Moje róże – moja pasja

Alancja

wszystkie fotografie – przez uprzejmość Pani Ewa Miszczak.

Róża galijska/ centifolia?/

Róża ta towarzyszy rodzinie Pani Ewy Miszczak od czasu gdy nabyła działkę budowlaną. Posłuchajmy jak sama opowiada: “Otóż: kupiłam z mężem zagospodarowaną działkę budowlaną i stałam się szczęśliwą posiadaczką między innymi tej róży, o której poprzednia właścicielka (w podeszłym wieku) wiedziała tyle, że już jej mama sadziła ją we własnym ogrodzie i mówiła, że to bardzo stara róża. Nie znała jej nazwy odmianowej i ja jej nie znam, mimo, że spędziłam całe dwa tygodnie ferii zimowych w bibliotece Akademii Rolniczej (ówczesnej) w Lublinie przetrząsając książki w poszukiwaniu informacji i  nic.Ta róża – piękna nieznajoma – została już nazwana na nasz prywatny użytek przez moją wtedy 7-letnią córkę, – to “Alancja” i tak ja do dziś nazywamy.

Alancja jest, jak widać, bardzo zmienna, bo na jednym chyba tylko zdjęciu widać jej rozetową budowę i takie maciupeńkie oczko. Jak się z bardzo bliska przypatrzeć, to można dostrzec delikatny marmurkowy wzór, co sprawia, że płatki nie są wybarwione na jednolicie różowy kolor. Poza tym w różnym oświetleniu wychodzi albo bladoróżowa, albo ten róż jest bardziej nasycony, zaczyna kwitnąć – w zależności od pogody – pod koniec maja lub na początku czerwca. Jak do tej pory najwcześniej zakwitła 26 maja. Kwitnienie może przeciągnąć się do końca czerwca, w zależności od wielkości krzewu i ilości gałązek z pąkami. I jeszcze jedna istotna zaleta tej róży – kwiaty są dość odporne na deszcz i nie pamiętam, żeby kiedykolwiek brązowiały.

Moja róża ma dość cienkie (jak gruba kredka), wysokie pędy barwy szarej, wysokości od 1,20 do 1,80, przewieszające się mniej więcej na wysokości mojej głowy :) czyli około 1,60. Jest bardzo mrozoodporna, rozchodzi się po ogrodzie za pomocą rozłogów, kwitnie raz, jest podatna na czarną plamistość (może w gorszym sezonie stracić większość liści i stoi tak jak goły patyk) i nimułkę różaną – zwijają się listki w trąbkę, ale mimo to jest niesamowicie odporna i te choroby jej nie szkodzą – rośnie sobie doskonale. Liście są zielono-szare, szorstkie, dość małe, natomiast pełne kwiaty piękne jak marzenie, delikatnie różowe, bardzo pachnące, rozetowe. Szef napisał, że ma około 25 płatków – patrząc na własne zdjęcie tej róży ma ona ze sto płatków – może to zatem centifolia? Na pędach są z rzadka rozrzucone małe igiełkowate kolce

Oscar Peterson

Canadian Artists Rose.

Hodowca – Larry Dyck, przed  rokiem 2007

Kwiaty w pąku kremowe, po otwarciu czysto białe. Kwiaty duże, średnicy 10 cm, pojedyncze lub półpełne, bardzo podobne do Morden Snowbeauty .

Zapach -

Krzew – wysokości 1,8m, szerokość 1,2m. Mrozoodporność 3 strefa usda .

Liście – jasno zielone, lśniące, bardzo odporne na choroby.

Pochodzenie – Yellow Submarine x /Basye’s Blueberry × Frontenac/ .

Pius IX

Remontantka . Jednakże jeżeli chodzi o nią,  to w literaturze znajdziemy liczne ślady zakusów na inną klasyfikację. Przypomina ona bowiem wczesne mieszańce herbatnie, te pochodzące jeszcze z czasów gdy to nie wiedziały jeszcze, że są mieszańcami herbatnimi np. początkowo brązowe a potem jasno zielone pędy – ale też róże portlandzkie.

Synonimy – Pio Nono, Pie IX, Pius the ninth, Pope Pius IX.

