Moje róże – moja pasja

Mullard Jubilee

  Fotografia The Dow Garden Bugwood.org

Mieszaniec herbatni .

Hodowca – hodowli Samuela D. McGredy z roku 1970.

Synonim – W USA i Kanadzie bardziej popularna nazwa to Electron.

Kwiaty -  w kolorze czerwono różowym mocno pachnące . Osiągają średnicę ponad 13 cm i są klasycznej budowy. Dobra na kwiat cięty.

Krzew  -  o pokroju wyprostowanym o wzroście do 1,2 m wysokości.

Liście – duże, ciemnozielone, błyszczące. Jak wynika z testów przeprowadzonych w ogrodzie botanicznym w Montrealu, charakteryzuje się doskonałą odpornością na choroby grzybowe. Nagroda AARS za rok 1973, pierwsza dla brytyjskiego hodowcy od 1947 roku,  a poza tym wiele nagród w Europie.

Pochodzenie: Paddy McGredy x Prima Ballerina

 Fotografie – Nina Wroobel w Brooklyn Botanic Garden 2014 .

Słowo Mullard jednoznacznie kojarzy się na całym świecie z elektrycznością i elektroniką a słowo Jubilee/jubileusz/  podkreśla czas istnienia firmy. Firma zapłaciła opłatę w wysokości 10 000 funtów, aby mieć różę zwaną Mullard Jubilee. Może się to wydawać ceną wysoką, ale nie dla róży o niewątpliwie wysokiej jakości ,  która będzie widoczna na rynku przynajmniej przez następne dziesięć lat. Wszak Mullard Jubillee zdobyła już wysokie wyróżnienia, a w szczególności wygrała  AARS, co nie zostało osiągnięte przez żadną brytyjską  różę od 1947 roku. Róża Mullard Jubilee będzie nosić imię Mullard w prawie wszystkich krajach świata przez wiele lat.

“Byłoby miło powiedzieć, że hoduję róże dla diabła z tym. Niestety to nieprawda. Hodowla róż to kosztowny biznes i żeby się nim cieszyć, musi się opłacać. Opłaca się na dwa sposoby, jako tantiemy za rośliny wyhodowane przez moich licencjobiorców oraz poprzez opłaty za nazwanie róży dla osoby lub produktu. Wiele napisano o opłacie zapłaconej przez Mullard Electronic Company za różę, którą chcieli nazwać Mullard Jubilee, i wydaje mi się, że obdarzony zostałem zaufaniem poprzez   ustanowienie rekordowej opłaty za nową różę.  Brałem udział w negocjacjach, które ustaliły standard dla róży – prośba Mullarda była prosta, chcieli róży o znaczeniu światowym, nie mniej. Wierzyłem, że mam taką i rychło okazało się, że odmiana ta zdobyła nie tylko złoty medal od RNRS ale i nagrodę AARS.

Niewiele miałem wspólnego z finansową stroną tego układu, poza ostatnim skinieniem głowy. to zasługa młodego, entuzjastycznego menedżera sprzedaży. Terry Houston, który wtedy pracował dla mnie w Irlandii. Jestem wielkim zwolennikiem delegowania odpowiedzialności i ufania mojemu personelowi, że  osiągną wyniki. Terry całkowicie usprawiedliwił tę wiarę. Wciąż widzę radosny uśmiech na jego twarzy, kiedy wrócił do mojego biura z wizyty w Mullard’s z wiadomością, że  róża okazała się  warta 24000 $ opłaty za nazewnictwo – dużo pieniędzy jak na  1970 rok, ale róża jest tego warta. Znam wielu ludzi, którzy uważają, że jest to najlepsza róża, jaką hodowałem. Ja nie – po prostu dlatego, że jest różowa! Gdybym miał tę samą roślinę, obfitość i zapach ale w czerwieni, byłbym  bardzo zadowolony.

