Moje róże – moja pasja

D

• Dresdner Frauenkirche

  

  Mieszaniec rosa rugosa.

  Hodowca – róża wyhodowana przez dr Johanna  Schmadlaka w roku 2005. Dystrybucją jej zajął się Martin Weingart.

  Kwiaty – różowe, średnicy 9-10 cm złożone  z około 25 płatków o wyraźnie ciemniejszych rewersach. Kwitnie wiechami praktycznie w sposób ciągły.

  Zapach – lekki zapach dzikich róż.

  Krzew wysokości około 1,5 m.Rośnie bardzo wolno , do osiągnięcia docelowego rozmiaru będzie potrzebowała około 5 lat. Mrozoodporna.

  Liście – niezbyt jak na mieszańca rugosy pomarszczone, ciemno zielone.

  Nazwa jej nawiązuje do słynnej świątyni Frauenkirche w Dreźnie zniszczonej w trakcie słynnych nalotów alianckich. Prowadzona jest akcja sprzedaży tej odmiany z której to część dochodu jest przeznaczana na fundusz odbudowy tej świątyni.

  Róża ta została również podarowana przez hodowcę dla Burrswood Christian Hospital w Groombridge w Anglii, gdzie też  w okolicznym parku została posadzona. Krzewy róży są dla Brytyjczyków symbolem pojednania a tu będą symbolem przymierza pokoju między chrześcijanami w Wielkiej Brytanii i Niemczech.

• Dresdner Gelbe

  

  Floribunda.

  Synonim -introdukowana jako Akzent.

  Hodowca – Eckard Haenchen, rok 1990. Jest to ostatnia odmiana introdukowana w byłym DDR.

  Kwiaty żółte.Forma płaska.

  Zapach – umiarkowany.

  Krzew -

  Liście – ciemno zielone

  Pochodzenie – Peer Gynt x Landora.

   

• Drina Reka

  

  Fotografie  wykonane w Ogrodzie Powsin, rok 2019.

  Mieszaniec międzygatunkowy/ floribunda/.

  Hodowca – wyhodowana w firmie Pheno geno roses, przez Bijanę Bozanic, rok

  Kwiaty – morelowe do morelowo różowych, średnicy 5-7cm, złożone z około 20 płatków.

  Zapach -

  Krzew kompaktowy wysokości 50-60 cm.

  Liście ciemno zielone, półmatowe o wyraźnych żyłkowaniach na blaszce liściowej.

  Na stronie internetowej firmy, znajdziemy taki oto opis tej odmiany: “Delikatny , kremowo morelowy kolor tej róży doskonale komponuje się z kolorami z widma czerwieni i błękitu. Roślina jest  krótka i zwarta, kwiaty pojawiają się zwykle pojedynczo, ale liczne pędy, które ta roślina wytwarza, dają dużo kwiatów, dzięki czemu róża jest całkowicie pokryta kwiatami. Nadaje się dobrze do doniczek, ale jego piękno wyróżnia się na krawędziach rabat i przed rabatami kwiatowymi.”

• Dronning Margrethe

  

  Krzewiasta.

  Synonimy - Inaczej Enchantment, Queen Margarethe lub Konigin Margrethe.

  Hodowla Pernille i Morgens Olesen z roku1991.

  Kwiaty ma delikatnie różowe, coraz ciemniejsze w kierunku centrum kwiatu . Kwiaty o średnicy około 8cm , złożone z ponad 50 płatków o ładnej rozetowej budowie, rozwijają się obficie przez cały sezon.Na pędach zakłada od 3 do 9 kwiatów. Ma pewna nieprzyjemną cechę. Otóż podczas deszczowej i wilgotnej pogody, kwiaty nie osypują się tworząc niesympatyczne mumie.

  Zapach - o lekkim owocowym zapachu

  Krzewy dorastają do 1,5m wysokości, mrozoodporność strefa 5b usda. Krzew obficie ulistniony, liście duże, ciemno zielone, błyszczące, zdrowe.

