English roses.

Hodowca – David Austin. Rok 1983.

Kwiaty w pięknym, ciepłym odcieniu różu , o lekkim słodkim, zapachu,który jest wyraźnie intensywniejszy w upalne dni. Intensywniej pachnie również wtedy gdy jest uprawiana w cieplejszych rejonach.Bezproblemowo kwitnie przez cały sezon.  Odmiana ta, mimo ze upłynęło prawie trzydzieści lat od jej ukazania się na rynku, wciąż cieszy się dużą popularnością u rosomanes. Odegrała też ogromną rolę w rozwoju i ukonstytuowaniu się grupy róż którą zwykliśmy nazywać english roses.

Krzew wysokości 1,2-1,5 m przy szerokości krzewu 90-120 cm a więc o doskonałych proporcjach, dobrze ulistniony.

Liście jasnozielone, matowe. Niezawodna w uprawie. Wydaje się być całkowicie odporna na czarną plamistość. Ta dobra odporność na choroby wydaje się być po obecności w genach  rosa rugosa. W 2008 roku była porażana przez mączniaka prawdziwego, ale ten rok , jeżeli chodzi o mączniaka, był trudny dla róż i pojawił się u mnie w rozmiarze dotychczas przeze mnie niespotykanym w 25 letniej praktyce.Mrozoodporność tej odmiany wydaje się być większa niż innych róż Austina. Agriculture  College Nova Scotia – przeprowadził badania porównawcze około 60 odmian róż z kolekcji English Roses. Mary Rose zaliczono do odmian odpornych na czarną plamistość.

Pochodzenie: *Wife of Bath *x The Miller.

Wydała dwa przepiękne sporty. Czysto białą *Winchester Cathedral *i delikatnie różową* Redoute*. D. Austin wspomina, że odmiana ta ma ogólną tendencję do wydawania sportów i często na jej krzewie mogą się pojawic kwiaty w połowie białe a w połowie różowe. Jest też jednym z rodziców różowej* Sharifa Asma * ciemnoczerwonej *The Dark Lady* oraz ulubionej białej róży D. Austina *Glamis Castle*

Imię tej róży nawiązuje zapewne do nazwy flagowego okrętu floty wojennej króla Henryka VIII Tudora, zbudowanego w XVI wieku. Zatonął on na oczach króla oraz wielu świadków. To wojenny żaglowiec, którego wrak należy dziś do najcenniejszych znalezisk europejskiej archeologii podwodnej.

Zbudowany między 1509 a 1511 rokiem początkowo pełnił funkcje jednostki handlowej. Kiedy na tron wstąpił król Henryk VIII, któremu nadano przydomek ojca królewskiej marynarki (zwiększył liczbę okrętów z 5 do 53), jednostka została przebudowana na okręt wojenny .Konstruktorzy i szkutnicy przebudowali jednostkę tak, że stała się największym okrętem floty Henryka VIII. Był to jego ulubiony okręt. Imię Mary otrzymał od imienia ulubionej siostry króla, zaś róża to symbol królewskiej linii Tudorów. Losy Mary Rose znane są dzięki przekazom historycznym i licznym dokumentom, które przetrwały do naszych czasów. Nie są znani konstruktorzy i szkutnicy, którzy przebudowali jednostkę.Mary Rose liczył 65 metrów długości, 700 ton wyporności. Posiadał 4 maszty i 91 dział.Zatonął podczas bitwy morskiej koło Portsmouth w roku 1545. w wyniku/prawdopodobnie /błędu w sztuce żeglarskiej. Podniesiony z dna morza w 1971 roku, znaleziska umieszczono w Muzeum  Okrętów Tudorów w Portsmouth. Notatka oparta została o dane z Wikipedii.  Fotografia nr 1 Tomek Ciesielski. fotografia nr2 Marta Góra. kolejna to Julia Tadeusz.