Moje róże – moja pasja

Crimson Blush

Fotografie – przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz w ogrodzie Karin Schade 2013 .

Mieszaniec róży alba.

Hodowca – Rolf  Sievers w roku 1976.

Kwiaty – purpurowo czerwone, rozetowe, średnicy  , złożone z ponad 40 płatków. Przekwitając kolor nie koniecznie musi się nam podobać. Nie powtarza kwitnienia.

Zapach –  mocny.

Na drugiej fotografii, obok, widzimy Morning Blush , tego samego hodowcy. Fotografie: Marian Sołtys – kolekcja własna.

Krzew –  jest to pokaźnych rozmiarów roślina o pędach w sprzyjających warunkach przekraczających długość 2 m. Jak na nasze warunki jest całkowicie mrozooporna.

Liście – matowe.

Pochodzenie – Maiden’s Blush x Crimson Glory.

Firma* Rosa Plant* która ma tą odmianę w swojej ofercie handlowej – tak ją zachwala:

Odmiana niemieckiego hodowcy Rolfa Sieversa z 1976 roku. Jego celem było stworzenie róż przede wszystkim mrozoodpornych i odpornych na choroby. Jego kolekcja mieszańców gatunku Rosa alba ( Róża biała) spełnia te wymagania, dodatkowo osiągając duże rozmiary.
‘Crimson Blush’ kwitnie raz w roku, wczesnym latem, obfitość kwiatów jednak rekompensuje pojedyncze kwitnienie. Subtelne, delikatne, ale bardzo pełne kwiaty w korze szkarłatu o bardzo silnym zapachu są niewątpliwie zjawiskiem w ogrodzie. Krzew osiąga 200 cm wyskości i podobną szerkość. Duże, zdrowe, matowo zielone liście również są ozdobą.
Spełniając wymogi Rolfa Sieversa odmiana doskonale zimuje i jest odporna na choroby.
Róże Rolfa Sieversa są trudne do zdobycia w Europie i na świecie, perły dla kolekcjonerów!

Jednakże Paul Barden jest innego zdania:

“Uważam, że Crimson Blush rozczarowuje. Jak widać na zdjęciu, kwiaty mają wszystko co  stara, klasyczna róża powinna mieć,  Kwiaty wypełnione po brzegi soczystymi, płatkami, są bogato pigmentowane. Tak, ma dobry zapach  . Jednak tu się dobre wiadomości kończą. Roślina niestety nie jest  w stanie utrzymać się w pozycji pionowej, gdy jest rozkwicie. Pędy są  zbyt cienkie i wiotkie w stosunku do ciężaru kwiecia. Czteroletnia  roślina osiągnęła wreszcie 1,5  wysokości, a połowa pędów leży na ziemi. Co gorsza, roślina nie ma absolutnie żadnej odporności na czarną plamistość. Spodziewajmy się całkowitej defoliacji gdy czas kwitnienia dobiega końca, chyba że będziemy opryskiwać ją regularnie. Kolor kwiatów nie do końca jest atrakcyjny, zwłaszcza w porównaniu do innych purpurowych. Mam u siebie posadzone obok ” Chianti “i” Sissinghurt Castle “i” Charles de Mills “, i  kolor  Crimson Blush jest raczej płaski w porównaniu do tych odmian.  Trzeba trochę włożyć starań by otrzymać z niej dobrą różę. Jednak biorąc pod uwagę, jak wiele wspaniałych róż w tym stylu mamy do wyboru, “ Crimson Blush ”  nie otrzyma na mojej liście rekomendacji. “

Eddie’s Crimson

Fotografie  z rosarium M. Kralki 2013.

Mieszaniec róży moyesii.

Hodowca – J.Eddie, rok 1956.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia rok 2014.

Kwiaty – czerwone, pojedyncze, pięciopłatkowe. HMF, pisze, co wydaje mi się mało prawdopodobne, że średnica ich kwiatów osiąga 10 cm. Nie powtarza kwitnienia ,ale za to możemy się cieszyć jej bardzo dekoracyjnymi owocami. Dodatkową ozdobą tej odmiany są pylniki , które pozostają przy szypułce – wprawdzie na krótko – po opadnięciu płatków.

Zapach -

Krzew – Jest to duża roślina, róża parkowa. Nie sądzę by była odpowiednią do naszych domowych ogrodów.