  Nazwana imieniem duńskiej królowej Małgorzaty II /ur.1940r/Królowa sama osobiście wybrała tę odmianę na swojego imiennika, gdyż ujął ją romantyczny czar tych kwiatów oraz ich budowa nawiązująca do wdzięku starych róż.

  Pochodzenie: siewka x Egeskov

• Duarte de Oliveira

   Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses.

  Noisette .

  Hodowca -Francois Brassac, rok 1877,

  Kwiaty – łososiowo różowe, średnicy do 8 cm, złożone z 30-40 płatków a wyglądają jak kwintesencja róż noisette.Powtarza kwitnienie. Kwiaty nadają się do cięcia.

  Zapach – umiarkowany.

  Krzew – jest to średnich rozmiarów krzew dorastający do około 150 cm wysokości o dość wiotkich , przewieszających się pędach. Może być prowadzony jako forma kolumnowa, zwłaszcza w ogrodach o ograniczonej przestrzeni.

  Liście – średnio zielone, półmatowe.

  Pochodzenie – Ophiria x Reve D’Or .

• Dublin Bay

  Floribunda, forma pnąca. Hodowla Samuel Darragh McGredy IV z roku 1975.

  Kwiaty czysto czerwone/ karmazynowo szkarłatne?/ półpełne . Jego kwiaty są bogate w ciemnoczerwone odcienie z szkarłatnymi znaczkami na końcach płatków, które zwiększają jego aksamitny , luksusowy klimat . Kwiaty zachowują swoją nieprzeciętną atrakcyjność zarówno w formie pąka jak i całkowicie rozwiniętego kwiatu. Zakwita na końcach pędów zakładając tam do 10 pąków. Kwitnie ciągle przez cały sezon starając się nie pozwolić nawet na jeden dzień bez kwiatów.

  Zapach -  lekko pachnąca.

  Fotografia – przez uprzejmość Pani Kamila Slązkiewicz Europa Rosarium Sangerhausen .

  Krzew mimo tego , że jest  o bardzo bujnym wzroście i zgrabnym wyglądzie o wysokości nawet ponad 3m wysokości, to wolno wchodzi w fazę klimbera i przez pierwsze 2-3 lata zachowuje się podobnie do floribundy, dlatego jeżeli będzie ostro cięta, uformuje się w zgrabny krzew. Doskonale prezentuje się posadzona w formie żywopłotu.

  Liście – hojnie okryty bardzo ładnymi błyszczącymi liśćmi.

  

   Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia rok 2014.

  Dobra odporność na choroby grzybowe. Mrozoodporność 5 strefa usda. Odmiana ta jest bardzo rozpowszechniona na całym świecie różanym , ale szczególnie popularna jest w Australii i Nowej Zelandii.

  Pochodzenie: Bantry Bay x Altissimo. Fotografia nr1 The Dow Gardens Bugwood.org, Fotografia nr2 courtessy  Patsy Cunningham

  A co na to sam hodowca?

  “Wychowałem się w epoce wichuriana ramblers i większość tych odmian nie powtarzała się kwitnienia, choć  kwitnienie trwało przez długi okres.   Ich miejsce zajęły pnące sporty mieszańców herbatnich .  Jednak one lepiej radzą sobie w gorącym klimacie. Naturalnie hodowcy próbowali je ulepszyć . Za mojego życia Kordes poczynił ogromne postępy, wprowadzając odporne cechy wywodzące się z odkrycia jego własnego gatunku, r.kordesii. Odporność   w tej grupie róż jest ważna, bo pnąca, która co roku przemarznie do ziemi, jest tylko przekleństwem. Moją ulubioną odmianą Kordesa jest Dortmund, miód wspaniałej czerwieni z białym oczkiem.

