D
-
Duchesse d’Istrie
Róża mchowa.Wyhodował Laffay w 1855roku. Spotyka się ją również pod nazwami: Old Velvet , lub *William Lobb*. Kwiaty o średnicy 8cm. i wyjątkowo skomplikowanej – rzec można zdumiewającej kolorystyce - pachnące. czytaj więcej… -
Duchesse de Berry
róża galijska.
Hodowca – Jean Pierre Vibert, rok 1818.
Kwiaty różowe. Początkowo ciemno różowe, potem centrum kwiatu różowe a zewnętrzne płatki prawie białe. Kwiat ćwierćrozetowy z oczkiem, średnicy około 8cm, złożony z około 30 40 płatków.
Zapach intensywny.
Krzew o nieco większej sile wzrostu niż przeciętnie galijskie. Pędy mogą dorastać bowiem nawet do 2m długości. Ponieważ uginają się pod własnym ciężarem i kwiatów wysokość samego krzewu jest nieco mniejsza. Mrozoodporność 4 strefa usda.
Liście jasno zielone o matowej teksturze złożone z podłużnych listków.
Przodkowie nieznani.
Więcej nam powie zbitka pojęciowa Madame du Barry. Bo i jakaż z niej duchesse. Ot zwykła/niezwykła/ kurtyzana i ulubienica, w tym specyficznym tego słowa znaczeniu, króla Francji Ludwika XV. Zgilotynowana w roku 1793 na placu Concorde.
Vibertowi podobała się ta róża i szukał godnej postaci, której imieniem mógłby ją nazwać. Wybór padł na Pani Du Barry, poprosił nawet ją o zgodę i takąż otrzymał ale pod warunkiem, że nie ma innej róży o tej samej nazwie. Sęk w tym , że takowa była , od paru lat, centifolia wyhodowana w roku 1810 przez nieznanego dziś z nazwiska holenderskiego hodowcę. Trudno powiedzieć, czy Vibert o tym wiedział wprowadzając Panią du Barry w błąd. Temat ten podjął Francois Joyaox w książce La rose, une passion francaise, ale tłumaczy to niezwykle zawile, oczywiście koniec końców rozgrzeszając Viberta.
Fotografie – przez uprzejmość Elżbieta Kozak 2011, oraz Marian Sołtys w ogrodzie Małgorzaty Kralki 2012.
-
Duchesse de Brabant
Fotografia: Marian Sołtys Sangerhausen 2009Inaczej Comtesse de Labarthe. Herbatnia, jedna z najładniejszych róż herbatnich.
Synonimy – Comtesse de Labarthe, Countess Bertha, Duchesse de Brabant, Shell,The Shell Rose .
Hodowca – Wyhodowana w roku 1857 przez H.B.Bernede- Francja.
Kwiaty -Z bardzo długich pąków przypominających tulipany rozwijają się kwiaty w delikatnym, czysto różowym kolorze oscylującym do odcieni brzoskwiniowych o bardzo mocnym herbatnim zapachu. Kwiaty jak na różę herbatnią duże około 10 cm średnicy dobrze wypełnione przez 20- 40 płatków, w kształcie tulipanów. Co ciekawe, kwiaty złożone są z bardzo zmiennej ilości płatków. Równie dobrze może być ich ponad 50 jaki tylko 20. Kwitnie niestrudzenie przez cały sezon związując kwiaty po 3-5 sztuk na pędzie. Prezydent Theodor Roosevelt, bardzo przyczynił się do spopularyzowania tej róży, jako że miał zwyczaj noszenia jej w butonierce. P.Harkness tak ją opisuje: “Jedna z najpiękniejszych starych róż herbatnich z długimi, wysmukłymi pąkami, otwierającymi się w luźne , kielichowate kwiaty o jedwabistym wyglądzie. Na Bermudach nadano jej imię Shell(muszelka)… Pąk Kwiat, liście, pokrój – wszystko jest w niej doskonałe. Potrzebuje tylko ciepłego klimatu by w pełni zaprezentować swą urodę.” Fotograficzna Encyklopedia Róż str. 104.
Rycina z Les plus Belles Roses…Krzew wysokości ponad 2m, dobrze rozkrzewia się.Ma wiotkie pędu, przez co kwiaty mają tendencję do przewisania. Liście błyszczące, jasno zielone nieco pofałdowane. Może być uprawiana w cieniu, jednakowoż nie zupełnie jest odporna na choroby grzybowe, zwłaszcza na mączniaka. Mrozoodporność wg. HMF 5(?) strefa usda. Jeżeli ktoś zachęcony opisem zechciałby ją uprawiać lub ogólnie nabrał ochoty na uprawę róż herbatnich, to musi wiedzieć, że wymagają one większej troski z naszej strony niż np: mieszańce herbatnie. Sądzę, że wskazane byłoby uprawiać je pod osłonami. Ogólnie: do udanej uprawy potrzebuje dużo słońca. Łatwo daje się rozmnażać przez sadzonkowanie, zarówno przez sadzonki zielne jak i zdrewniałe.
