Fotografia nr1 Tomka Ciesielskiego wykonana w Kew Garden,

Chromolitografia z Rosen Zeitung

Róża herbatnia

Hodowca – wyhodowana przez firmę Lowe & Shawyer z Uxbridge kolo Londynu w roku 1910.

Niezwykle popularna i ceniona róża herbatnia zwłaszcza za swoją odporność i piękny herbatni zapach. Kwiaty w morelowo żółtym kolorze  o luźnej strukturze zbudowane z około 15 płatków, cechę tee  odziedziczyła a pewnością  po swojej mamuśce – Papa Gontier. Jej kwiaty są za to są zdecydowanie bardziej trwałe niż kwiaty innych róż herbatnich. Pędy uginają się pod ciężarem kwiatów. Kwiaty pojawiają się na pędach pojedynczo lub w niewielkich grupkach regularnie i niestrudzenie przez cały sezon, rozwijając się z ładnej budowy, długich pąków. Kwiaty nadają się na kwiat cięty. “Zanim pojawiły się mieszańce herbatnie koloru morelowego, odmiana ta była bardzo popularna. Jest nieco bardziej odporna  od innych róż tej grupy, wymaga jednakże osłony przed wschodnimi wiatrami i wiosennymi przymrozkami…Sadzona dla zapachu a także jako róża o wartości historycznej” P. Harkness encyklopedia róż str. 138.

Zapach -kwiaty o umiarkowanym herbatnim zapachu. Znany emerytowany perfumiarz, Robert Calkin , który aktualnie doradza  Davidowi Austinowi  twierdzi, że zapach jej kwiatów odpowiada świeżo otwartemu opakowaniu lekko smolistej chińskiej herbaty.

 M. Sołtys Sangerhausen 2009

Krzew o wysokości dochodzącej do 1,8m. Czerwonawe pędy okryte są błyszczącymi, o brązowawych tonach liśćmi.  Mrozoodporność , wg HMF,5 strefa usda. Równie często spotykana jest również forma pnąca,Lady Hillington CLG. wyselekcjonowana przez E. Hicks’a w roku 1917, krzew ten osiąga ponad 5m wysokości. Jest bardzo ceniona za swój doskonały zapach.Odmian niezwykle ceniona i szeroko uprawiana w Anglii  a zwłaszcza jej forma pnąca , którą Anglicy uwielbiają przyozdabiać ściany swoich rezydencji.

fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska

Jeszcze obszerne cytaty z artykułu “Help Wanted in Texas” Edwarda Teas z American Rose Annual rok 1926. Cytuję za B. Dickerson The Old Rose Advisor str.48. “Bardzo atrakcyjna róża, nie tylko ze względu na piękno kwiatów, ale również ze względu na bardzo efektowne, dekoracyjne liście…pędy ma gładkie, bezkolcowe, młode liście są w brunatno czerwonym odcieniu.

Fotografia pochodzi z książki T.W.Sandersa Roses and their cultivation .

Liście dojrzewając nie tracą swoich brązowawych odcieni do końca, choć później wyraźnie przeważa kolor zielony…kwiaty są wąskie ale pięknego kształtu, płatki ukształtowane w głęboką muszlę. Głównym defektem tej róży jest to, że w czasie chłodniejszej pogody, jej kwiaty rozwijają się do połowy, a kolor staje się mniej intensywny, jak gdyby sprany  i znaczna część ich piękna , gubi się…Jednakże siła i gracja tej róży tkwi w pięknie kwiatów i liści, oraz wzajemnym ich uzupełnianiu się”.

 Fotografie – Marian Sołtys w kolekcji rodziny Barni , Pistoia 2014.

Pochodzenie : Papa Gontier x Madame Hoste / obie herbatnie/.  Spotkać się też możemy z formą pnącą, który to sport został wyselekcjonowany w roku 1917 przez hodowcę nazwiskiem Elisha Hicks.

 Fotografie – Marian Sołtys w Roseto Botanico w Cavriglia 2014.

Róża ta otrzymała imię  Alice Lady Hillington/1857-1940/. Nie wiemy prawie nic o tej damie, no może to że miała ciągotki artystyczne. Można tylko podejrzewać, że ponieważ szkółki Lowe&Sawyer leżały w pobliży Hillington Court, Lady Hillington była częstym i dobrym klientem firmy. Gdy wyszła za mąż w roku 1886, w wianie otrzymała posiadłość Overstrand Hall, gdzie to dom zaprojektował Edwin Luytens- ten który współpracował z Gertrude Jekyll. Powstał on w roku 1900, ale w czasie I wojny użytkowany był jako szpital.

Fotografie Regent’s _Park – Queens Mary Garden 2016.

I jeszcze bardzo interesująca uwaga sformułowana przez Jack Harknessa w jego wydanej w 1978 roku książce “Roses”. Otóż pisze on, że rok 1910 a więc rok wyhodowania  Lady Hillington, Mrs Foley Hobbs i Mrs.Herbert Stevens był ostatnim w którym pojawiły się nowe odmiany róż herbatnich. Po tym bowiem czasie, nowe ich odmiany będą się ukazywać sporadycznie. Wymienione tu róże, nazwał rodzajem “tylnej straży”.