Remontantka.

Hodowca – wyhodował ją Jen Pierre Liabaud w roku 1871.

Kwiaty ciemno czerwone , do 11 cm średnicy, mocno pachnące o budowie ćwierćrozetowej o wytwornym kształcie. Złożone są z około 80 płatków o aksamitnej teksturze. jeżeli jest uprawiana w cieniu, to wprawdzie nie daje tak obfitych plonów kwiatów ale ich wybarwienie jest bez porównania bardziej soczyste od tych uprawianych na pełnej ekspozycji słonecznej.

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska -  Montisfont Abbey .

Kwiaty jej doskonale nadają się na kwiat cięty.Powtarza kwitnienie jesienią , ale dla pobudzenia kwitnienia potrzebuje usuwania przekwitłych kwiatów.

Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Krzew niezbyt foremny o mocnych pędach dorastających do 2m długości i niezwykle hojnie uzbrojonych w kolce. Liście rzadko rozmieszczone, szorstkie w dotyku. Podatna na rdzę róży.Mrozoodporność wg,HMF 6 strefa usda.

Pochodzenie:General Jacqueminot x Geant des Batailles. Nazwa róży upamiętnia Charlesa Victora von Bonstetten, szwajcarskiego  XIX wiecznego filozofa, archeologa amatora a jednocześnie wielkiego miłośnika róż.

Fotografie – przez uprzejmość Pani Elżbieta Kozak 2011.

Pozwolę sobie jeszcze zacytować opis znanego rosarianina Quest Ritsona który w swojej encyklopedii  napisanej dla ARS tak o niej pisze:”

Niestety, musimy brać pod uwagę, że więcej niż jedna róża jest sprzedawana jako Baron Bonstetten. Tan “prawdziwy” egzemplarz ma wspaniałe bogate aksamitno karmazynowe kwiaty a jego kwiat jest lekko otwarty,   odsłaniając masę małych płatków.
Wymagałoby ogromnego wysiłku woli, aby nie próbować go powąchać – niestety, zapach jest czasami trudny do wykrycia. Kwiaty tracą intensywność i  świeżość  z wiekiem, przechodząc w fiolet i liliowe tony.
Jednocześnie w czasie upałów mogą się zwinąć i przekwitnąć przedwcześnie. Baron de Bonstetten nie jest  odmianą która by niezawodnie powtarzała kwitnienie  , ale jesienne kwiaty mogą być wyjątkowo duże i bogato zabarwione.
Roślina ma nieco chude łodygi i jest bardzo kolczasta.” Tamże strona 50.