Teraz jestem trochę zirytowany tą odmianą, ponieważ nie  daje potomstwa choćby w przybliżeniu tak dobrego jak ona sama. W rzeczywistości, podobnie jak wiele moich odmian, Mullard Jubilee to koniec linii, ostatnia z moich siewek Paddy McGredy. Paaddy ma nieco podobny kolor. Kiedy wyhodowałem ją w 1962 roku, byłem pewien, że mam początki nowej rasy róż. Reimer Kordes nawet próbował mnie przekonać, żebym nazwał różę New Look. Ponieważ miała nowy wygląd – kwiaty wielkości HT w obfitości floribundy. Dała mi ona atrakcyjną dwukolorową Kerryman, delikatnie różową Pania i Mullard Jubilee, ale nic więcej. Drugim rodzicem Mullard Jubilee była   Prima Ballerina  Mathiasa Tantau o głębokim, bardzo pachnącym różu. On poradził sobie z nią lepiej, ponieważ zarówno Fragrant Cloud, jak i Duke of Windsor mają  ją za rodziców.

Mullard Jubilee zawiódł mnie tylko pod jednym względem. W 1968 i 1969 wygrałem RNRS z City of Belfast i Molly Mcgredy i miałem pełną nadzieję, że Mullard da mi trzecią z rzędu. Niestety Pat Dickson,  ze swoją czerwoną Red Planet pokonał mnie.  Nie ma mowy, żeby różowy okazał się bardziej popularny niż dobra czerwień, choć jest ona jedną z najlepszych różowych róż rabatowych, jest twardą, odporną rośliną.”

Ten niezwykle interesujący szkic, jest pióra Samuela McGredy i pochodzi z książki ‘Look at thr Rose” z roku 1981 – strona 97.

Clodagh McGredy

Mieszaniec herbatni hodowli Samuela D.McGredy z roku 1999. Kwiaty w kolorze morelowym, pachnące. Pani Helena Tarasiewicz pisze, że “pachnie niebiańsko”.

Krzew o wysokości około 1m. Liście matowe, ciemnozielone. Otrzymała certyfikat  jakości w Nowej Zelandii w 200o roku. To jedna z róż jakimi po królewsku McGredy obdarowował piękniejszą połowę swojej rodziny. Zaszczyt ten spotkał poza Clodagh, jeszcze Marię,Kathryn i Jilian McGredy.Nie zapomniał taże o matce chrzestnej Clodagh. Clodagh to córka Samuela.

Fotografia: Helena Tarasiewicz.

Cathedral

Floribunda,

Hodowla – Samuela Darragh McGredyIV z roku 1975.

Synonim – Znana również pod innymi nazwami jako to:  Coventry Cathedral lub Huston. Dochód ze sprzedaży tej róży zasilał fundusz Katedry.

Kwiaty łososiowo różowe zmieniające kolor do czerwonawego o  lekkim zapachu, półpełne, kwitnące wiechami, zbudowane z około 20 płatków.

Krzew wysokości 70-80cm. Laur AARS za rok 1976.

Pochodzenie: Little Darling x /*Goldilocks* x Irish Mist/. Fotografia The Dow Gardens Bugwood.org

Dublin Bay

Floribunda, forma pnąca. Hodowla Samuel Darragh McGredy IV z roku 1975.

Kwiaty czysto czerwone/ karmazynowo szkarłatne?/ półpełne . Jego kwiaty są bogate w ciemnoczerwone odcienie z szkarłatnymi znaczkami na końcach płatków, które zwiększają jego aksamitny , luksusowy klimat . Kwiaty zachowują swoją nieprzeciętną atrakcyjność zarówno w formie pąka jak i całkowicie rozwiniętego kwiatu. Zakwita na końcach pędów zakładając tam do 10 pąków. Kwitnie ciągle przez cały sezon starając się nie pozwolić nawet na jeden dzień bez kwiatów.

Zapach -  lekko pachnąca.

Fotografia – przez uprzejmość Pani Kamila Slązkiewicz Europa Rosarium Sangerhausen .

