Nazwa ta, była bardzo chętnie używana przez hodowców, zwłaszcza do oznaczania róż białych.  Tym razem oglądamy różę alba wyhodowana przez Jean Pierre Viberta w roku około 1818.

Chromolitografia z Rosen Zeitung . Ponieważ na rycinie podpis jest niewyraźny – dopowiem, że przedstawia ona Jeanne d’Arc , Maman Levayaseur, mme Taft i Orleans rose .

Kwiaty ma niewielkie, około 5 cm średnicy, jak na róże alba stosunkowo luźno zbudowane , jednak w czasie wilgotnej pogody będą miały tendencję do tworzenia mumii kwiatowych. Biały kolor kwiatów pojawia się dopiero w późniejszej fazie rozwoju. Początkowo, zwłaszcza ich centrum jest zabarwione lekkim różem, który szybko przygasa a kwiaty nabierają odcienia kości słoniowej. Mocno pachnie.

Krzew wysokości  około 150 cm złożony z przewieszających się pędów długości 150-180cm obficie uzbrojonych w kolce.Liście typowe dla róż alba, szarozielone, nieco ciemniejsze  niż przywykliśmy to widzieć u innych róż alba , odporne na choroby grzybowe. Mrozoodporność 3 strefa usda.

 Fotografie – Marian Sołtys  w Roseto Botanico Cavriglia 2014.

Pochodzenie: Nieznane: HMF podaje, że jest to siewka innej Alby hodowli Hardy o nazwie Elisa. Fotografia, Frank Harrell .Jak już wspomniałem, nazwa ta była chętnie używana przez hodowców róż. Na HMF znajdziemy ich sześć. Są to:  chronologicznie najwcześniejsza jest omawiana właśnie w tym wpisie. Dalej dwie róże Verdiera, obie białe. Remontantka z roku 1947 i róża noisette   z roku 1948. Nieco później  bowroku 1858 pojawia się/również biała/ już nieistniejąca  mchowa Roberta. W roku 1870 Ducher wyhoduje żółtą herbanią/utracona/  i  ostatnia to – jakże by inaczej również biała polyantha Levavasseura z roku 1909.

O postaci samej Joanny przeczytamy w opisie zatytułowanym –  święci .