  W 1910 roku  van Fleet wprowadził na rynek miękko różową wichuriana hybris o nazwie Dr van Fleet. Ona z kolei zaowocowała powtarzającym kwitnienie sportem, nazwanym New Dawn – wciąż jedną z największych róż wszechczasów. Odniosła ona sukces w moim programie hodowlanym, dając mi w 1967 roku Bantry Bay – znacznie głębiej różowy, obficie kwitnący i zdrowy.
  Mniej więcej w tym samym czasie francuski hodowca Delbard wyprodukował  pnące, szkarłatne   Altissimo. Nie używam zbyt wielu róż innych hodowców, ale czasem pojawia się coś o tak zaskakującym kolorze jak Altissimo. Chwytam go i używam pyłku w moim programie.
  Niektórzy chcieliby, żebym wierzył, że hodowanie róż to czysty przypadek. Nie zgadzam się z tym, jeśli wierzę w krzyż, wykonuję wiele zapłodnień , aby naprawdę zbadać możliwości połączenia dwojga rodziców. Właściwie zebrałem 116 strąków nasion z Bantry Bay x Altissimo. Spośród wielu setek sadzonek, które wykiełkowały i zakwitły w szklarni, dwanaście było wartych dalszego rozmnażania, aby ponownie je obejrzeć na polu rok później. Z tych dwunastu wybrałem dwa do ponownego rozmnażania i oceny w kolejnym roku roku. Spośród nich wybrałem jedną, nadałem jej przydomek Dublin Bay i wysłałem ją do moich agentów na całym świecie, aby zasięgnęli  opinii.
  Dwa lata czekania – i im też się podobało. I spodobała im się  nazwa, więc zostało.
  Dublin Bay to pięknotka. Różni się od stylu  pnączy Kordesa. Kwiaty są bardziej w formie mieszańców herbatnich, pokrój jest bardziej krzewiasty.   I jestem zadowolony, bo kto chce, żeby jego Toyota wyglądała jak Datsun? Obaj mamy swój indywidualny styl.
  Czy Dublin Bay jest moją najlepszą pnącą różą? Naprawdę nie wiem. Handel był przez lata moim ulubionym „dzieckiem”. Jeśli wierzysz, tak jak wielu, że róża może mieć dowolny kolor, o ile jest czerwona, to może Dublin Bay jest najlepsza.” Look to the Rose – Sam McGredyIV strona 36.

• Duc d’Angouleme

  

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz w ogrodzie Karin Schade 2013 .

  Na tabliczce opisującej odmianę, dane były zbyt lakoniczne by można było jednoznacznie ja zidentyfikować. Tak więc do czasu uzyskania jakichś dodatkowych informacji, pozostawiam ją bez opisu.

• Duc de Bordeau

  Fotografie –  Dorota Blicharz Europa Rosarium Sangerhausen 2009.

  Róża galijska Viberta z roku 1820. Kwiaty w kolorze różowo fioletowym o płatkach wyraźnie jaśniejszych na obrzeżach kwiatu, centrum ciemniejsze z wyraźnie zaznaczonym oczkiem. Opisy koloru kwiatów wyrażnie sie różnią w zależności od autorów. To niej jest jednakowoż problemem.Problemem jest to,że w  publikacji Joyaux  La Rose de France znajdziemy uwagę , którą przytacza HMF, iż Duc de Bordeaux rosnący w rosarium L’Hay i Sangerhausen nie są identyczne. Rzeczywiście o tym z  Sangerhausen możemy powiedzieć , że jest cętkowany/daje się to zauważyć na fotografii/, czego w opisach historycznych nie spotykamy. Zawiązuje po 2-3 kwiaty średniej wielkości na pędzie.

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz w ogrodzie Karin Schade 2013 .

  Krzew o mocnych praktycznie bezkolcowych pędach, liście jasno zielone o owalnych listkach bardzo obficie okrywają krzew.Mrozoodporność 4 strefa usda.