Krzew mimo tego , że jest  o bardzo bujnym wzroście i zgrabnym wyglądzie o wysokości nawet ponad 3m wysokości, to wolno wchodzi w fazę klimbera i przez pierwsze 2-3 lata zachowuje się podobnie do floribundy, dlatego jeżeli będzie ostro cięta, uformuje się w zgrabny krzew. Doskonale prezentuje się posadzona w formie żywopłotu.

Liście – hojnie okryty bardzo ładnymi błyszczącymi liśćmi.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia rok 2014.

Dobra odporność na choroby grzybowe. Mrozoodporność 5 strefa usda. Odmiana ta jest bardzo rozpowszechniona na całym świecie różanym , ale szczególnie popularna jest w Australii i Nowej Zelandii.

Pochodzenie: Bantry Bay x Altissimo. Fotografia nr1 The Dow Gardens Bugwood.org, Fotografia nr2 courtessy  Patsy Cunningham

A co na to sam hodowca?

“Wychowałem się w epoce wichuriana ramblers i większość tych odmian nie powtarzała się kwitnienia, choć  kwitnienie trwało przez długi okres.   Ich miejsce zajęły pnące sporty mieszańców herbatnich .  Jednak one lepiej radzą sobie w gorącym klimacie. Naturalnie hodowcy próbowali je ulepszyć . Za mojego życia Kordes poczynił ogromne postępy, wprowadzając odporne cechy wywodzące się z odkrycia jego własnego gatunku, r.kordesii. Odporność   w tej grupie róż jest ważna, bo pnąca, która co roku przemarznie do ziemi, jest tylko przekleństwem. Moją ulubioną odmianą Kordesa jest Dortmund, miód wspaniałej czerwieni z białym oczkiem.

W 1910 roku  van Fleet wprowadził na rynek miękko różową wichuriana hybris o nazwie Dr van Fleet. Ona z kolei zaowocowała powtarzającym kwitnienie sportem, nazwanym New Dawn – wciąż jedną z największych róż wszechczasów. Odniosła ona sukces w moim programie hodowlanym, dając mi w 1967 roku Bantry Bay – znacznie głębiej różowy, obficie kwitnący i zdrowy.
Mniej więcej w tym samym czasie francuski hodowca Delbard wyprodukował  pnące, szkarłatne   Altissimo. Nie używam zbyt wielu róż innych hodowców, ale czasem pojawia się coś o tak zaskakującym kolorze jak Altissimo. Chwytam go i używam pyłku w moim programie.
Niektórzy chcieliby, żebym wierzył, że hodowanie róż to czysty przypadek. Nie zgadzam się z tym, jeśli wierzę w krzyż, wykonuję wiele zapłodnień , aby naprawdę zbadać możliwości połączenia dwojga rodziców. Właściwie zebrałem 116 strąków nasion z Bantry Bay x Altissimo. Spośród wielu setek sadzonek, które wykiełkowały i zakwitły w szklarni, dwanaście było wartych dalszego rozmnażania, aby ponownie je obejrzeć na polu rok później. Z tych dwunastu wybrałem dwa do ponownego rozmnażania i oceny w kolejnym roku roku. Spośród nich wybrałem jedną, nadałem jej przydomek Dublin Bay i wysłałem ją do moich agentów na całym świecie, aby zasięgnęli  opinii.
Dwa lata czekania – i im też się podobało. I spodobała im się  nazwa, więc zostało.
Dublin Bay to pięknotka. Różni się od stylu  pnączy Kordesa. Kwiaty są bardziej w formie mieszańców herbatnich, pokrój jest bardziej krzewiasty.   I jestem zadowolony, bo kto chce, żeby jego Toyota wyglądała jak Datsun? Obaj mamy swój indywidualny styl.
Czy Dublin Bay jest moją najlepszą pnącą różą? Naprawdę nie wiem. Handel był przez lata moim ulubionym „dzieckiem”. Jeśli wierzysz, tak jak wielu, że róża może mieć dowolny kolor, o ile jest czerwona, to może Dublin Bay jest najlepsza.” Look to the Rose – Sam McGredyIV strona 36.

