Krzewiasta, okrywowa/parkowa/.

Nazwa synonimiczna to Scarlet Meillandecor. Hodowla  Marie-Louise Meilland z roku 1987. Kwiaty czerwone o  średnicy około 4 cm, można powiedzieć, że bez zapachu. Latem kwitnie bardzo obficie całymi wiechami kwiatów. Późniejsze kwitnienie , trwające do mrozów – rozproszonymi kwiatami. Kwiaty są bardzo trwałe, ale nie lubią pełnego słońca.

Krzewy o bujnym wzroście, rozłożyste , bardzo kolczaste pędy wyrastają do ponad 1m wysokości, ale jednocześnie rozrastają się wszerz na 1,5m, tak że można powiedzieć iż jest to w pewnym sensie również róża okrywowa. Liście ma atrakcyjne, ciemnozielone i błyszczące o drobno ząbkowanych brzegach i  zróżnicowanej budowie. Jako , że jest odporna na choroby grzybowe z powodzeniem może być uprawiana w cieniu. Mrozoodporność 4- 5 strefa usda.

Pochodzenie: Bordurella x Clair Matin.

Scarlet Meidiland  bardzo zainteresowała hodowców kanadyjskich, którzy dostrzegli tkwiący w tej róży potencjał. Już u schyłku rządowego programu hodowli róż mrozoodpornych  Lynn Collicut , skrzyżuje ją  w roku 1993 z własną siewką RSM13 i ten sposób otrzymamy Morden Belle , jedną z najpiękniejszych róż  wyhodowanych na stacji doświadczalnej w Morden. Scarlet Meidiland , jeszcze raz pojawi się w programie hodowlanym hodowców kanadyjskich gdy to  Larry Dyck, już współcześnie , w roku 2007 wyhoduje  Never Alone [/Scarlet Meidilland x Frontenac/ x Yellow Submarine].

Oczywiście również Meillandowie używali Scarlet Meidilland  w swoich pracach hodowlanych. Na przykład w Roku 2001 Alain Meilland wyhodował Ruby Meidilland [ / Red Meidilland x Scarlet Meidilland/ x The Fairy/]. I jeszcze jeden przykład z odmianą Lovita [Rote Max Graf x / Scarlet Meidilland x Cassandra/]

Fotografia nr1 , Marta Góra, nr2 Ms i nr3 Elżbieta Sołtys.

fotografia – Barbara Stelmaszyk Forst 2014 .

Pan G.Stypuła na stronie rozaria.pl tak ją opisuje: ” Zdrowie, siła wzrostu, zdolność do adaptacji i wytrzymałość to charakterystyczne cechy tej odmiany. Wspaniały wybór dla krajobrazowego sadzenia. W sprzyjających stanowiskach potrafi dorastać do dwu metrów wysokości, dlatego w światowej klasyfikacji zaliczana jest do róż parkowych. Jednak w warunkach Polski, Rosji czy Ukrainy będzie to wybitnie róża okrywowa. Mocno kolczaste pędy o dużym wigorze dorastające do 1,5 metra uginają się pod ciężarem kwiatów, aż w końcu zaczynają się płożyć. Rozmiar krzewu można powstrzymywać umiejętnym cięciem. Kwiaty drobne, jaskrawo czerwone, z falującymi płatkami. Pędy dość dobrze same oczyszczają się z przekwitłych kwiatów. Kwiaty nieduże ok. 4 cm ale za to zebrane w ogromne kwiatostany składające się nawet z kilkudziesięciu sztuk. Liście ciemnozielone, błyszczące, bardzo odporne na choroby. Rzadko porażane przez mączniaka i czarną plamistość. Nawet tak wszędobylskie mszyce tej odmiany specjalnie nie kochają. Zakwita na początku lipca, później w porównaniu do innych odmian lecz kwitnie bardzo obficie aż do przymrozków, bez przerwy. Preferuje słoneczne miejsca, ale też w półcieniu czuje się pewnie i nie traci nic ze swojej dekoracyjności. Pędy przemarzają tylko w wyjątkowo mroźne i bezśnieżne zimy. Odmiana praktycznie bezobsługowa “.