Hodowca – Jean Pierre Vibert, rok 1849.

Kwiaty – ciemno czerwone do purpurowych, średnicy około 10 cm, złożone z około 40 płatków. Dobrze powtarza kwitnienie zakładając z reguły po trzy kwiaty na pędzie.

Zapach – umiarkowany,

Krzew – Krzew rośnie silnie

Liście – ulistnienie bujne, piękne, jasno zielone, odporne na choroby grzybowe.

Pochodzenie – nieznane, ale z kolei wiemy , że jej siewka/ u jednych / a sportem wg. drugich jest znana nam dobrze  Reine des Violettes.

Zaproponuję jeszcze fragment artykułu autorstwa Georgii Drennan z roku 1903 z Flower Garden and the Home, 1: 26-27 (luty 16, 1903) gdzie autorka poświęca swoją uwagę tym odmianom remontantek z przełomu XIX i XX wieku, które kwitną najbardziej niezawodnie. Poświęćmy jej sugestiom odnośnie omawianej odmiany chwilę uwagi.

“…Przykładem niech będzie odmiana Pius IX, rosnąca w ogrodach watykańskich od 40 lat. Kwiaty ma w bogatym czerwonym kolorze i są dobrze ukształtowane. Nie imają się jej żadne choroby i jest wytrzymała jak dąb. Nadto powtarza dobrze i kwitnienie niczym róża herbatnia. Pewnym kłopotem jest jej silny wzrost. To prawie pnącze złożone z bardzo kolczastych pędów a każdy z nich niesie obfity bukiet kwiatów. Można o niej powiedzieć, że im bardziej , im mocniej jest cięta tym lepiej kwitnie, sekatora możemy używać swobodnie. To nie jest delikatna róża i ma duży apetyt na przestrzeń by móc swobodnie rozbudowywać krzew. Do tego ma piękne bujne ulistnienie  co nie jest cechą dominującą u remontantek. Z powodzeniem możemy ją posadzić w centralnym miejscu głównej rabaty a wówczas zwracać będą naszą uwagę jej  duże jasno czerwone kwiaty obecne niemal codziennie  w długie gorące lata. Nic dziwnego, że otrzymała nazwę pontyfiksa. Zasługuje na nią jak mało która, jest swego rodzaju arcydziełem.”

Gartendirektor Otto Linne

Polyantha, Lambertiana.

Synonim – funkcjonuje też pod skrócona nazwą  Otto Linne .

Hodowca – Peter Lambert, rok 1934.

Kwiaty – intensywnie różowe z karminowym centrum kwiatu. Kwiaty drobne, do 4 cm, średnicy pomponikowe, pojawiają się  w sporych, stożkowo uformowanych  kiściach  składających się z 20 – 50 kwiatów przez cały sezon.Kwiaty otwierają się jako ciemno różowe z małą białą plamką pośrodku kwiatu a przekwitają jako jasno różowe.

Zapach – miarkowany.

Krzew – dobrze rozrastający się wysokości do 150 o pędach prawie bez kolców. HMF podaje, że jest mrozoodporny – 4 strefa usda. Użytkownicy podkreślają , że odmiana ta, jest łatwa w uprawie i może być prowadzona jako wolnostojący krzew o przewieszających się swobodnie pędach, ale również jako mała forma pnąca prowadzona przy podporach zwłaszcza  w cieplejszych stronach.

Liście – ciemno zielone, skórzaste.

Pochodzenie - Robin Hood x Rudolph Kluis.

Otto Linne/ 1869 – 1937/, to pierwszy dyrektor ogrodów miejskich w Hamburgu. Ma też na swoim koncie zaprojektowanie kilku parków miejskich.

Basye’s Purple

Fotografia – courtessy Patsy Cunningham

Mieszaniec róży rugosa, ale może być też kwalifikowana jako mieszaniec foliosa.

