolor – oraz bujny rozkwit, nawet w środku zimy, charakteryzują tę  ponad stuletnią różę. Nawet w tych dniach pięknych innowacji z połowy XX wieku jest to róża, która może  śmiało unieść głowę wysoko; co robi dosłownie, ponieważ łodygi kwiatowe są mocniejsze niż łodygi większości członków tej interesującej rodziny. Podwójne, prawie ćwierćrozetowe kwiaty , wypłukane łososiem i płowe, pojawiają się w wyprostowanych, dobrze rozmieszczonych kiściach, które stanowią wspaniałą dekorację wnętrza, gdy nadchodzi zimna pogoda. Okresowo należąło by usuwać z bazy najstarszą gałąź.  Nie wymaga dużego oprysku; co jest świetnym punktem w wilgotniejszym naszym klimacie  . Jest prowadzona, razem z innymi starymi różami, wzdłuż białej kraty po zachodniej stronie domu. Różowo-kremowe fuksje rosną między różami na tej ścianie i znacznie wzmacniają ogólny efekt. ” tamże strona 83.

Jak wszystko co wychodzi z warsztatu G. Nabonanda, poza przypisanym sobie niejako z definicji urokiem róż, zawiera coś jeszcze. Jakąś nieuchwytną elegancję i nadzwyczajny urok kwiatu . Można by jakoś tak wymijająco powiedzieć, że zawiera istotę róż Nabonanda. Być może jest to efekt patrzenia na nie przez pryzmat czegoś nieosiągalnego, gdyż odmiany jego są zdecydowanie ciepłolubne i w naszych warunkach ich uprawa byłaby nie lada wyzwaniem dla rosomanes. Może słońce południa przydaje im to nieuchwytne ciepło. W każdym razie gdy tylko przychodzi mi napisać coś o jego różach, pojawia się jakaś nutka nostalgii i żalu za czymś niedoścignionym. A może jest w tym czar i ciepło Fin de sieclu w którym Nabonandowi przyszło żyć.  Południowe rejony Francji i Riviera gdzie tworzył, zasiedlone były przez próżnującą tam arystokrację wśród której się obracał. Może to w ich wyrafinowany gust  z powodzeniem trafiał. Sam też był człowiekiem niezwykle przystojnym i noszącym się z wielkim wdziękiem i elegancją. Gdy patrzymy na jego portret , to przychodzi nam na myśl raczej jakiś dandys paryski niż ogrodnik. Nawet nazwy jego róż są swoistą listą obecności tamtejszego mondu z którym pozostawał w znakomitej komitywie.

Dotyczy  to również omawianego wyżej Carskiego generała  Schablikine,   wsławionego tłumieniem naszego powstania listopadowego i  w wojnie krymskiej. Nabonand  często nadawał swoim różom nazwiska przedstawicieli rosyjskiej klasy próżniaczej, gęsto wówczas – podobnie jaki i teraz współcześnie – zasiedlających Lazurowe Wybrzeże. Ale nie zasługi wojenne owego generała zdecydowały o tym , że Nabonand poświęcił mu różę. To jego żona, która spędzała zimę na Lazurowym wybrzeżu uprosiła Nabonanda , albo co bardziej prawdopodobne zapłaciła jemu. Ta niesympatyczna/dla nas/ rodzina szybko zeszła z kart historii gdyż syn generała, który również próbował kariery wojskowej, a po odejściu z wojska migiem wszelaki majątek przepił.

Hugo Roller

Chromolitografia z Journal des Roses 1908/11

Róża herbatnia/mieszaniec herbatni/.

Hodowca – William Paul, rok 1907.

Kwiaty klasycznej budowy złożone z 20-25 płatków, płatki różowe, o żółtych rewersach.

Zapach – pachnąca.

Krzew -

Liście – oliwkowo zielone, skórzaste.

Dostępne opisy mają charakter bardzo ogólnikowy.

Colonel Juffe

Chromolitografia z Journal des Roses 1901/5

Herbatnia.

Hodowca J.P. Liabaud, rok 1893.

Kwiaty czerwone do purpurowo czerwonych.

Niestety, odmianę tą należy uznać za zaginioną.