Lynne Chapman, Hillary Merfield i Billy West z Australii, zajmują się problematyką róż chińskich. między innymi ich nazewnictwem. W książce wydanej w roku 2010 po tytułem ” The Suinstable Rose Garden” piszą tak:
“Z wcześniejszej historii wiemy, że oryginalną nazwą tej róży była Comtesse de Labarthe, w 1857 ta nazwa ma pierwszeństwo. Róża ta w Australii była zawsze znana pod tą nazwą przypadkowo skróconą do Comtesse Bertha! Gdybyśmy mieszkali w USA, prawdopodobnie użylibyśmy Duchesse de Brabant, ponieważ nazwa ta jest tam używana od początku lat 70 dziewiętnastego wieku.
Dowiedzieliśmy się dużo o tej róży, ale nie dowiedzieliśmy się, dlaczego nazwa jej zmieniła się w USA. Mamy pewne teorie, między innymi to, że w 1854 roku wypuszczono różową centifolię zwaną Duc de Brabant, która do 1859 roku zdaje się być Duchesse de Brabant. Czy można było ją pomylić z herbatnią tego samego koloru? W Europie róża pozostała Comtesse de Labarthe, chociaż Duchesse de Brabant została wymieniona jako synonim w latach 80. XIX wieku. Jest to niezwykły problem, który mamy nadzieję, że dalsze badania będą w stanie rozwiązać.” tamże, str. 13 i dalsze.
Przodkowie nieznani. Jest również forma pnąca tej odmiany, wyselekcjonowana przez niejakiego Lewisa w Australii w roku 1900. Kwiaty jej mają bardziej koralowy odcień, a krzew osiąga w sprzyjających warunkach nawet 4 ma wysokości. Nadto podziwiać możemy jej piękny, biały sport Mme Joseph Schwartz wyselekcjonowany w roku 1880.
xxxxxxxxxxxx
Róża Duchesse de Brabant została nazwana imieniem Marie Henriette Anne von Habsburg-Lotharingen,urodzonej w 1836 roku, córki Józefa Arcyksięcia Austrii i Palatyna Węgier Józefa Habsburga. Jako ciekawostkę podam, że jej brata Józefa Karla upamiętniono różą Archiduc Joseph. Maria Henrietta dorastała wraz z rodzeństwem na Węgrzech. Wielką pasją arcyksiężniczki były konie, była bardzo wysportowana. Interesowała się muzyką i malarstwem, skomponowała nawet operę Wanda. Jak to zwykle u rodziny królewskiej, jej małżeństwo zostało zaaranżowane. W wieku siedemnastu lat wyszła za mąż za księcia Brabancji, ale nie była szczęśliwa w tym małżeństwie mimo, że byli razem przez 40 lat i dochowali się trójki dzieci. On obnosił się ze związkami z innymi kobietami, ku wielkiej dezaprobacie, a nawet oburzeniu belgijskiej opinii publicznej. Belgowie nazywali ją “Różą Brabancji”. Po dwunastu latach tego nieudanego małżeństwa, małżonek odziedziczył tron. W roku 1985 , kupiła sobie dom w uzdrowisku Spa i tam przebywała do końca życia jak gdyby na zesłaniu. Zasadniczo samotna, zaniedbana przez obojętnego, a nawet okrutnego króla, zmarła 19 września 1902 roku.
O jej małżonku królu Belgii , Leopoldzie II trudno napisać coś pozytywnego. Zasłynął głównie z tego, że kolonię belgijską Kongo, traktował jak własny folwark stosując tam praktyki ludobójcze.
Zrozumiałe więc , że jako księżna, a później jako królowa, Marie Henriette nie chciała mieć nic wspólnego z tym mężczyzną. Ale obywatele bardzo lubili Królową Belgów. Była królową, która była różą, znaną ze swej dobroci i wielkoduszności dla biednych. Była podziwiana poza granicami kraju. W roku 1857, rosarianin H.B.Benede z Bordeaux, nazwał swoją niezwykle udaną różę herbatnią Duchesse de Brabant. Papież Leon XIII około 1893 r. Przyznał jej Złotą Różę Cnót, dzieło sztuki złotniczej przyznawane wybitnym osobom. / O złotej róży papieskiej piszę w odrębnym wpisie/. Dalej, w roku 1878, hodowca z Lyonu Antoine Levet swojego mieszańca herbatniego nazwał Reine Marie Henriette.