Pochodzenie – Donald Prior x R. moyesi Hemsley & Willson

Rosa Cantabrigiensis

Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska

Species. Znana od roku 1931, znaleziona w Cambridge Botanic Garden a wyhodowanie jej przypisuje się CC Hurstowi. Jest najbardziej znana z wielu tak zwanych róż Cambridge, wynikających z prac nad hybrydyzacją róż prowadzonych przez genetyka dr Charlesa Chamberlaina Hursta (1890) -1947) w latach dwudziestych.

Synonim – rosa pteragonis cantabrigensis? Rosa x pteragonis to nazwa przydawana dla wszystkich mieszańców Rosa hugonis i Rosa sericea .

 Kwiaty – jasno żółte do białych, pojedyncze, pięciopłatkowe.

Zapach – nieznaczny

Krzew – wysokości do 2m i szerokości 1,5m.

Liście -atrakcyjne, małe, jasno zielone, bardzo gęste.

Pochodzenie - rosa hugonis x rosa sericea .

 Fotografie wykonane w Kew Garden 2016 .

Rosa elegantula persetosa

Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska. Czy obok takiego widoku można przejść obojętnie? Nie! Zdecydowanie nie.

Species. Znaleziona w zachodnich Chinach w roku 1915 przez Reginalda Farrera.

Synonimy – rosa farreri, jak też różne kombinacje słów tytułowych.Threepenny Bit Rose to jej nazwa obiegowa, która wzięła się stąd, że jak pisze G. Thomas, porównano wielkość jej kwiatów i trzypensówki. Jeżeli już wspominamy o pochodzeniu nazwy to  E.A.Bowles obserwując siewki elegatula, wypatrzył wśród nich siewkę wyróżniającą się bardzo obficie występującą wzdłuż całej długości pędów szczecią podobną /jego zdaniem/ do włosów. I tak już zostało

Kwiaty różowe o liliowym odcieniu, pojedyncze, pięciopłatkowe o średnicy  około 4cm, zakwitają niewielkimi kiściami. Peter Beales, który miał ją w swojej kolekcji, zaobserwował  również kwiaty paskowane/striped/. Zawiązuje ozdobne, ciemno zabarwione, owoce.

Zapach – pachnąca.

Krzewy – są to bujne rośliny składające się z kolczastych pędów dorastających do 2m długości.

Liście – Liście jej są bardzo podobne do róż sekcji pimpinellifoliae, przebarwiają się jesienią na szkarłatno purpurowo. Odcienie takie pojawią się na liściach również w wypadku gdy krzew rośnie na słonecznej ekspozycji.

Pink Leda

fotografie – Przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska.

Róża damasceńska.

Hodowca – nic pewnego tu nie wiemy.

Kwiaty – różowe, rozetowej budowy, średnicy do 8cm, złożone z około 40 płatków.

Fotografia – Przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz Europa Rosarium 2012.

Zapach – mocno pachnące

Krzew – dobrze rozrastający się o pędach do 1,5m długości. Mrozoodporna.

Liście – początkowo jasno zielone, potem ciemniejące, matowe.

Pochodzenie – większość autorów uważa ją za sport od Leda / lub odwrotnie/.

Canary Bird

fotografia – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska.

Rosa rubiginosa. Nie mylmy tej odmiany z bardziej popularnym mieszańcem r. xantina .

Hodowca – William Paul, rok 1911.

Kwiaty – pojedyncze, pięciopłatkowe. nie powtarza kwitnienia.

Zapach – pachnąca.

Krzew – bardzo mocno zagęszczający się. Zakłada dekoracyjne owoce.

Liście ciemno zielone, matowe, pachnące, bardzo dekracyjne.

Pochodzenie – B. Dickerson podaje, że jest to mieszaniec rosa rubiginoza var.dimorphacantha x r.foetida.

Rose des Peintres

 fotografia – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska.

To bardzo stara róż, znana od XVI wieku, klasyfikowana jako centifolia, ale nie brak i takich autorów, którzy zaliczają ją do galijskich.

Synonimy – ich wielość  poświadcza o powszechności jej występowania i powodzeniu u miłośników ogrodów. Przytoczmy więc tylko te najbardziej charakterystyczne jak np. Batavia Rose, Centifolia Major, Rose Vierge, Souchet i wiele wiele innych .

Kwiaty –  kuliste, różowe do ciemno różowych, ćwierćrozetowe z oczkiem, średnicy do 8 cm, złożone na ogół z około 40 płatków, ale też  pojawiają się kwiaty półpełne.Kwitnie niewielkimi kiściami , nie powtarza kwitnienia.

Zapach – odmiana o bardzo mocnym, wytwornym zapachu.

Krzew – o pędach wyrastających ponad 1,5 m wysokości.