Sexy Rexy

xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Floribunda.Krzewiasta róża bukietowa,rabatowa, hodowla McGredy z roku 1984. W Niemczech spotyka się ją pod nazwą Heckenzauber. Kwiaty ma w czysto różowym kolorze, dobrze wypełnione gdyż składające się z około 40 płatków, o średnicy 5-6cm o kształcie przypominającym kamelię. Lekko pachnie.

Kwitnie ogromnymi gronami kwiatów o nieco staroświeckim wyglądzie, ale jednocześnie kwiaty osadzone są na długich pędach można więc z powodzeniem używać ich do wazonu.

Krzew o zwartym, kulistym pokroju o wymiarach około 60cm. Niezła odporność na choroby. Jest laureatką wielu nagród na różnego rodzaju różanych show w kategorii floribund.

Pochodzenie :Seaspray x Dreaming.   Nazwa nieco głupawa, ale i tu mamy do czynienia ze ścieraniem się dwu stronnictw. Jedni twierdzą, że  upamiętnia przyjaciela hodowcy, drudzy , że Rexa Harrisona. Postaram się te dwa stronnictwa pogodzić . Wszak nie da się wykluczyć, że Mc Gredy i Harrison byli ze sobą zaprzyjaźnieni.

Fotografie – przez uprzejmość Pani Valentina Alexandrova.

Eyepaint Tapis Persant

Floribunda, hodowli Samuel Darragh McGredyIV z roku 1975. We Francji spotykana pod nazwą Tapis Persan.

Kwiaty pojedyncze ,średnicy 5 cm składające się z 5-8 płatków, w kolorze jaskrawej czerwieni z namalowanym , owym tytułowym białym oczkiem. Lekko pachnie.

fotografie – Małgorzata Kralka i Urszula Trętowska Hamburg 2012.

Chlubi się bardzo obfitym kwitnieniem rozciągającym się przez cały sezon. Roślina niestrudzenie wytwarza masę kwiatów zgrupowanych w bardzo dekoracyjnych kiściach. Dobrze powtarza kwitnienie a kwiaty bardzo długo stoją w wazonie.

Zapach – lekki.

Fotografie  Marian Sołtys Bagatelle  2011.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Fotografia – przez uprzejmość Pani Kamila Slązkiewicz Europa Rosarium Sangerhausen .

Krzew rośnie bujnie i w naszych warunkach może osiągnąć wysokość 1,5m a w klimacie cieplejszym jeszcze więcej. Ulistnienie obfite, choć same liście raczej małe, błyszczące, bardzo dekoracyjne. Może mieć wszechstronne zastosowanie: jako akcent krajobrazowy gdzie to rozjaśni każdy zakątek ogrodu, jako okrywowa, a nawet do uprawy w pojemnikach. Zdrowa i wolna od chorób.

Pochodzenie: Siewka x Picasso.Była rośliną mateczną ślicznej miniaturki McGredy’ego – Little Artists .

“Spójrzmy na Eyepaint, a następnie spójrzmy na Matangi  – są to najbardziej nieprawdopodobne siostry, jakie można sobie wyobrazić, ale pochodzą z tego samego krzyża , choć nie z tej samej owocni. „Pojedyncze róże się nie sprzedają”. To jedna z maksym handlu szkółkarskiego.     Jeśli róża odważyła się zbyt szybko pokazać swoje pręciki, była przegrana. Podwójne kwiaty były na porządku dziennym. “Wujek” Svend Poulsen nigdy nie polubił nowego typu róż. Jego Else Poulsen, Karen Poulsen, Anne Mette Poulsen były tak szeroko osadzone na rynku, że mógł sobie na to pozwolić.   Eyepaint, nie tylko był pojedynczy, ale też kwiat był stosunkowo mały.  Ale otrzymałem list od Freda Edmindsa z Oregonu, w którym napisał, że wysłał kilka roślin na testowy rynek i spotkał się z dobrą reakcją. W Kopenhadze, Belfaście, Londynie i Belgii – Eyepaint otrzymał nagrody. British Association of Rose Breeders przyznało jej nagrodę. Jako hodowcy róż, moją największą radością była nagroda specjalna z prób w Hadze za osiągnięcia w hodowli róż.