  Na HMF znalazłem fragment artykułu”La Rose de France” autorstwa F. Joyaux z roku 1996, który wydał mi się na tyle interesujący, że postanowiłem go przytoczyć. “W Rosetum Gallicum (1828), Desportes opublikował listę wszystkich róż znanych w tym okresie we Francji. Z 2562 opisanych odmian, 1213 są to Gallicas. Z tych, o 332 Desportes nie daje żadnych informacji  , poza ich imionami.   316 pochodziło z Niderlandów. Pozostałe 565 zostały wychowane przez francuskich hodowców, z czego najwięcej Vibert (97 odmian) i Miellez (212 odmian).  Około tuzin Viberta Gallicas wyprodukowanych przed 1828 jest jeszcze z nami. Duc de Bordeaux to jeden z nich. “

• Duc de Cambridge

  

  Róża damasceńska wyhodowana przez Jean Laffay w latach 1840 – 1815. ale i to co napisałem nie jest do końca pewne.  Tak to z  różami z tamtych czasów już jest.

  

  fotografie – Pani Małgorzata Kralka w rosarium Meldorf 2012.

  Kwiaty złożone z około 30-40 płatków o średnicy 8-9cm, różowe z fiołkowymi odcieniami/różowo-purpurowe/, rozetowej, płaskiej budowy o intensywnym zapachu. Normalny kwiat – nieuszkodzony przez proliferację  jest czymś pięknym, z masą ciemnych, jak gdyby pikowanych płatków ułożonych promieniście od środkowego szkarłatu na górze i jaśniejszych pod spodem.

  

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Meldorf 2012

  Wydaje się być różą o najciemniejszym odcieniu kwiatów ze wszystkich róż damasceńskich.

  

  Krzew o doskonałym wigorze, dorastający w sprzyjających warunkach nawet do 2,5m wysokości,  odporny na choroby grzybowe, ale nie końca.

  

  Mrozoodporność 4 strefa usda.

  

  Pochodzenie: Nieznane.

  

  Adolphus Frederic, Duc de Cambridge to siódmy syn króla Anglii Jerzego III.

  Fotografie: Dorota Blicharz Mainau 2009,  Pani Małgorzata Kralka, oraz Marian Sołtys w ogrodzie pani Małgorzaty Kralki. Róża musi być wielkiej urody i mieć w sobie to coś co powoduje, że każdy próbuje się zmierzyć z problemem jej sportretowania. tym razem fotografie Pani Urszuli Trętowskiej.

  

  I bardzo dobrze! Bo faktycznie gdy nie popełnimy większych błędów w uprawie, wyda jedne z najpiękniejszych  kwiatów od starych róż ogrodowych. Jednakowoż cierpi ona na pewnego rodzaju przypadłość , którą uczeni w botanice nazywają proliferacja. Mówiąc w skrócie, z pięknego kwiaty nagle i nieoczekiwanie wyrasta kolejny pąk kwiatowy. Przypadłość ta w śród róż nie jest jednakże aż tak wyjątkowym zjawiskiem bowiem zaobserwować ją możemy np. u róż Madame Hardy czy Babiccina Vonava co pokazują fotografie  zamieszczone w wymienionych opisach odmianowych.

• Duc de Constantine

  

  Remontantka z roku 1857, wyhodowana przez firmę Soupert & Notting z Luksemburga. Kwiaty różowe, pełne składające się z około 40 płatków. Brent Dickerson dostrzega w niej wpływ rosa Arvensis lub rosa multiflora.

   Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

  Charles Quest Ritson w swojej książce o różach pnących na świecie tak o niej pisze. Jest to róża Ayrshire drugiego lub trzeciego pokolenia, bardziej niż jakiś mieszaniec róży burbońskiej czy remontantka.

  druga od góry z prawej

  Bardzo atrakcyjna roślina o czysto różowych kwiatach średnicy 7-8 cm. pojawiających się wczesną wiosną o silnym zapachu róż damasceńskich bez śladu zapachu róż piżmowych. Przekwitając nabierają srebrzystych odcieni. Jest to najmilszy z raz kwitnących ramblerów.” str.47.

  Fotografie: Marian Sołtys Sangerhausen 2009.