Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Mieszaniec herbatni/herbatnia/.

Synonimy – zwana też Gloire de Dijon Rouge.

Hodowca – Antoine Levet  – ojciec, rok 1878.

Kwiat  w rdzawo czerwonym kolorze  w budowie bardzo podobny do Gloire de Dijon

Zapach – mocny.

Krzew – klimber wysokości do 2,5m

Liście ciemno zielone, bardzo zdrowe, w cieplejszym klimacie zimo zielone.

Pochodzenie – Madame Berard x General Jacqueminot.

  Rycina autorstwa S. Hugard,  pochodzi z książki J. Gravereaux  Les Roses cultivees a L’Hay , rok 1902

Przede wszystkim wśród  jej rozlicznych cnót znajdziemy  wigor, ciągłość kwitnienia, odporność na czarną plamistość jej pół zimozielonych liści   i niesamowity zapach, który utrzymuje się przez cały dzień.     Warto tu zacytować
Journal des Roses  1878, strona 153.

“M. Levet, rosarian w Montplaisir, Lyon , uzyskał, dzięki szczęśliwej krzyżówce, Gloire de Dijon z czerwonymi kwiatami, którą poświęcił Jej Królewskiej Mości Królowej Belgii. Ta nowa róża, która jest najbardziej wyjątkowa wśród herbacianych róż w rodzaju Gloire de Dijon, zostanie wydany dopuszczona handlu  w listopadzie 1878. ”

Artykuł dalej opisuje odmianę Reine Marie Henriette  jako”… różę herbatnią , energiczny krzew z silnymi pędami nielicznymi  cierniami na nich, liście ma ciemnozielone, kwiaty bardzo pełne, dobrze wykształcone i piękne w rdzawo czerwonym kolorze.” Tę różę uzyskano w 1875 roku\, przez  zapylenie herbatniej róży  Madame Berard z General Jacqueminot.
Sama Mme. Berard jest pnącą herbatnią uzyskaną przez Mons. Levet  kilka lat wcześniej  z krzyżówki.Mme Falcot x Gloire de Dijon. Zauważmy na marginesie, że Gloire de Dijon była ulubioną różą Dean Hole, prezesa Royal National Rose Society 1876/05.

Wszystkie te trzy róże, Reine Marie Henriette, Mme. Berard i Gloire de Dijon są znane jako  herbatnie.  Jednakże Marie Henriette rozwija się powoli, początkowo tworząc silny, zgrabny krzew , który zwiększa swą objętość z roku na rok.   W miejscach, które nie są zbyt daleko na północ, a pędy nie zostaną uszkodzone przez mróz , tylko lekkie przycinanie jest potrzebne do kształtowania krzewu.Wpływ zarówno General Jacqueminot jak  i Gloire de Dijon sprawia, że jest  wytrzymalsza,   niż przeciętna róża herbatnia . Na dokładkę w cieplejszych miejscach obecność  liści czyni go atrakcyjnym przez większość zimy.

Nie popełnij błędu przez sadzenie tej odmiany w rabacie z innymi różami. Musi mieć dużo miejsca wokół siebie.  Ma rosnąć w pełnym słońcu z dala od drzew. Wymaga też solidnego nawożenia.   Pełna chwała tej róży zostanie osiągnięta za co najmniej sześć lub osiem lat.

Wspomniałem już , że róża ta została poświęcona pamięci królowej Belgów. Chodzi tu o Marie Henriette /1836 – 1902/ zwaną przez poddanych “Różą Brabancji”. Wcześniej niż Levet , tej wielkiej postaci poświęcił w roku 1857, swoją róże herbatnią, mniej znany hodowca francuski H.B Bernede i nazwał ją Duchesse de Brabant . Do dziś trwają krwawe spory pomiędzy rosomanes, któraż z nich jest bardziej urodziwa a przez bardziej godna królowej.

Więcej o postaci królowej przeczytamy pod wpisem Duchesse de Brabant .