To, czego brakuje  mu w rozmiarze kwiatu  i ilości płatków, nadrabia  ogólnym efektem. Nie ma bardziej fascynującego widoku niż w pełni wyrośnięta roślina Eyepaint całkowicie pokryta setkami kwiatów. Kolor kwiatów utrzymuje się aż do opadania płatków. Nie ma innej róży, choćby choć trochę podobnej do niego.” To opowiada hodowca Sam McGredy w “Look at Roses” strona 92.

Olympiad

Mieszaniec herbatni

Hodowca – hodowli S.D.McGredy IV z roku 1982. W istocie swej jest to róża szklarniowa. Kwiaty ma ogromne dorastające nawet do 15 cm średnicy o kolorze czysto czerwonym i lekkim herbacianym zapachu. Doskonałe w kształcie kwiaty  zbudowane są z 35-40 płatków o aksamitnym połysku, pojawiając się prawie nieprzerwanie/ często po 3-4/ na solidnie wyrośniętych pędach. Solidnie wyrośnięte płatki zapewniają kwiatom długowieczność zarówno w ogrodzie jak i w wazonie. Doskonała na kwiat cięty.

Zatrzymajmy się przez chwilę na kwestią kolorystyki tej róży. Wszystkie starsze róże, również niektóre współczesne mają  taką niepożądaną cechę, że kolory ich jaśnieją wraz z przekwitaniem kwiatów. Róże czerwone, mają tendencję do tego , że ich kolory dostają nieprzyjemnych niebieskich odcieni, bądź odcienie te ujawniają się gdy niebo jest zachmurzone. Natomiast odmiana Pharaon Meillanda, jest doskonałym przykładem stabilności koloru. Gdy zaczyna kwitnąć kwiaty są płomiennie szkarłatne i gdy przekwita ich odcień pozostaje niezmieniony. Ta jej cecha zaintrygowała McGred’yego. Dlatego też użył jej w tej krzyżówce. I nie zawiódł się. Jest to jedna z najlepszych róż tego hodowcy. Odniosła też ogromny sukces komercyjny.

Krzew o dużym wigorze , dorasta do 1,5m wysokości. Liście są matowe, czysto zielone. Nagroda AARS za rok 1984. Praktycznie jedynym jej problemem jest brak zapachu.

Pochodzenie: Red Planet x Pharaon.

Nazwana tak dla upamiętnienia  Olimpiady z roku 1984  w Los Angeles. Oficjalna róża tychże Igrzysk Olimpijskich. W zasadzie mamy tu do czynienia z przypadkiem powtórki z rozrywki. W roku 1931, Jean Marie Gaujard dał do handlu równie pięknego, czerwonego mieszańca herbatniego,którego nazwał Mme Raymond Gaujard/ była to matka Gaujarda/ a który został wyhodowany jeszcze przez Joseph Pernet Duchera. Czarodziej z Lyonu nie żył już od trzech lat, ale Gaujard, jako spadkobierca jego dorobku, szanował dorobek mistrza i każdorazowo, gdy wypuszczał nowe odmiany, wyraźnie zaznaczał która z to jest autorstwa mistrza. Jeszcze w roku 1937 ukazała się odmiana Rene Astrid, gdzie to Gaujard podał jako autora tej odmiany właśnie Pernet Duchera. Odmiana ta/ Olympiad/, gdy trafiła za ocen została przemianowana przez praktycznych amerykanów na Olympiad . Któż bowiem wiedziałby kto to jest owa Madame  Gaujard! A ponieważ właśnie zbliżało się otwarcie olimpiady letniej w 1932 roku w Los Angeles, róża ta stała się oficjalnym kwiatem tychże igrzysk sportowych. Przyczyniło się to w sposób oczywisty do jej bezprecedensowego sukcesu za oceanem.

