Fotografie: Nr1 Frank Harrell

Centifolia znana jeszcze przed 1664 rokiem. Jak wszystkie wiekowe róże dorobiła się mnóstwa nazw synonimicznych. Wymienię tu co bardziej wyraziste: Burgundian rose, Dwarf Burgundy,  Rosa centifolia parvifolia, Pompon Rose, Rosa Pomponia itd. Znana również pod nazwą Parwiflora lub Parwifolia. Ponownie odkryta prawdopodobnie w 1830 roku w Dijon. Kolor kwiatów zmienia się w zależności od stopnia jego rozwinięcia się i w zależności od przebiegu pogody.

 Chromolitografia z Gallica Biblioteque Numerique – Journal des Roses

Najogólniej mówiąc jest różowy z jaśniejszym środkiem kwiatu ale na krzewie spotkamy czerwone i fioletowe. Kwiaty ma rozetowe małe do 4cm średnicy,  ładnie wypełnione z “oczkiem”,  mocno pachnące ale niestety kwitną tylko raz w sezonie. Roślina ma bardzo przyjemny zapach.

Marian Sołtys Ogród Botaniczny UMCS Lublin.

Krzew teoretycznie może osiągnąć 1,5m. ale należy się liczyć z tym, że u nas będzie to raczej około 70cm. Widziałem w ogrodzie botanicznym w Lublinie egzemplarze w pełni kwitnienia. Fotografie obok. Ich widok jest nie do zpomnienia. Obsypane kwieciem pędy przyginają się do samej ziemi tworząc bardzo foremny ukwiecony kopczyk. Niezwykle dekoracyjna roślina. Doskonała mrozoodporność.

Fotografie obok – Małgorzata Kralka w rosarium Uetersen 2012.

Właśnie jej niewielkie rozmiary i ładny pokrój predystynują ją jako świetnego kandydata do uprawy w pojemnikach. Inna róża w tym typie to Arthur de Sansal.

fotografia -przez uprzejmość Pani Urszula Trętowska.

P.Barden pisze, że Pompon de Bourgogne to być może to najstarsza róża miniaturowa w obrocie handlowym. Filadelfijski szkółkarz Bernard McMahon opisuje Rosa centifolia v. Burgundia w amerykańskim ogrodniczym kalendarzu, z 1806r. i pisze, że uprawiał jąThomas Jefferson w swojej rezydencji Monticello i Poplar Forest.