Fotografie: Nr1 i2 Dorota Blicharz Europa Rosarium Sangerhausen 2009 oraz nr3 Frank Harrell.

Ta ładna , biała mchowa róża, pochodzi od angielskiego szkółkarza Henriego Shailera i została przez niego wyselekcjonowana jako sport od Common Moss w roku 1788.

foto U. Trętowska.

Choć B. Dickersonna stronie 136″The Old Rose Adventurer” podaje za Journal Roses9/59, że została znaleziona w Clifton k. Bristolu w 1817 roku. Na przestrzeni tych ponad 200 lat, kiedy to uprawiamy ją w naszych ogrodach, spotykamy ją pod rozlicznymi nazwami. A to: Shailer’s White Moss – od nazwiska swego hodowcy, White Moss Rose – nazwa nadana jej przez portretującego ją Redoute, Rosa centifolia albomuscosa, Rosa muscosa staxon alba itd, itp. Kwiaty jej o średnicy 8cm, i ćwierćrozetowej formie, nigdy nie są czysto białe. Tu, na fotografii F.Harrella wyraźnie zabarwiona jest na różowo. Kwitnie raz w sezonie.

Fotografie – Museo Giardino Rose Antiche  rok 2018.

Krzew dorasta do 1,5-1,8m wysokości. W Anglii gdy tylko ta róża została wprowadzona do obrotu handlowego, płacono za nią   jedną/The Rose Manual  R. Buist/ gwineę! Mrozoodporność to 5-6 strefa usda.

Pochodzenie: Sport od Common Moss. Odmianę tą opisuję pod podwójnym jak gdyby tytułem jako, że najprawdopodobniej na przełomie osiemnastego i dziewiętnastego wieku w Anglii, mniej więcej w tym samym czasie dwu różnych szkółkarzy odkryło samoistna mutację Common Moss. Stało się to niezwykle dogodnym pretekstem do niezłego zmieszania i już od samego początku nie ma jasności czy to ta sama róża czy tez dwie różne. Mamy więc dwie szkoły. Nie rozstrzygając któraż z nich ma rację, pokażemy fotografie obu.

fotografie – przez uprzejmość Pani Małgorzata Kralka w szkółkach Karla Schutta 2012  i rosarium Uetersen.

Jak widzimy, przynajmniej na podstawie fotografii , nie sposób je odróżnić. I tak na prawdę nie wiem po co mielibyśmy to czynić.

Pod każdym względem jest lepsza od rośliny wyjściowej, kwiaty są większe, krzew o większym wigorze a liście bardziej zielone i również większe.

W HMF, możemy znaleźć niezwykle interesujący fragment z artykułu zamieszczonego w The Florist, Fruitist and Garden Miscellany Magazine  (1854)  s. 176-177. Oto co tam przeczytamy.”… Około roku 1799 w czasie gdy to Shailer znalazł swoją White Moss, szkółkę znanego i cenionego botanika Jonathana Slatera z Bath, odwiedziły dwie panie celem zakupu róż do bukietów. Pewnego razu, gdy Slater był zajęty ścinaniem kwiatów panie zapytały czy widział białą różę mchową. Ze zdziwieniem podobnym do tego, gdyby zapytano go czy widział żółtą różę mchową odpowiedział, że nie. nie tylko nie widział ale i nie słyszał o istnieniu takiej odmiany. Panie zapewniły go,że widziały takie kwiaty rosnące w pobliżu ich domu. Przy kolejnej wizycie przywiozły kilka kwitnących gałązek  które pan Slater potraktował jako materiał rozmnożeniowy….” Dalej też było interesująco. gdy już Slater różę tą nazwał White Bath Moss, jeden z klientów  stwierdził, że w pobliskich szkółkach Clifton, prawie identyczną różę /a może identyczną/ sprzedaje się jako White Moss.

Nie będę tego komentował. Powiem tylko iż przypadek ten, jest doskonałą glossą do prób jednoznacznego identyfikowania róż dziewiętnastowiecznych i starszych.

I jeszcze parę spostrzeżeń od Nancy Steen zawartych w jej gawędzie o starych różach a zatytułowanej ” The Charm of the Old Roses” strona 51. “ Naszą roślinę uzyskaliśmy w Nowej Zelandii i uprawiamy w naszym białym ogrodzie. Chociaż mech na pąku i łodydze jest wyjątkowo delikatny, a pąki są piękne, nie znajdujemy w pełni rozwiniętego kwiatu w porównaniu z różowym rodzicielem. Po pierwsze, płatki często nie są czysto białe – ponieważ na niektórych z nich widać rumieńce różu; ale warto uprawiać nawet tylko dla pąków. Widzieliśmy tę różę rosnącą w bardzo starych ogrodach w całym kraju. Rośliny, które widzieliśmy w Akaroa, przetrwały lata zaniedbania, zanim zostały przeniesione do starego ogrodu w tym historycznym miasteczku. Wraz z kilkoma czerwonymi i różowymi Moss Roses wyrosły wśród cegieł, czarnych jagód i traw obok zawalonego komina na miejscu spalonego domku w pobliżu German Bay.”