Fotografie nr 1 i 2 autorstwa Wojciecha Szczerby zostały zrobione w Woodland Park Roses Garden w Seattle. Fotografia 3 The Dow Garden Bugwood.org

Liverpool Echo

Floribunda, hodowli S.D.McGredy IV z roku 1971. Kwitnie kiściami pomarańczoworóżowych/łososioworóżowych/ kwiatów o średnicy ~10 cm i półpełnej budowie. Lekko pachnie.

Krzew raczej nie osiąga wysokości 1m. Mrozoodporność: 6 strefa  usda. Nazwa jej nawiązuje do tytułu popularnej miejscowej gazety.

Pochodzenie: /Little Darling x* Goldilocks*/ x Munchen. Fotografie:  Cezary Blicharz Sangerhausen 2009. W  Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz Pruhonice 2011.

Regensberg

Floribunda Samuela Darragh McGredy z roku 1979. Jak sam stwierdził: “ma szczególne miejsce w moich uczuciach, ponieważ jest to pierwsza róża, którą całkowicie wyhodowałem w Nowej Zelandii.”

Kwiaty różowe z białymi brzegami, czasami białe środki kwiatu, półpełne/20-25 płatków/, mocno pachnące i jak n a floribundę duże gdyż ich średnica na ogół przekracza 10cm.Roślina wiąże przez sezon nieprawdopodobnie dużo, płasko otwierających się kwiatów. Równie prawdziwe byłoby stwierdzenie, że Regensberg wygląda staroświecko i bardzo nowocześnie. Ma ponadczasowy wdzięk i swobodę, które charakteryzują wiele starych róż, ale jest zgodny z trendem w kierunku nisko rosnących, wyjątkowo swobodnie kwitnących kwiatów floribund.

Krzew około 50cm wysokości, przypominający róże karłowe,  szeroko rozkładający się, wymaga znacznie więcej miejsca niż to się początkowo wydaje.

Roślina o dobrym wigorze o bardzo dobrej odporności na choroby grzybowe. Doskonały do uprawy pojemnikowej. Mrozoodporność 6 strefa usda.

Pochodzenie: Geoff Boycot x Old Master . Fotografia: Marian Sołtys Ogród Botaniczny Warszawa 2008 i w Arboretum Borova Hora 2011. oraz przez uprzejmość Pani Valentina Alexandrova.

Jeszcze oddajmy głos hodowcy:

“Równie prawdziwe byłoby stwierdzenie, że Regensberg wygląda staroświecko i bardzo nowocześnie. Ma ponadczasowy wdzięk i swobodę, które charakteryzują wiele starych róż, ale jest zgodny z trendem w kierunku nisko rosnących, wyjątkowo swobodnie kwitnących kwiatów floribund. Ma szczególne miejsce w moich uczuciach, ponieważ jest to pierwsza róża, którą całkowicie wyhodowałem w Nowej Zelandii.
Nie sądzę, aby ktokolwiek mógł być całkowicie pewien, że zmiana pracy jest słuszna. Wiedziałem, jak uprawiać róże w warunkach irlandzkich. Wiedziałem, jak je wybrać. Ale faktem było, że miałem niewiele wspólnego z codziennym uprawą roślin. Jadąc do Nowej Zelandii stanąłem przed sytuacją, w której wszystko robiłem sam hybrydyzując, zbierając, selekcjonując kompost podlewanie – wszystko. do tego klimat był inny. Początkowo mieszkałem w Auckland i miałem swoje sadzonki w Levin, w odległości około 570 km, więc widziałem je raz w tygodniu, a nie codziennie. Żeby skomplikować sprawę, prawdziwym zabójcą w Nowej Zelandii jest mączniak rzekomy, a nie prawdziwy. nie tylko powoduje opadanie liści, ale całkowicie psuje kwiaty. Nie można wybrać róż, gdy w jakimkolwiek stopniu występuje ta pleśń, ponieważ kwiaty mają inny kolor, rozmiar i kształt, otwierają się inaczej i źle umierają. To zupełnie nowa technika wyhodowania róż.

