Species.

Synonim – r.multiflora du Japon, No Ibara, Büschel-Rose, Gul rana,  R. multiflora, Rosa multiflora Thunb., Rosa multiflora var. multiflora, Wreath-Rose , etc.

Kwiaty – białe, pojedyncze, drobne, zawsze w mniejszych lub większych kiściach. Nie opisuję ich bliżej, ponieważ w warunkach naturalnych Japonii spotkamy dziesiątki lokalnych mutacji tej odmiany różniące się nie tylko np. wielkością kwiatów ale również i kolorów.Nie powtarza kwitnienia.

Zapach – pachnąca.

Krzew – to mniejszy lub większy krzew o pędach dorastających do 3 m długości, ale zawsze bardzo bujnie rosnący. Dobra odporność mrozowa. Róża ta, powoli staje się również kłopotem, na przykłada we wschodniej części Ameryki Północnej została uznana za gatunek inwazyjny i bardzo trudny do zwalczania.

Ze względu na szybkie przyrastanie, róża znalazła swoje zastosowanie jako odnawialne źródło energii. Jako roślina wysokoenergetyczna jest uprawiana w celu produkcji biomasy. Zbiór rośliny przypada na późną jesień i obejmuje skoszenie jej na wysokości 20cm nad ziemią. Gdy róża zostanie skoszona, jej pędy  ścinane są na zrębki, co ułatwia wyschnięcie materiału. W dalszej kolejności możliwe jest jej zbrykietowanie, spalenie albo też zgazowanie do metanolu.Róża wielokwiatowa ma niewielkie wymagania glebowe, z powodzeniem rośnie na glebach słabszych klas, znosi susze i jest odporna na niskie temperatury.

Liście drobne, 7 -9 listkowe.

Chromolitografie z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses .

To róża, której jestem coś winien.  Jak policzyłem, zamieściłem już ponad 200 wpisów w których można znaleźć większe lub mniejsze odniesienia do r. multiflora. I tylko o niej samej nic nie ma.

Roślina, jej poszczególne części, są szeroko stosowane w indyjskiej medycynie i kosmetyce. Również w tradycyjnej medycynie chińskiej – np. owoce nazywane Ei-jitsu, mają silne działanie moczopędne.

W europejskiej tradycji szkółkarskiej, ale nie tylko jest chyba najbardziej rozpowszechnioną podkładką. To byłaby jej rola bierna, ale pozwolę sobie tu przypomnieć jaką rolę odegrała w poszerzeniu gamy oferowanych współcześnie odmian róż. Cofnijmy się więc na chwilę o 150 lat, gdy to Jean Sisley  otrzymał garść nasion tej róży od swojego syna przebywającego w Japonii. Sisley nie zrobił z nich większego pożytku, ale chwała mu za to, że nie schował tej podówczas ciekawostki i przekazał je dla J. Guillot. Ten to w drugim pokoleniu otrzymał słynne Mignonette i Paquerette. Co dalej było, możemy przeczytać w szkicu – Polyanthy, róże rabatowe naszych babć.

Myślę, że warto też rzucić okiem na artykuł zamieszczony w Ogrodniku Polskim z roku 1888 pióra E. Dursta:

Ogród botaniczny w Wiedniu dostał w roku 1869 z Yokohama, w Japonii, nasiona róży, tamże dziko rosnącej. Z tych nasion wyrósł jeden okaz, który w r. 1876 zakwitł, a ilość kwiatów tego okazu obrachowaną została na 50,000 sztuk. Botaniczna nazwa tej róży jest Rosa mulliflora, co i P. F. Crespin, uczony botanik francuzki, który po Japonii podróżował, potwierdził. Róża ta ma zupełnie odmienny wygląd; daleko ona podobniejsza jest do jerzyny niż do róży; tworzy krzak kolczasty, wysokości 11 metra (IJl), którego gałęzie, łukowato do ziemi przygięte, 3 metry sięgają. Gałęzie te wypuszczają liczne pędy boczne, które się zakończają mnogie mi kitami pojedynczych, małych, bia łych kwiatów. Każdy okaz tworzy jedne zwartą masę nie do przeniknienia. Zupełnie inny obraz, lecz niemniej piękny, przedstawia ta róża późną jesienną porą; owoce drobne, wielkości grochu polnego, barwy lśniąco-czerwonej, wyglądają wtedy z pomiędzy liści, które się bardzo długo na gałęziach trzymają. Bosa multiflora należy do małego działu zrosłoszyjkowych (synstylae, który jednakże bardzo od innych się odróżnia. Są to róże pnące, z kwiatostanem wiechowatym, często po paręset kwiatów wydającym. Kwiaty posiadają słupki zrośnięte, co najważniejszą botaniczną cechę tego działu przedstawia. Liście są pierzaste, zwykle po 5 listeczków mające, podługowate, listeczki przy nasadzie mniej więcej klinowato zwężone, od spodu, a mianowicie przy nerwach miękko-włochate. Wielkość ich zmienna, zwykle są 30 do 40-u milimetrów długie i 12 do l8-u mm. szerokie, lecz na bujnych pędach dochodzą czasem do podwójnej wielkości. Przylistki są wązkie, przez całą długość przyrośnięte, grzebieniaste, rzęsowate, z odstającym, wydłużonym, szydełkowatym końcem. Szypułki kwiatowe smagłe i więcej miękko-włochate;
IB UGKODNIK POLSKI. N. 1. listki kielichowe, wązko-podłużne lub lancetowate, szydełkowate zakończone i wewnątrz gęsto pilśniowe, zewnątrz mniej włochate. Kwiaty wielkości kwiatu głogu zajęczego, 14 do 16-u mm. średnicy, pachną przyjemnie, chociaż słabo i ukazują się w końcu czerwca w wielkich stożkowatych kitach, które od dołu są uliścione, w środku długo- rzęsowatemi, lancetowatemi przysadkami opatrzone, a wyżej nagie. Płatki kwiatowe w liczbie 5-u są białe, okrągławo-klinowate i w większej części lekko zagięte. Słupek smagły i zwykle nagi, owoce tak samo nagie, kuliste, małe, 4 do 6-u milimetrów średnicy, jak już wyżej mówiono, lśniąco-czerwone ‘). Najlepiej uwydatnia się ta róża. jeżeli dozwoli się jej rosnąć swobodnie na otwartem miejscu, wtedy dopiero ujawnia ona wzrost, który jej jest właściwy i całe bogactwo kwiatów, przez co staje się ozdobą każdego większego trawnika. Do pokrywania ścian i altan jest ona także bardzo przydatna, “‘potrzebuje jednak dużo miejsca i zmusza do mocnego obcinania. Rosa multiflora rozmnażać można albo przez nasiona, które ona bardzo obficie wydaje, a te wschodzą po kilku tygodniach, albo przez odkłady, które często same się wytworzą, albo przez oczkowanie i szczepienie na innych różach. Spotkać można tę różę także pod nazwą li. polijaulta, S. et Z. Z nasion powstawały dotąd zwykle same typowe, z Japonii jednakże do Europy wprowadzony został mieszaniec między nią i li. rugosa, Thunb.- “R. Iwaiu, Lieb ,” botanicznie ciekawa. Rozpowszechnione w ogrodach pod nazwą R. multijfora i R. polyanlha są przeważnie tylko mieszańcami tych typów, albo bardzo często zupełnie inne mi gatunkami. Jako najbliżej spokrewnioną z II. multiflorą można uważać R. Luciae, Franch. et Rochebr, która także z Japonii pochodzi. Odmiana jej pod niewłaściwem nazwiskiem bracteata jest bardzo elegancko uliściona i czołga się po ziemi. Peter Smith et Comp, słusznie zalecają takową w swoim katalogu z r. 1886 do upiększania skał. Prawdziwą R. multiflora dostać można w szkółkach w Zoechsen pod Merzeburgiem i w królewskich szkółkach w Alt-Geltow pod Poczdamem, a kosztuje ona tam 50 do 60 fenigów (30 do 40 KOp.). P. ‘W Pering, inspektor królewskiego ogrodu botanicznego w Berlinie, który w zeszycie 9-ym z r. 18S6 w “Deutsche Gartenzeitung” R. multitflora opisuje i za którym ja w powyższem sprawozdaniu idę, jako też i za wskazówkami ‘) Róża ta pochodzi z Chin i Japonii i wytrzymuje zimy w Niemczech bardzo dobrze.
wymienia jeszcze, że róża ta ze względu na glebę, wcale nie jest wymagająca, i że istotnie warta jest największego rozpowszechnienia. Podług niego uchodzi Rosa de la Grifferaże, stara, często na podkładki używana pod nazwiskiem multiflora