Species. Inaczej zwana Rosa Omeiensis Atrosanguinea. Odkryta została około 1890 roku w wysokogórskich rejonach Chińskiej prowincji Syczuan przez francuskiego zakonnika /misjonarza/ Jean Pierre Delavayi. Zebrane nasiona przesłał był znanemu Francuskiemu ogrodnikowi Maurice de Vilmorin. W owym czasie, znacznie spokojniejszej komunikacji wiele spraw działo się równolegle. Tak też było i w tym wypadku, gdyż w tym samym czasie inną formę tej samej róży odkrył około 1900 roku Willson.Vilmorin z nasion uzyskanych o Delavaya uzyskał dość zróżnicowany materiał. Typ , który omawiamy do Anglii wprowadziła firma M. Paul&Sons, natomiast do Stanów trafiła przez firmę Veitcha około roku 1900.

Kwiaty ma pojedyncze, pięciopłatkowe, białe o zapachu oleju lnianego. Kwitnie raz w roku. Nie kwiaty jednakże stanowią o jej uroku, nie one są jej główną ozdobą.

Jest to bowiem krzew o dość wiotkich pędach osiągających długość 2-3m. a uzbrojonych w imponujcych rozmiarów płaskie kolce. Rozmieszczone są tak na pędach, że w miejscu gdzie jeden się kończy, zaczyna się drugi. Kolce owe zwłaszcza w pierwszej fazie rozwoju mają krwiście czerwony kolor a wyglądają szczególnie zjawiskowo gdy patrzymy na nie pod słońce a wówczas przeświecają się jarząc jak witraże.

Rycina ze zbiorów W. Zalewskiego.

Z wiekiem kolce brązowieją i nie są już tak atrakcyjne. Te, części pędów które nie są zajęte przez kolce pokryte są rodzajem rudawych włosków/szczeciny/. Zakłada również owoce. Mają one kolor czerwony bądź pomarańczowy w zależności od/pododmiany?/.Na uwagą zasługują również liście . Niewielkie, składają się na ogół z 9-11 listków , ale zdarzają się i 13 listkowe.

 i jeszcze fotografia r.sericea Lindl. zrobiona w Roseto Botanico Cavriglia 2014 .

Fotografie: Nr1 Deirde, kolejne Marian Sołtys w rosarium Olomouc 2012.