-
Duchesse de Buccleugh
Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.Galijska.
Synonim – Duchesse de Benelench .
Hodowca – Jean Pierre Vibert, rok 1837.
Kwiaty- czerwone do czerwono różowych, ćwierćrozetowe, średnicy 8 cm, złożone z ponad 40 płatków.
Zapach – umiarkowany.
Krzew – wysokości do 2 m.
Liście średnio zielone, matowe.
-
Duchesse de Cambaceres
Chromolitografia pochodzi z dzieła Hippolite Jamain – Les Roses.
Remontanka. Wczesna remontantka, równie często klasyfikowana jako damasceńska powtarzająca kwitnienie.
Synonim – Madamme Cambaceres .
Hodowca – Francois Fontaine , rok 1849.
Kwiaty – różowe do liliowo /wrzosowo/ różowych. Kwiaty kuliste, średnicy 8-9 cm, kuliste, złożone z około 20-25 płatków.
Zapach – umiarkowany, przypominający zapach róż damasceńskich. Stąd w literaturze często klasyfikuje się ją równiej jako damasceńską , powtarzającą kwitnienie.
Krzew – krzew dobrze rozgałęziony, osiągający powyżej 150 cm wysokości. Można by powiedzieć, że zbyt dobrze rozgałęziony jak na klasyczną remontantkę. odmiana w drugiej połowie XIX wieku była bardzo rozpowszechniona i często spotykana w tamtejszych ogrodach. Dziś, spotykamy ją tylko w niektórych kolekcjach.
Liście – jasno zielone, matowe o niebieskawym odcieniu.
Pochodzenie – Owa księżna, była małżonką drugiego konsula za Bonapartego , niejakiego Jean-Jacques Régis de Cambacérès/1753-1824/.
-
Duchesse de Cambaceres
Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.Klasyfikowana jako damasceńska, powtarzająca kwitnienie a nawet jako remontantka tak jak to robi Graham Thomas.
Hodowca – Francois Fontaine, rok 1849.
Kwiaty – lila róż z nieco ciemniejszym centrum kwiatu, czasem na jej płatkach mogą się pojawiać jaśniejsze smugi. Kwiaty kuliste, budową i charakterem przypominające centifolie co zapewne było powodem powtarzających się spekulacji , że to rodzaj mieszańca centifolii. Powtarza kwitnienie.
Pacha -pachnąca.
Krzew – wysokości około 150 cm. Tu na fotografiach widzimy ją pięknie rozpiętą na murze w wachlarz i przypominającą róże pnące.
Liście ciemno zielone, swym kształtem bardzo mi przypominają liście hortensji pnącej.
Pochodzenie -
-
Duchesse de Edinburgh
Chromolitografia z Rosen Zeitung .
Rycina ze zbiorów Władysława Zaleskiego.
Rycina pochodzi z angielskiego tygodnika ogrodniczego The Garden .Herbatnia – mieszaniec herbatni .
Synonimy – Prince Wasilczikoff .
Hodowca – Gilbert Nabonand, rok 1874
Ilustracja z Floral Magazine, w który znajdziemy wiele entuzjastycznych zdań poświęconych urodzie tej róży .Kwiaty czerwone, klasycznej budowy , rozwijające się z długiego, wysmukłego pąka. Odmiana najprawdopodobniej została utracona, dlatego też nie będę się o niej specjalnie rozpisywał.
Pochodzenie – siewka Souvenir de David d’Angers .
Słów kilka o patronach. Księżna Edinburgh to Maria Aleksandrowna Romanow/ 1853-1920/. Natomiast Książę Wasilczikow/1777 – 1847/, to przykład wyśmienitej kariery w Rosji carskiej od podoficera w pułku gwardyjskim do tytułu księcia i stanowiska premiera. Kariera jego rozkwitła w epoce wojen napoleońskich.
-
Duchesse de Galliera
Remontantka, wyhodowana przez Portemera w roku 1847. Kwiaty kulistego kształtu, złożone z około 25 płatków, średnicy do 8cm. w kolorze różowym z liliowymi odcieniami.
Fotografia: Elżbieta i Marian Sołtys Roseraie l’Hay 2011.
-
Duchesse de Montebello
Róża gallijska, mieszaniec róży chińskiej, mieszaniec noisette.Brent Dickerson w swoim ” The Old Rose Informant”, strona 546,narobił niezłego bigosu, zaliczając ją do grupy mieszańców róż noisette. Na wspomnianej stronie tak pisze:”Duchesse de Montebello jest jedna z trzech najlepiej znanych Hybrid Noisettes – pozostałe to Mme Plantier i Trimphe Laffay.”