Hodowca – Robert E. Basye, rok 1968

Kwiaty – czerwień o odcieniu burgunda/  cabernet?/, mniej lub bardziej intensywna. Kwiaty średnicy 7 -8cm, złożone z pięciu o aksamitnej teksturze płatków. Pylniki w kolorze zbliżonym do koloru płatków. HMF, twierdzi, że odmiana ta powtarza kwitnienie. Podobną opinię znajdziemy w katalogu Antique Rose Emporium – kwitnie całe lato. Mimo swego bardzo głębokiego odcienia kolorystycznego, kwity nie przypalają się na słońcu i zachowują czystą intensywną barwę do opadnięcia płatków. Kolor tej odmiany stanowi też nie lada wyzwanie dla fotografów. Aparaty cyfrowe niezbyt dobrze dają sobie z tym odcieniem radę, co możemy zaobserwować po analizie większej ilości fotografii.

Zapach – umiarkowany, owocowy.

Krzew – wysokości do 150 cm, rozrastający się za pomocą odrostów korzeniowych, pędy zabarwione na brunatno w młodości bardzo obficie zaopatrzone w szczeciniaste kolce. Starsze pędy są bardziej przystępne.  Odmiana mrozoodporna, minimum 4 strefa usda. Jest to rosła roślina, nadająca się do większych założeń, np. do parków a ze względu na rozrastanie się za pomocą odrostów może być używana do wzmacniania i stabilizowania skarp.

Liście – zdradzające proweniencję z rugosa, odporne na choroby grzybowe, natomiast jak można to wywnioskować z obserwacji fotografii cierpią na różne defekty fizjologiczne. Objawia się to między innymi zasychaniem liści bez objawów choroby grzybowej

Pochodzenie rosa foliosa x rosa rugosa rubra .

Zapoznajmy się jeszcze z opinią Paula Bardena, który opisuje ją, że tak powiem z natury.

” To moja ulubiona rugosa i jedna z najbardziej ulubionych róż.Ma wspaniałe, jasno zielone, pierzaste liście bardzo podobne do liści rosa foliosa  z cechami rugosy. Jest to krzew około 2m wysokości i podobnej szerokości, ładny, zwarty. Podobnie jak większość rugosas powtarza kwitnienie i kwitnie przez cały sezon, chociaż poszczególne kwiaty żyją nie więcej jak dzień czy dwa. Nie jest to jednakże problemem ponieważ kwiaty zgrupowane są w małe wiechy podobnie jak u rugosy i gdy jeden przekwita, rozwija się  następny.Pyszni się też bardzo bogatym kolorem podobnym do szkarłatnego wina wzbogaconym o odcienie fioletu. Nie przypominam sobie innej róży o podobnie bogatej kolorystyce. Jej zapach jest nietypowy jak na rugosę i nieco lżejszy. Wydaje się też być całkowicie odporna na choroby.”

Po tych wszystkich w sumie pozytywnych opiniach, zadziwiać może , że Basye nie zamierzał jej dawać do obrotu handlowego. Uważał ją wprawdzie za klejnot  , ale jednakże w stanie surowym. Stało się na szczęście inaczej i znalazła się w handlu.

Julia Mannering

fotografia pochodzi z książki  Pink Ladies autorstwa Molly i Don Glenzer .

Hybrid rubiginosa.

Hodowca – Lord Penzance, ro 1895.

Kwiaty – jasno różowe, pojedyncze, złożone z do 8 płatków, średnicy  do 5 cm. HMS sugeruje, że odmiana ta może symbolicznie powtarzać kwitnienie jesienią.

Zapach umiarkowany.

Krzew – rosły , superkolczasty, ale nie powinien przekraczać 180 cm wysokości. Na żywopłoty obronne.

Pochodzenie – nieznane.

Na rycinie widzimy pomnik Julii, dłuta George Webstera/1864-1907/Julia Mannering  postać z powieści “Guy Mannering”, 1815) jest pokazana jak  patrzy tęsknie w dal, ubrana w suknię opywającą jej figurę która jest owinięta szczelnie wokół niej, z rękami założonymi z przodu.

