Mieszaniec herbatni.

Hodowla – hodowli Teda Verschurena/ Holandia/z roku 1919 a więc jak widzimy dość wiekowa róża,  ale jeszcze krzepko trzyma się w obrocie.

Kwiaty o średnicy do 11 cm w purpurze o silnym zapachu róż damasceńskich. Kwiaty – czerwone do purpurowych. Podówczas była to jedna z nielicznych czerwonych róż , które nie dostawały niebieskich odcieni na słońcu bądź w fazie przekwitania. Kwiaty klasycznej budowy, złożone z około 40 płatków, otwierają się bez problemu nawet w najgorszej pogodzie i dobrze powtarza kwitnienie. Dobra na kwiat cięty. W latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku , pojawiło się bardzo wiele doskonałych róż a wśród nich wyróżniała się Etoille de Hollande. Jeszcze w latach pięćdziesiątych uważana była za dobrą różę, no ale trudno jest mi sobie wyobrazić jakie piorunujące wrażenie robiła na rosomanes w roku 1919!

Fotografie – Museo Giardino Rose Antiche  rok 2018.

W 1929 r. katalog Conarda-Pyle’a pisał że największa chwała tego kwiatu   jest w półotwartej fazie, które są wówczas bliskie doskonałości  a Australijski hodowca róż Alister Clark w 1931 r. raczył uznać ją – jak to określił – za “lidera słodkich czerwonych róż”. Według artykułu z American Rose Annual z 1942 roku była to jedną z dwóch ulubionych róż w tamtym czasie w Nowej Zelandii. Do 1935 r., kiedy to wprowadzono “Crimson Glory”, “Etoile de Hollande” była miarą   jakości innych mieszańców herbatnich. Potem już miała rywala. Niemniej jeszcze w 1947 r. Redaktor McFarland napisał: “Gdyby tylko jedna czerwona róża mogła zostać przyjęta do małego ogrodu, to winna nią być” Etoile de Hollande “. Wcześniej, w 1929 r. jednak głosił:” Gdyby to musiała być jedna [róża], byłaby to “Etoile de Hollande”, tyle że trzeba by rzucić monetą,bo nie wiem, czy nie wolałbym “Gruss an Teplitz”. Z kolei Gregg Lowery  twierdził: “To jest róża, którą wziąłbym do Alcatraz, gdyby mnie zamknęli”. Według badania ARS z 1929 r. stała na czele listy ulubionych róż rosomanes; w innym późniejszym badaniu z 1946 r. była to najpowszechniej uprawiana róża w USA, dopiero po niej była Crimson Glory.   Najwyraźniej ta róża miała i nadal ma swoich zwolenników, czyli niewiele się zmieniło przez te 100 lat. Posunąłbym się nawet do stwierdzenia, że ​​jakikolwiek ogród, w którym faworyzuje się mieszańce herbatnie, ale brakuje “Etoile de Hollande”, wydaje mi się niepełny. Etoile de Hollande” to jaskrawo czerwony lub intensywnie szkarłatny kwiat o aksamitnej fakturze . Kwiaty często pokazują białą smugę pośrodku kilku płatków. Jeżeli chodzi o jej  zapach to dominuje aromat róży damasceńskiej. Jest to nieco kanciasty krzew z luźnymi  , mocnymi pędami z ogromnymi kwiatami złożonymi z 25 do 40 płatków.  Thomas Christopher w  In Search of Lost Roses twierdzi, że ma konstytucję  nowoczesnych mieszańców herbatnich. Badania na Uniwersytecie w Arkansas na początku lat 40. wykazały, że infekcja czarną plamistością na tej róży prawie zawsze była mniejsza niż w przypadku jej rywalek jak Crimson Glory czy Christopher Stone. Niestety, jest podatna na mączniaka i choroba ta może nam w uprawie Etoille, sprawić dużo kłopotów.  Podobnie jak wiele innych ciemno czerwonych róż  nie będzie miało nic przeciwko  cieniowi padającemu w południe.  Najlepiej rozwija się w rozproszonym świetle słonecznym.

Zapach – jest to róża o mocnym, zmiennym zapachu. W wyższych temperaturach odczuwamy zapach róż piżmowych, natomiast w niższych dominuje nuta zapachu damasceńskiego. Swoją reputację, odmiana ta, zawdzięcza w równej mierze wspaniałym, głęboko czerwonym kwiatom , jak i wybornemu , niesłabnącemu zapachowi.

Krzew dorasta do 90 cm wysokości o prawie bezkolcowych pędach, podatny na mączniaka. Mrozoodporność 6 strefa usda.

Pochodzenie: General MacArtur x Hadley. Piękno omawianej tu róży prowokowało wielu hodowców do włączenia jej do swego programu hodowlanego. Jednakże  zabiegi te nie przyniosły zadowalających rezultatów, gdyż żadna krzyżówka z jej udziałem nie weszła do obrotu handlowego.

ilustracja pochodzi z katalogu Dingee & Conard .

Jest również forma pnąca   będąca sportem Etoille de Hollande o znacznie  lepszej zdrowotności , wyselekcjonowana przez Mathiasa Leendersa w roku 1931. W zależności od warunków środowiskowych wzrost ma bardzo zróżnicowany. W dobrych warunkach może osiągnąć ponad 5 m wysokości. I to właśnie ją widzimy na fotografiach 2 i3, jednakże wymaga dłuższego czasu na zadomowienie się na danym stanowisku . Climbing Etoilede Hollande jest jednym z tych nielicznych przykładów sportów gdy to forma pnąca zdobyła większe uznanie niż forma wyjściowa.

Fotografie: Nr1 dzięki uprzejmości Patsy Cunningham, nr2 i 3 – Pani Elżbieta Kozak.Kolejna Marian Sołtys  w rosarium Pruhonice 2011.

  Fotografie – przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska Montisfont Abbey.

Hadley i Hoosier Beauty, wprowadzone odpowiednio w 1914 i 1915 roku, zdominowały rynek. Hadley była bardzo pachnącą różą, ale miała silny fioletowawy odcień, który stał się dominujący, gdy kwiat się w pełni otworzył, a także był wyjątkowo podatny na mączniaka. Hoosier Beauty miała znacznie czystszy czerwony kolor i  była  odporna namączniaka znacznie lepiej niż Hadley. Nieuniknione porównanie dwóch popularnych odmian tego dnia doprowadziło do przekonania, że kolor   Hoosier jest bardziej pożądany.
Kiedy jednakże Etoille de Hollande została wprowadzona w 1919 roku, z łatwością przyćmiła obie starsze  odmiany. W terminologii ówczesnej zarówno Hadley, jak i Hoosier byli opisywani jako Crimson. Hadley jako bogaty szkarłat, a Hoosier Beauty jako świecący szkarłat. Etoile de Hollande,  szybko stała się  jasnoczerwonym standardem do porównań między różami.