Regensberg udowodnił mi, że wciąż mogę wyhodować zwycięzcę – bardzo ważne dla mojego ego, a także mojego portfela. Gdybym jutro pojechał  na moje pole testowe, nadal mógłbym dojść dokładnie do tego miejsca, w którym go po raz pierwszy zobaczyłem. Roślina jest niska, ale bardzo energiczna, kwitnie jak szalona, ​​wytrzymuje zróżnicowane warunki pogodowe i wygląda dobrze od początku do końca. Nigdy nie miałem wątpliwości co do jego sukcesu.
W 1978 roku odwiedzili mnie Wili i Lotte Gunthart z Regensberg w Szwajcarii. Lotte to jedna z czołowych malarzy kwiatów naszego pokolenia. Zakochała się w moim różowo-białym dziecku i poprosiła mnie, abym nazwał je wioską w której mieszka.
To róża urocza, wdzięczna, inna niż wszystkie, dobrze rośnie prawie wszędzie. Samuel McGredy IV.”  Look to the rose” strona 33-34.

Satchmo Trumpeter

Tak Satchmo, jak i Trumpeter, to dwie różne róże, choć związane ze sobą ściśle więzami krwi – jako, że Satchmo jest rośliną mateczną Trumpetera, który jest 14 lat młodszy. Te “jazzowe” nazwy nie powinny nas dziwić jako, że McGredy był namiętnym melomanem. Kochał na równi muzykę klasyczną, jazzową jak i ludową.

Floribunda.

Hodowca – Wyhodowane przez Samuel D. Mc Gredy IV w roku 1970.

Kwiaty – półpełne, o lekkim zapachu, rozwijają się z ładnych wysmukłych pąków w bardzo dużych gronach. Zdumiewa jasny,  pomarańczowo-czerwony kolor kwiatów który ku jesieni jeszcze się bardziej pogłębia.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Krzew o wzroście do 70 cm. Jej wysokość predystynuje ją, by używać jej do nasadzeń masowych na dużych jednorodnych rabatach. Liście ciemno zielone  błyszczące.

Na stronie rozaria.pl – możemy znaleźć taki oto opis jej zalet: “Róża ta przyciąga uwagę dużymi bukietami kwiatów w typowym, mocnym kolorze strażackiej czerwieni. Pędy niezbyt wysokie, ale gęste. Liście ciemnozielone, lśniące. Posiada wszystkie zalety rabatowej róży floribundy. Kwitnie obficie w kilku falach od czerwca do pierwszych jesiennych przymrozków, zwłaszcza po usunięciu przekwitłych kwiatostanów. Kwiaty duże, w czystym intensywnym czerwonym kolorze, nie blednące, długo utrzymujące się na pędach. Lekko pachnące. Płatki w ilości 25 szt. ułożone faliście wokół centrum kwiatu. Odporna zarówno na choroby, suszę jak i deszcz”.

Pochodzenie: Evelyn Fison x Diamand. Evelyn Fison, wraz z City of Belfast rozpoczyna pochód bardzo udanych czerwieni  autorstwa Mc Gredego, których zwieńczeniem jest późniejszy od nich , będący  ich wyraźnym ulepszeniem – Trumpeter.

Fotografia nr1 Marian Sołtys Ogród botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego 2008, fot nr2-3 Dorota Blicharz Europa Rosarium Sangerhausen 2009

Z całą pewnością nazwa nawiązuje do słynnego Louisa Satchmo Armstroga. Pieśniarza, jazzmena i trębacza ale expresis verbis nigdzie tego nie spotkałem. Natomiast na stronach swojej książki o różach A Family Roses, hodowca napisał, że nazwę tę zasugerował mu zaprzyjaźniony z nim Reimer Kordes .

