Floribunda, forma pnąca. Hodowla Samuel Darragh McGredy IV z roku 1975.

Kwiaty czysto czerwone/ karmazynowo szkarłatne?/ półpełne . Jego kwiaty są bogate w ciemnoczerwone odcienie z szkarłatnymi znaczkami na końcach płatków, które zwiększają jego aksamitny , luksusowy klimat . Kwiaty zachowują swoją nieprzeciętną atrakcyjność zarówno w formie pąka jak i całkowicie rozwiniętego kwiatu. Zakwita na końcach pędów zakładając tam do 10 pąków. Kwitnie ciągle przez cały sezon starając się nie pozwolić nawet na jeden dzień bez kwiatów.

Zapach -  lekko pachnąca.

Fotografia – przez uprzejmość Pani Kamila Slązkiewicz Europa Rosarium Sangerhausen .

Krzew mimo tego , że jest  o bardzo bujnym wzroście i zgrabnym wyglądzie o wysokości nawet ponad 3m wysokości, to wolno wchodzi w fazę klimbera i przez pierwsze 2-3 lata zachowuje się podobnie do floribundy, dlatego jeżeli będzie ostro cięta, uformuje się w zgrabny krzew. Doskonale prezentuje się posadzona w formie żywopłotu.

Liście – hojnie okryty bardzo ładnymi błyszczącymi liśćmi.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia rok 2014.

Dobra odporność na choroby grzybowe. Mrozoodporność 5 strefa usda. Odmiana ta jest bardzo rozpowszechniona na całym świecie różanym , ale szczególnie popularna jest w Australii i Nowej Zelandii.

Pochodzenie: Bantry Bay x Altissimo. Fotografia nr1 The Dow Gardens Bugwood.org, Fotografia nr2 courtessy  Patsy Cunningham

A co na to sam hodowca?

“Wychowałem się w epoce wichuriana ramblers i większość tych odmian nie powtarzała się kwitnienia, choć  kwitnienie trwało przez długi okres.   Ich miejsce zajęły pnące sporty mieszańców herbatnich .  Jednak one lepiej radzą sobie w gorącym klimacie. Naturalnie hodowcy próbowali je ulepszyć . Za mojego życia Kordes poczynił ogromne postępy, wprowadzając odporne cechy wywodzące się z odkrycia jego własnego gatunku, r.kordesii. Odporność   w tej grupie róż jest ważna, bo pnąca, która co roku przemarznie do ziemi, jest tylko przekleństwem. Moją ulubioną odmianą Kordesa jest Dortmund, miód wspaniałej czerwieni z białym oczkiem.

W 1910 roku  van Fleet wprowadził na rynek miękko różową wichuriana hybris o nazwie Dr van Fleet. Ona z kolei zaowocowała powtarzającym kwitnienie sportem, nazwanym New Dawn – wciąż jedną z największych róż wszechczasów. Odniosła ona sukces w moim programie hodowlanym, dając mi w 1967 roku Bantry Bay – znacznie głębiej różowy, obficie kwitnący i zdrowy.
Mniej więcej w tym samym czasie francuski hodowca Delbard wyprodukował  pnące, szkarłatne   Altissimo. Nie używam zbyt wielu róż innych hodowców, ale czasem pojawia się coś o tak zaskakującym kolorze jak Altissimo. Chwytam go i używam pyłku w moim programie.
Niektórzy chcieliby, żebym wierzył, że hodowanie róż to czysty przypadek. Nie zgadzam się z tym, jeśli wierzę w krzyż, wykonuję wiele zapłodnień , aby naprawdę zbadać możliwości połączenia dwojga rodziców. Właściwie zebrałem 116 strąków nasion z Bantry Bay x Altissimo. Spośród wielu setek sadzonek, które wykiełkowały i zakwitły w szklarni, dwanaście było wartych dalszego rozmnażania, aby ponownie je obejrzeć na polu rok później. Z tych dwunastu wybrałem dwa do ponownego rozmnażania i oceny w kolejnym roku roku. Spośród nich wybrałem jedną, nadałem jej przydomek Dublin Bay i wysłałem ją do moich agentów na całym świecie, aby zasięgnęli  opinii.
Dwa lata czekania – i im też się podobało. I spodobała im się  nazwa, więc zostało.
Dublin Bay to pięknotka. Różni się od stylu  pnączy Kordesa. Kwiaty są bardziej w formie mieszańców herbatnich, pokrój jest bardziej krzewiasty.   I jestem zadowolony, bo kto chce, żeby jego Toyota wyglądała jak Datsun? Obaj mamy swój indywidualny styl.
Czy Dublin Bay jest moją najlepszą pnącą różą? Naprawdę nie wiem. Handel był przez lata moim ulubionym „dzieckiem”. Jeśli wierzysz, tak jak wielu, że róża może mieć dowolny kolor, o ile jest czerwona, to może Dublin Bay jest najlepsza.” Look to the Rose – Sam McGredyIV strona 36.