Hodowla - Jean Laffay rok 1824.
Kwiaty - jasnoróżowe w cudownym miękkim odcieniu, do koralowo różowych , pachnące kobieco w najlepszym tego słowa znaczeniu, kwitnące raz w sezonie. Kwiaty zapełnione są pięknymi płatkami najogromniejszej delikatności. Nancy Steen w swojej pięknej książce o różach zatytułowanej Charm Old Roses tak pisze o niej na stronie13.
“Kwiaty jej wyglądają jak by były uformowane w sposób sztuczny z szyfonu. Pięknie uformowane kwiaty spowite bladym rumieńcem odsłaniają jasno zielone buton eye. Jej wysokie krzewy dzielnie sobie poczynają w ogrodzie przemieszczając się za pomocą odrostów korzeniowych. W moim ogrodzie żyje sobie szczęśliwie w cieniu kwitnącej na blado różowo wiśni. Dzięki temu kwiaty jej lepiej zachowują swój delikatnie różowy kolor niżby rosły w pełnym słońcu.”
Kiedyś była bardzo popularna i chętnie używana na kwiat cięty.
Zapach – róża ta charakteryzuje się świetnym zapachem słodszym i intensywniejszym niż inne galijskie.
fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w rosarium Glucksburg 2012.Jedna z wyższych róż galijskich bowiem jej krzepkiej budowy krzew dorasta do 1,5m. wysokości, . Cecha ta powoduje, że będzie wymagała od nas nieco staranności w uprawie. Mianowicie zalecane jest przycinanie przekwitających pędów. Zabieg ten spowoduje, że będzie się lepiej krzewić a nadto pędy staną się sztywniejsze i nie będą pokładały się pod ciężarem kwiatów. Widziałem też inny zabieg dyscyplinujący nieco tą odmianę. Mianowicie , na krzew nakładana jest obręcz, która podtrzymuje jej nieco zbyt długie pędy. Może być uprawiana na gorszych stanowiskach glebowych. Mrozoodporna, 4 strefa usda.
Liście - szaro zielone, matowe
Pochodzenie: nieznane . Jest to na tyle dobra róża, że wielu hodowców stosowało ją w swoim programie hodowlanym, przykładowo David Austin.
Nazwa jej upamiętnia żonę wiernego żołnierza napoleońskiego , marszałka Lannesa, któremu to cesarz nadał ten tytuł wraz z ogromnym zamkiem niedaleko Mediolanu.
Fotografia nr1 ; Frank Harrell Fotografie 2-4 Marian Sołtys Sangerhausen 2009
-
Duchesse de Rohan
Fotografia Pani Elżbieta Kozak.Należy do elitarnego klubu róż damasceńskich/ lub ich mieszańców np. róż portlandzkich/ powtarzających kwitnienie.
Hodowca – Wyhodowana została przez Louisa Leveque w roku 1847.
Kwiaty – Mówiąc o tym, że powtarza kwitnienie, właściwie należałoby powiedzieć, że nie zdziwmy się jeżeli będzie powtarzała kwitnienie. Kwiaty różowe z liliowym odcieniem o średnicy 8-9 cm złożone z około 40 płatków. Pierwszy okółek płatków ma kolor nieco jaśniejszy niż pozostałe. W gorszych warunkach kwiaty mogą być półpełne, ale pachnące są zawsze a pachną miłym zapachem podobnym do centifolii. Niezbyt dobrze reaguje na niekorzystną pogodę i kwiaty jej w wilgotną pogodę będą miały tendencję do tworzenia nierozwiniętych mumii. W celu zachęcenia jej powtórnego kwitnienia, zalecane jest usuwanie przekwitniętych kwiatów.
Krzew- w typie róż portlandzkich. Krępy i kompaktowy wysokości około 100 cm. Jednakże pomimo to pędy mogą się pokładać pod ciężarem jej kwiatów. Liście jego pysznią się soczystą oliwkowo zieloną zielenią, są niesłychanie zdrowe i odporne na choroby grzybowe. Wydaje się mieć dużą odporność mrozową 4-5strefa usda.
Przodkowie nieznani.
Rohan – znana francuska rodzina wicehrabiowska, która w późniejszym czasie zdobyła tytuły hrabiów i książąt. Duchesse de Rohan – czy chodzi tu o Catherine de Parthenay żyjącą na przełomie wieku XV i XVI słynną protestantkę?
