Mieszaniec herbatni .

Hodowca – Herbert Robinson, Anglia, rok 1935.

Kwiaty – Szkarłatne z ciemniejszymi cieniami. Kwiaty średnicy 9-10 cm, złożone z około 20 płatków. Samuel McGredy IV w swojej książce A Family of Roses, zalicza  tę odmianę do najlepszych róż okresu międzywojennego. A ta czołówka to przede wszystkim Etoille de Hollande, dalej  Crimson Glory, Hadley i Barcelona. Nic więc dziwnego, że była to jedna z ulubionych róż Hearsta, który uprawiał ją w ogrodach swojej bajkowej posiadłości San Simeon w Kalifornii. Odmiany te są zresztą bardzo blisko spokrewnione ze sobą. Nie wnikając głębiej w ich bliskie koneksje rodzinne powiem tylko , że Hadley” i “Etoile de Hollande” są przyrodnim rodzeństwem, dzielącym tego samego ojca:General McArthur.

Podobnie jak te wymienione wcześniej, kwiat jej jest jest głęboko czerwony. Czasami pochyla się w kierunku czerni-czerwieni, ale jest bliższy odcieniu “Etoile de Hollande – jaśniejsza czerwień. Wartość jej  koloru jest doskonała, to znaczy, że nie zanika. Norah Burke Lindsay, projektantka ogrodów w Anglii w okresie międzywojennym, zauważyła, że ​​była to “najlepsza, aksamitna czerwień” ze wszystkich czerwonych róż i zasadziła ogromną rabatę tej odmiany we własnym ogrodzie. Jej pąki wydają się być bardziej spiczaste niż pozostałych trzech wymienionych. Bardziej zwarty jest również jej pokrój.

Zapach – bardzo mocny zapach róż damasceńskich.

Krzew – pokrój wyprostowany o wzroście 80-100 cm.

Liście – bardzo duże, matowe, ciemno zielone o niebieskawym odcieniu .

Pochodzenie – Etoile de Hollande x Hotulanus Budde.

Kim był imiennik tej pięknej róży?

To taki ktoś w rodzaju celebryty z czasów przedtelewizyjnych.Urodzony w roku 1882, założyciel i pierwszy redaktor czasopisma “Gramophone”.Spiker radiowy od roku 1927, pierwszy disc – jockey BBC. Pozycję swoją budował na szybko rosnącej popularności płyt gramofonowych. Nadawał cotygodniowe audycje tematyczne, pisał opinie nt. płyt w popularnych pismach. Gdy w roku 1933 zaczął pracować dla  Radio Luxembourg, BBC zwolniło go. Pozwoliło mu to rozwinąć własny nieformalny styl, którego echa słyszymy do dziś.