Róża noisette.

Hodowca – Francis Dubreuil/ 1842 – 1916/, pradziadek  Francisa Meillanda,  rok 1904.

Francis Dubreuil , sam z wykształcenia był krawcem. Miłością do róż zainfekowała go własna epuza/żona/ Marie z domu Rambaux. Jej ojciec Joseph Rambaux był ogrodnikiem w słynnym ogrodzie Lyońskim – Tete d’Or. Około roku 1850 zaczął sam próby hodowli  nowych odmian. Jednakże sławę zawdzięcza swojej żonie która już po jego śmierci udostępniła je do obrotu handlowego. Prace teścia, kontynuował właśnie Francis Dubreuil.To jeden z pierwszych hodowców lyońskich światowej sławy.

Franciszek Dubreuil postanowił kontynuować  prace teścia i, około 1880 roku w obrocie handlowym znalazła się “Perle d’Or”  i “Souvenir du Rosiériste Rambaux” w hołdzie dla człowieka, który zaszczepił mu  jego entuzjazm dla róż. W latach 1884 – 1914, F.Dubreuil wyhodował 64 odmian róż, które nazwał po ówczesnych gwiazdach i celebrytach, takich jak “Admiral Courbet”, “Księżna Bragance”, “Księżniczka Monako”, “Księżna Maurice de Broglie ‘, a nawet “Sarah Bernhardt”. Ta ostatnia będzie tak miła, że nawet bezpośrednio podziękuje mu  za to telegraficznie, że raczył nazwać różę jej imieniem.  Na tyle zasłużył się dla społeczności ogrodniczej, że w roku 1916, jeszcze przed swoją śmiercią odbierze Order of Agricultural Merit.

Z nekrologu Dubreuila: „Był dobrym człowiekiem, wielkiego zdrowego rozsądku i odegrał dużą rolę w prosperity towarzystwa ogrodniczego. Był założycielem Francuskiego Towarzystwa Hodowców  Róży  . Był Officier du Mérite Agricole.

Synonim – Włosi piszą ją Crepuscole. Znaczy tyle co Zmierzch.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico Cavriglia 2014.

Róża ta była jedna z ostatnich tea-noisettes zanim ogrody naszych przodków zalały szaleństwo multiflory i mieszańców róży wichury. Jest to jednocześnie jedna z najpiękniejszych róż w ogóle. Kwiaty ma morelowe/płowo morelowe, ochra/ , jaśniejące do żółtych.  Ktoś poetycko  określił jej kolor jako malowaną ostatnimi promieniami zachodzącego słońca. Jej nazwa tłumaczy sie jako Zmierzch. Analizując posiadane fotografie, można postawić tezę, że kwiaty na południu Europy mają jaśniejszy odcień, natomiast na północy/Anglia/ zdecydowanie ciemniejszy, bardziej nasycony. kolorystyka jej kwiatów jest również intensywniejsza jesienią. Kwiaty średnicy 8 cm, złożone z 20-25 płatków, pojawiając sie pojedynczo lub w grupach po 3-5 szt. Kwitnie przez cały sezon, do mrozów. To chyba najbardziej spektakularna  róża z grupy Tea-noisette.

Zapach – mocny.

   Fotografie – Marian Sołtys Ogród różany Florencja 2014.

Krzew – Jest to wolno rosnące pnącze o całej masie drobnych pędów dorastających do 3 m długości, ale może być też prowadzona jako krzew. Na różnego rodzaju fotografiach widzimy ją malowniczo rozpiętą na murach, albo poprowadzoną przy różnego rodzaju kratownicach, które bez problemu okrywa. Choć jest to rzetelna, silna róża, chętnie sadzona po różnych światowych rosariach, jednakże w naszych warunkach, jeżeli ktoś by się na to zdecydował, zalecam raczej formę kolumnową.

Liście -początkowo zabarwione na miedziano, potem jasno zielone, matowe.  Krzew jest gęsto ulistniony.

Pochodzenie -

fotografie – przez uprzejmość – Pani Urszula Trętowska – Montisfont Abbey