Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.

Mieszaniec róży wichury,

Hodowca – odmiana ta została wyhodowana przez doktora medycyny z Horsham, Sussex,  Dr. A.H.Williamsa /1864 – 1939/ , który miał praktykę w Harrow. Wyhodował ją  w roku 1916 w Wielkiej Brytanii. Jako ciekawostkę warto zauważyć, że ten sukces hodowlany polegający na stworzeniu soczyście żółtej róży przyszedł niejako  od niechcenia do amatora, gdy to skutecznie wymykał się profesjonalistom. Przytoczę tu inny, podobny przypadek, który zdarzył się w Anglii trzydzieści lat później. Otóż inny amator Albert Norman, z zawodu szlifierz diamentów  wyhodował dwie wspaniałości. Ena Harkness i Frensham.”Dla amatora, wyhodowanie dobrej róży w takich warunkach, to jak trafienie głównej wygranej w totolotka , a Panu Normanowi udało się to dwukrotnie.” – skomentował to Samuel Darragh McGredy  w Family of roses na stronie 140.

Kwiaty – “Róża ta ma osobowość” – miał się o niej wyrazić Chris Warner. To fakt, jest łatwo rozpoznawalna. Róża ta może się poszczycić mianem pierwszej lub jednej z pierwszych prawdziwie udanych żółtych róż pnących dostępnych w owym czasie w USA.Wprawdzie można było spotkać Ghislaine de Feligonde czy Goldfinch, ale one diametralnie zmieniają kolor w ciągu dnia, ale Emily Gray swój kolor zachowuje wiernie przez cały czas rozkwitu. Kwiaty ma pięknej klasycznej budowy , złożone z około 20-25 płatków , które zawiązują się na końcach pędów w pękach po 10 i więcej sztuk kwiatów. Rozwijają się z kształtnych morelowych pąków, przybierających w miarę rozwijania się soczyście żółty kolor.  Niestety, kwitnie tylko raz w sezonie. Kolor jako się rzekło prawdziwie i soczyście żółty i co najważniejsze  to nie płowiejący w miarę rozwoju kwiatu.

Zapach – Wszystko to co wyżej napisałem, uzupełnia wyraźny owocowy zapach.

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.

Krzewy o bardzo dobrym wigorze  o czerwonawych pędach dorastających nawet do 5m długości. Liście duże, ciemno zielone, w młodości wiśniowo brunatne, błyszczące , jak gdyby powoskowane, nieco sfałdowane , bardzo podobne do liści ostrokrzewu. Ich uroda sprawia, że  krzew prezentuje się niezwykle atrakcyjnie również poza okresem kwitnienia.Roślina o bardzo dobrej odporności  na choroby grzybowe tak, że z powodzeniem może być uprawiana na północnych ścianach czy w miejscach zacienionych. Mrozoodporność wg,HMf 6 strefa usda. W związku z czym byłyby pewne problemy z jej uprawą w naszych warunkach jako, że odmiana ta nie lubi intensywnego cięcia a po ostrzejszych zimach bylibyśmy do tego zmuszeni. Jako ciekawostkę podam jeszcze, że  zakwita dopiero na trzeci a nawet czwarty rok po posadzeniu, ale później wstrzemięźliwość tą wynagradza stokrotnie. Quest Ritson w swojej wspaniałej księdze Climbing Roses of the World, pisze że jest to bardzo angielska w charakterze róża gdyż  nie jest zbyt odporna na niskie temperatury, ale ewidentnie źle się czuje w klimatach cieplejszych.Odmiana ta została bardzo dobrze przyjęta przez rosarian , na przykład  w roku 1978, Jack Harkness raczył był wyrazić opinię, że jest to nadal najlepsza pnąca żółta róża a dokonał tego hodowca amator! W roku 1916, Emily Gray,  otrzymała Złoty Medal RNRS. Dobrze rozmnaża się przez sadzonki zielne.

Fotografia pochodzi z książki T.W.Sandersa Roses and their cultivation .

W American Rose Annual z roku 1923 , na stronie 104, znajdziemy artykuł samego doktora  A.H.Williamsa, rosarianina z zamiłowania, który to swe różane prace hodowlane traktuje jako miłą przerwę i relaks od innych pochłaniających go zajęć. Pisze w nim, że w tym czasie wykonał więcej krzyżówek z Jersey Beauty, która okazała się być doskonałym dawcą nasion. Z tej konkretnej krzyżówki uzyskał jeszcze  kilka   innych interesujących siewek. Jednakże właśnie tą uznał za najbardziej obiecującą.

Pochodzenie: Jersey Beauty x Comtesse du Cayla . Hodowca nazwał tę różę imieniem swojej najstarszej  siostry/1859-1939/. Była ona żoną Charlesa Graya. Jersey Beauty jest również mieszańcem róży wichury   wyhodowanym przez Horwatha w roku 1899 , natomiast Comtesse du Cayla to róża chińska wyhodowana przez P. Guillota w roku 1902.

I jeszcze jako ciekawostkę podam, że Emily Gray była pierwszą różą, którą zakupił i uprawiał Chris Warner, znany nam, współczesny hybrydyzer angielski. To na tej odmianie zgłębiał tajniki uprawy a potem hodowli róż.

Jeszcze raz wrócę do  dr.Alfreda Williamsa. On i jego żona, nosząca przydomek Blushing  Lucy, gdyż miała bardzo jasna cerę i łatwo się rumieniła ,   pochodzili z Nowej Zelandii,  potem wyjechali do Anglii . On  by studiować medycynę w Edynburgu, ona zapewne za nim. Początkowo pracował w miejscowych szpitalach, potem podróżował jako lekarz okrętowy.  Walnie przyczynił się do wybudowania szpitala w Harrow . Był tam niewielki ogród  gdzie to Williams wyżywał się w swej pasji do róż. Był też President of the National Rose Society w latach 1933-4. Jednakże wybuch wojny i śmierć dr Williamsa w roku 1939  i jego żony w rok później, spowodowały utratę jego dorobku hodowlanego. Trochę uratował jego  syn Harvey.  Dziś , wiemy o czterech odmianach róż hodowli Williamsa, z czego dwie są powszechnie znane , Blushing Lucy i Emily Gray.