Liście duże, jasno zielone o matowej, chropawej teksturze.

Pochodzenie -

Kiczunov N.I.

Z kolekcji Pani Urszuli Trętowskiej.

Bardzo rzadka, lokalna odmiana, najprawdopodobniej rosnąca w Ogrodzie Botanicznym w Moskwie. Rośnie również w arboretum w Borovej Horze.

Istnieją różne opinie nt. jej klasyfikacji, podobnie jak i pochodzenia. Według rosyjskiego periodyku “Nauka” , i artykułu  autorstwa Byłowa, Michajłowa i Surina z roku 1988, zawierającego spis odmian róż rosyjskich hodowców a znajdujących się w kolekcji Narodowego Ogrodu Botanicznego w Moskwie – jest to róża alba.

Hodowca – wyhodował Iwan Władimirowicz Miczurin w roku/w zależności od źródeł /1895  lub 1898.

Kwiaty – lekko różowe, bardzo pełne, złożone z około 80 płatków, średnica 7-9cm. Kwitnienie bardzo obfite, trwające około 35 dni. Nie powtarza kwitnienia.

Zapach – bardzo pachnąca.

Krzew o wyprostowanym pokroju i pędach dorastających do 150 cm wysokości.Parkowa. Mrozoodporna.

Liście – jasno zielone, matowe. Dobra odporność na choroby grzybowe.

Pochodzenie-  r.lutea x Kazanłyk x Clothilde Soupert. Podaję za Wiestnik sadowodztwa i płodowodstwa rok 1907 nr7., natomiast hmf podaje, że jest to krzyżówka r.damascena tringipetala i r. foetida persiana.

Rozbieżności tego rodzaju zwykle traktuję z lekkim przymrużeniem oka. Jednakże w tym przypadku, mogą one mieć istotne reperkusje gdyby ktoś zechciał użyć jej w swoim programie hodowlanym. To, że warto – nie mam najmniejszych wątpliwości. Pozwolę sobie na jeszcze jedną osobistą uwagę . Cieszą się, że ocalała przynajmniej jedna odmiana hodowli tego wybitnego  hodowcy.

Profesor N.I.Kiczunow/1863 1942/, to rosyjski botanik.

Manning’s Blush

fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w szkółkach Karla Schutta 2012.

Rosa rubiginosa.

fotografie – Pani Małgorzata Kralka w rosarium Karin Schade 2013.

Hodowca – nieznany, ale HMF sugeruje , że był to nieznany nam bliżej rosarianin o nazwisku Maning. Wyhodowana na przełomie XVIII i XIX wieku.

Kwiaty , swym kształtem i kolorem bardzo przypominają dobrze nam znaną Stanwell perpetuall, ale niestety nie powtarzają kwitnienia.

Zapach – pachnąca.

Krzew – wysokości 120-150 cm o ościstych pędach.

Liście drobne , szaro zielone, o zapachu dzikich jabłek.

Pochodzenie -

Fotografie – przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz w ogrodzie Karin Schade 2013 .

Belle Doria

fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w szkółkach Karla Schutta 2012.

Róża galijska. Wielu  autorów / np. Paul Barden/ sugeruje iż jest to mieszaniec róży galijskiej z np. burbońską a być może nawet chińską. Wskazywał by na to fakt powtórnego zakwitania/nie zawsze/ późną jesienią.

Synonim – zwana też Bella Doria.

Hodowca – Joseph Luis Ghislain Parmentiere, rok 1847.

Kwiaty zawierające się w odcieniach różu, fioletu i liliowych tonacji. dodajmy jeszcze mniej lub bardziej cętkowane płatki a otrzymamy przed sobą obraz wyjątkowo niestabilnej kolorystycznie odmiany.Niestabilnej do tego stopnia , że często jest mylona z Commandant Beaurepaire. I powiedzmy sobie nie ma się czemu dziwić.

Zapach – piękny i bogaty.

Krzew – wśród galijskich wyróżnia ją za to zdecydowanie bujniejszy wzrost. Jednakże długość jej pędów, dochodzących nawet do 2 m,  nie przekłada się na wysokość krzewu, ze względu na to, że pędy jej są stosunkowo wiotkie i przewieszają się pod ciężarem kwiatów. Ten bujniejszy niż innych gallicas wzrost, sugerował by wpływ co najmniej róż burbońskich. Mimo tych podejrzeń o nie zachowanie czystości krwi, zachowała swoją mrozoodporność.

Liście – bujne, jasno zielone, matowe.

Pochodzenie -