Fotografia pochodzi z wikipedii.

Mieszaniec bracteata.To mała elitarna grupa róż. Najbardziej znana odmiana tej grupy to Mermaid, oraz Mac Cartney rose .

Hodowca -M. Lemoyne, rok 1829.

Kwiaty – biało kremowe, czasem bywają lekko zaróżowione w centrum kwiatu, ozdabia je nadto  zwarta kępka purpurowych pylników. Kwiaty średnicy około 6 cm, półpełne, złożone z 10-15 płatków. Kwiaty są wielkiej urody, dodatkowo odmiana ta obdarzona jest cechą powtórnego kwitnienia. Paul Barden  pisze – Cudowne , płaskie/ po rozwinięciu się/ kwiaty złożone z kilkudziesięciu płatków umieszczonych wewnątrz kwiatu  jak gdyby były wykonane z karbowanej bibuły w rozkosznie artystycznym nieładzie. Przez dłuższy czas uważana była za zaginioną, obecnie ponownie tryumfalnie wraca do obiegu handlowego.

 Fotografie – Marian Sołtys w kolekcji Barni Pistoia 2014.

Zapach – mocno pachnąca.

Krzew –  wysokości do 150 cm, ale może być z powodzeniem prowadzona przy podporach. Na stronach HMF, zobaczyć możemy na jednej z fotografii przepysznie wyglądający żywopłot posadzony z tej odmiany. Odmiana długowieczna.

Liście – zimozielone/ oczywiście nie w naszym klimacie/ ciemno zielone, skórzaste, niezwykle dekoracyjne. Możemy spotkać się z opinią, że liście tej odmiany są najbardziej dekoracyjne z wszystkich róż jakie znamy.

Pochodzenie – Prawdopodobnie jakaś bengalska x r.bracteata , ale nie jest to opinia podzielana przez wszystkich. Według niektórych autorów jest ona przodkiem słynnej Mermaid. Journal des roses z roku 1903, tak opisuje powstanie tej odmiany ” W 1826, M. Lemoyne, jeden z założycieli la Société Nantaise d’Horticultuleire, zasiał nasiona , które zebrał z jakiej pospolitej, pachnącej róży bengalskiej, w pobliżu której rosła r. bracteata. Z siewek , które otrzymał, wyselekcjonował Marie Leonida, która zakwitła po raz pierwszy w roku 1829.”

Odmiana ta pojawiła się w Anglii w roku 1840 i bardzo szybko zdobyła tam serca rosomanes. Bardzo ciepło wyrażał się o niej Thomas Rivers , twierdząc, że w krótkim czasie stała się ulubionym produktem zapewne dla swoich obfitych, wiecznie zielonych w angielskich warunkach liści oraz bardzo bujnego kwitnienia które potrafi trwać i cztery miesiące. Jednakże jej kwiaty w pełni rozwijają się tylko w cieplejszych klimatach. Zapewne z tego powodu tak szybko jak zdobyła popularność, tak ją straciła.