Róża damasceńska wyhodowana przez Jean Laffay w latach 1840 – 1815. ale i to co napisałem nie jest do końca pewne.  Tak to z  różami z tamtych czasów już jest.

fotografie – Pani Małgorzata Kralka w rosarium Meldorf 2012.

Kwiaty złożone z około 30-40 płatków o średnicy 8-9cm, różowe z fiołkowymi odcieniami/różowo-purpurowe/, rozetowej, płaskiej budowy o intensywnym zapachu. Normalny kwiat – nieuszkodzony przez proliferację  jest czymś pięknym, z masą ciemnych, jak gdyby pikowanych płatków ułożonych promieniście od środkowego szkarłatu na górze i jaśniejszych pod spodem.

Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Meldorf 2012

Wydaje się być różą o najciemniejszym odcieniu kwiatów ze wszystkich róż damasceńskich.

Krzew o doskonałym wigorze, dorastający w sprzyjających warunkach nawet do 2,5m wysokości,  odporny na choroby grzybowe, ale nie końca.

Mrozoodporność 4 strefa usda.

Pochodzenie: Nieznane.

Adolphus Frederic, Duc de Cambridge to siódmy syn króla Anglii Jerzego III.

Fotografie: Dorota Blicharz Mainau 2009,  Pani Małgorzata Kralka, oraz Marian Sołtys w ogrodzie pani Małgorzaty Kralki. Róża musi być wielkiej urody i mieć w sobie to coś co powoduje, że każdy próbuje się zmierzyć z problemem jej sportretowania. tym razem fotografie Pani Urszuli Trętowskiej.

I bardzo dobrze! Bo faktycznie gdy nie popełnimy większych błędów w uprawie, wyda jedne z najpiękniejszych  kwiatów od starych róż ogrodowych. Jednakowoż cierpi ona na pewnego rodzaju przypadłość , którą uczeni w botanice nazywają proliferacja. Mówiąc w skrócie, z pięknego kwiaty nagle i nieoczekiwanie wyrasta kolejny pąk kwiatowy. Przypadłość ta w śród róż nie jest jednakże aż tak wyjątkowym zjawiskiem bowiem zaobserwować ją możemy np. u róż Madame Hardy czy Babiccina Vonava co pokazują fotografie  zamieszczone w wymienionych opisach odmianowych.