Róża Burbońska, wyhodował ją w roku 1920 Peter Lambert. Był on niezwykle nowatorskim hodowcą i wiele z jego introdukcji nie pasuje do żadnej wyraźnej kategorii. Dziadkami Adama Messericha  są odpowiednio Hybrid Perpetual, mieszaniec herbatni, burbońska Hybryda, i róża chińska. Tak więc zaklasyfikowanie do jakiejkolwiek rodziny jest tu sprawą czysto umowną.

fotografia obok Elżbieta Sołtys rosarium w parku Cervantesa w Barcelonie 2012r.

Na pierwszy rzut oka przypomina mi inną pięknotkę Zepirine Drouhin. Kwiat półpełny, podobny w kształcie, o zapachu owocowym przypominającym maliny. Zakwita na ogół w niewielkich skupinach po kilka kwiatów , ale pojawiają się również pojedynczo, dość regularnie, przez cały sezon. Kwiaty satynowe, w kolorze ciemno różowym do jasnoczerwonego. Kolor ich jest bardzo zmienny w zależności od warunków glebowych i temperatury otoczenia. Starsze, w pełni rozwinięte kwiaty, robią się trochę niechlujne.  Bardzo dobrze prezentuje się jako kwiat cięty.

fotografie – przez uprzejmość Urszula Trętowska w ogrodzie Lost Beauties 2012.

Krzew sporawy, dorastający do 2m wysokości, okryty jasno zielonymi, błyszczącymi liśćmi. Taki mały klimber, daje się więc prowadzić w bardzo różnorodny sposób. wydaje się, że ze względu na to iż kwiaty jej mają tendencję do przewieszania się o wiele lepiej będzie się prezentować prowadzona jako pillar/ w formie kolumnowej/ jak  też jako klimber. Co do wzrostu można spotkać zróżnicowane opinie, ale bierze się to zapewne stąd iż w cieplejszych, bardziej przyjaznych klimatach, prowadzona  np: przy ścianie może osiągać nawet do 5m ale prowadzona jako krzew wolnostojący, w klimatach chłodniejszych  osiągnie niewiele ponad metr. Pędy są praktycznie rzecz biorąc bezkolcowe. Była w swoim czasie bardzo popularna w Wielkiej Brytanii ze względu na ciągłość i obfitość kwitnienia, oraz dobrą odporność na choroby. Tolerancyjna na uprawę w gorszych warunkach glebowych, jak też w warunkach częściowego zacienienia. Mrozoodporność nie odbiega w swej charakterystyce od innych róż burbońskich, tj 5 strefa usda. Przycinamy ją w okresie zimowym – jeżeli jest to z jakichś względów wymagane.

Pochodzenie: Frau Oberhofgartner Singer x /Louise Odier x Louis Philipe/ . Jest to już kolejna, po Baron Gonella, róża burbońska, przy której narodzinach obecna była Louise Odier

Nancy Steen w The Charm of Old Roses, tak ją wspomina: ” Adam Messerich, to róża  Petera Lamberta, prowadzę ją  się wzdłuż naszej poręczy tarasowej, i jest zdecydowanie najbardziej żywotnym ze wszystkich burbonów rosnących  w naszym ogrodzie, jest to potomek różowo-różowej Louise Odier i, podobnie jak ona, kwitnie swobodnie, choć znacznie bardziej szerzy we wzroście. W rzeczywistości jest to zdecydowane pnącze, bardzo silnie rosnące, o drobnych liściach.  Pęki jasnoróżowych półpełnych kwiatów zakwitają łagodniej wiosną; i są hojnie produkowane przez cały rok, zwłaszcza jeśli wykonujemy łuki  jej wiotkimi gałęziami. Róża ta pod wieloma względami przypomina nam rodzinę Boursalult. Młode pędy obu są elastyczne i niezbyt cierniste; ich jasne, zielone liście są całkiem podobne;   pąki obu mają długie, eleganckie płatki kielicha, kwiaty w każdym przypadku są luźne i opadające. Adam Messerich, to cenna roślina zarówno do ogrodu, jak i do cięcia. Przez większą część roku można zbierać  wiechy kwiatowe z naprawdę długimi łodygami; wyglądają pięknie w wysokich misach z mieszanymi kwiatami i trzymają się dobrze, a każdy pączek otwiera się w wodzie. Kolor nowo otwartych kwiatów to intensywna róż; ale blednie  do lawendowo różowego  w pełnym słońcu.” tamże, strona 110.