Etoille de Lyon

etoile-de-lyon2a etoile-de-lyona etoile-de-lyon1a

Róża herbatnia, wyhodowana przez syna Pierre Guillota w roku 1876. Kwiaty złoto żółte,/ siarkowo żółte/ o umiarkowanym herbatnim zapachu. Jej kwiaty do 9 cm średnicy złożone  są z około 25  dużych płatków i pojawiają się tak po kilka na pędzie jak i pojedynczo, kwitnąc bardzo obficie przez cały sezon, przy zachowaniu staranności w uprawie jest to odmiana kwitnąca non stop. Jest to jedna z najpiękniejszych róż w ogóle, ale  bardzo trudna i kapryśna w uprawie.

etoile-de-lyon-1887-10  Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Musi mieć dobrą, sprzyjającą pogodę by jej kwiaty mogły się bez przeszkód rozwijać. Dlatego też jest zalecana uprawa tej odmiany w szklarni. W swoim czasie musiała budzić sporą sensację  skoro, jak pisze Dominique  Massad na HMF w roku 1881 sprzedawana była za zawrotną kwotę 30 franków za sadzonkę!

etoille-de-lyon

princess-of-wales-etoile-de-lyon-duke-connaught Rycina z katalogu Conard & Dengee rok 1910.

Krzew niewielki, 60-70cm wzrostu, bardzo bujnie się rozrasta, zwłaszcza jeżeli jest okulizowany na multiflorze. Potrafi wówczas w ciągu sezony wydać nawet około 20 pędów kwiatostanowych. Liście jasno zielone. W ciepłym , suchym klimacie są wiecznie zielone

Pochodzenie:  Siewka Madame Charles . Róża ta Stanach Zjednoczonych przez pewien czas funkcjonowała pod nazwą Mac Callum House Tea, od miejsca jej znalezienia, posiadłości Mac Calluma, jako że uważano iż jest to sport od Etoile de Lyon. Koniec końców okazało się iż jest to ta sama róża. Fotografie: Marian Sołtys w rosarium ogrodu botanicznego w Lyonie 2010.

I jeszcze parę zdań od wielkiej znawczyni i miłośniczki starych róż – Nancy Steen:”W tamtych czasach uważano, że Etoile de Lyon, rosnąca w pięknym ogrodzie otaczającym starą rezydencję, rywalizuje ze słomkowożółtym Perle des Jardins. Ta wysoka róża, z pięknymi ciemnoczerwono-zielonymi liśćmi i brązowawo-czerwonymi młodymi pędami, ma duże. kwiaty, pełne, intensywnie żółte z pomarańczowym odcieniem, zdecydowanie wzniesione. Jest to raczej niezwykła cecha róży herbacianej, która najczęściej ma słabe szyje i tendencję do zwieszania głów. W książce Amateur’s Rose Book autorstwa Shirley Hibbert, opublikowanej w 1874 roku, znajduje się piękna kolorowa ilustracja Etoile de Lyon.” – The Charm of Old Roses – strona 93

Napisz komentarz

You must be logged in to post a comment.