Ledwie Scott ukończył poemat narracyjny Władca Wysp niż  zabrał się do pracy nad swoją drugą powieścią. Pomimo sukcesu Waverley, Scott był jeszcze w niebezpiecznej sytuacji finansowej,  gdy wydawnictwo Johna Ballantyne w zawaliła się w 1813 roku .  Powieść Guy Mannering była reklamowana jako w prasie w dniu 21 grudnia 1814 roku . Wydaje się, że Scott napisał Guy Mannering w trochę więcej niż sześć tygodni, począwszy od późnego grudnia 1814 i ukończył  w połowie lutego 1815.  To był sukces, powieść dobrze się przyjęła.Dwie kolejne edycje zostały opublikowane w marcu i maju, a powieść wyszła w jedenastu edycjach.

Fabuła powieści Guy Mannering  obejmuje losy Harry’ego Bertram, spadkobiercy starożytnego
szkockiego dworu w  roku 1780, niepewnym okresie, kiedy Cyganie, przemytnicy, kolorowe ptaki i skorumpowanych oficjeli, tych wszystkich drogi skrzyżowały się. Porwany w wieku pięciu lat, Harry dorastał wierząc, że jest Vanbeest Brown, synem ubogiej kupca. On jest zakochał się w Julii Mannering, której bogaty ojciec zabrania   młodej parze się spotykać…

Jak widzimy nic nadzwyczajnego, ale w świadomości społecznej opowiastka ta sie głęboko odcisnęła a nawet sam Lord Penzance swemi różami uwuiecznił aż trzy postaci z tej powieści. Nadto jeszcze  Lucy Bertram i  Meg Lerrilies .

Parę słów więcej o Lordzie Penzance i jego różach znajdziemy w odrębnym wpisie zatytułowanym * Lord Penzance i jego róże*

Anne Talau

  Fotografia pochodzi ze strony http://www.pepinieres-paul-croix.fr/

Krzewiasta, parkowa.

Hodowca Dominique Croix, rok 2012.

Kwiaty -  miękko różowe, w centrum kwiatu widoczne pomarańczowe przebarwienia. Kwiaty średnicy 10 cm.

Zapach -

Krzew – niezwykle energicznego wzrostu, o pokroju wzniesionym, dorastający do 3 m wysokości.

Liście duże, matowe, ciemno zielone, bardzo zdrowe.

W sobotę, 2 czerwca 2012, odbyła się w ramach wielkiej fety różanej Grande Roseraie Paul CROIX à Bourg-Argental, uroczystość nadania imienia tej róży . Nosi ona imię przedwcześnie zmarłej dziewięcioletniej dziewczynki.

Feu Amoureaux

  fotografia pochodzi ze strony internetowej Roseraie l’Hay.

Mchowa.

Hodowca – nieznany, rok 1811.

Kwiaty – różowe o szkarłatnych odcieniach, średnicy 8 cm, złożone z jak gdyby pogniecionych płatków. Nie powtarza kwitnienia.

Zapach – delikatnie pachnące.

Krzew -  preferuje wystawę słoneczną i półcień. Roseraie l’Hay określa jej wzrost jako “duży krzew”.

Liście – średnio zielone, mogą być porażane przez mączniaka.

Eyeconic

kolekcja własna 2015.

Mieszaniec hultemii.

Hodowca – wyhodowana w firmie Meilland International, rok 2013.

Kwiaty – żółte z charakterystyczną dla hultemii plamką u nasady płatków, średnicy 8-9 cm, złożone z 10 – 15 płatków ułożonych w 1,2 lub trzech okółkach. Kwitnienie skoncentrowane w okresie wiosenno letnim.

Zapach – umiarkowany.

Krzew – jest to forma pośrednia pomiędzy klimberem a sporym krzewem.

Liście – jasno zielone/żółto zielone/. Niestety, odmiana ta wrażliwa jest na czarna plamistość.

Dart’s Dash

Mieszaniec rugosy.

Hodowca – wyhodowana w roku 1980  w Darthuis Nursery.

Kwiaty – różowo fuksjowe, ale kolorystyka tej odmiany jest zmienna zależna od warunków środowiskowych.Kwiaty  półpełne złożone z około 15 płatków średnica kwiatu 8-9 cm.

Zapach mocny.

Krzew o zwartym pokroju i wysokości nieprzekraczającej 120 cm. Owoce o nietypowym , kulistym kształcie.

Liście – typowe dla rugosy, pięknie przebarwiające się jesienią na kolor ciemno żółty.

Pochodzenie -