Wiemy, że jest formą ojcowską innej “jazzowej” i bardzo podobnej zresztą róży -Trumpeter(fotografia obok) wyhodowanej również przez S. McGredy IV  w roku 1977. Trumpeter został wybrany na logo tegorocznego 2008 festiwalu różanego “The Timaru Festival Roses” w Nowej Zelandii i tu w materiałach festiwalowych znajdziemy wyraźne odniesienie do L.Armstronga, którego to obdarzono przydomkiem Satchmo.

Drugą różę – Satchmo, przedstawi nam sam hodowca  S. McGredyIV -

“Skromność nie jest Irlandczykiem, więc od razu powiem, że Trumpeter jest jedną z najlepszych obecnie uprawianych szkarłatnych floribund. Na szczęście niektórzy z moich konkurentów wydają się się z tym zgadzać, ponieważ został wybrany zwycięzcą brytyjskiej nagrody BARB w 1977 roku i zdobył Złotą Gwiazdę Południowego Pacyfiku w Nowej Zelandii. – Pisząc te słowa hodowca jeszcze nie wie, że ta jego kreacja zostanie wybrana przez RNRS różą roku za roku 1976.Otrzyma też ważne wyróżnienie James Mason Medal.- przyp, mój.
W swoich rejestrach sadzonek mam notatkę, sporządzoną kiedy po raz pierwszy ujrzałem ją na polu. Napisałem wówczas krótko -Wygląda najlepiej. Zwykle jestem ostrożny w pierwszych ocenach, zdając sobie sprawę, że wszystkie róże mogą wyglądać całkiem nieźle w pierwszym rzucie, by potem ściągać na siebie wszystkie możliwe plagi.

Historia tej, zaczęła się od  1964 roku od Evelym Fison. W tym czasie Evelyn była uważana za jedną z naszych najlepszych czerwonych róż. W tym  też czasie Reimer Kordes wprowadził, długonogą, nieco nieśmiałą szkarłatną  floribundę o nazwie Diammant. Najlepszą sadzonką ze skrzyżowania tych dwóch różyczek była Satchmo, nazwana tak na cześć zmarłego właśnie maestro Louisa Armstronga.
Satchmo był i nadal jest dobrą różą. Jego kolor jest równie jasny jak Trumpetera. Niestety stary kwiat ma tendencję do czernienia na krawędziach płatków.
Nawiasem mówiąc, Satchmo Armstrong zachował się bardzo skromnie gdy dowiedział sie o nazwaniu róży jego imieniem. Poprosił o jedną tylko roślinę do swojego domu w Hoboken.
Coś trzeba było zrobić z Satchmo zwłaszcza w sprawie ponownego kwitnienia. Pod koniec lat sześćdziesiątych  interesowałem się mieszańcami r. ‘Kordesii,  próbując wykorzystać wytrzymałość i zdrowie tej odmiany do stworzenia nowych róż pnących. Po skrzyżowaniu Hambuger Phenix i starego francuskiego  szkarłatnego Danse de Feu uzyskałem wiele krzewów. Jeden z nich został skrzyżowany z wczesną siewką macrophylla coryana, która  dała mi silne rośliny, odporne na czarną plamistość.  Jedna z tych siewek o tymczasowej nazwie Macsadwa   była używana do dalszej hodowli i w 1970 roku dała między innymi Trumpeter po skrzyżowaniu z Satchmo. Zniknęły czarne krawędzie płatków, a roślina kwitła swobodnie i nieprzerwanie.
Trumpeter dobrze rośnie wszędzie. Wydaje się odporny zarówno na deszcz, jak i intensywne słońce. Jest to roślina o zadbanym pokroju, silna, nie za wysoka. Cytuję za wydaną w roku 1981,   książką McGredyego ” Look at the rose” strona 48.