Moje róże - moja pasja » Ogrody

Tarasowy ogród wypełniony różami, położony na zboczu góry. Czeka, ale dojazd tam nie jest rzeczą prostą. My, podróżując nieświadomie wybraliśmy drogę bardzo trudną. To co dla miejscowych jest chlebem powszednim, dla naszej wyprawy po róże stało się przeżyciem prawie ekstremalnym. Nieustanne serpentyny wprawdzie odsłaniały przed nami co i rusz to piękniejsze widoki, jednakże dla kierowcy i samochodu było to wyzwanie na pograniczu możliwości. Gdy w końcu dotarliśmy na miejsce, okazało się, że jest to dawne, opuszczone opactwo, które siłą woli i uporem kilku ludzi próbuje się dziś przywrócić do życia. Zabudowania klasztorne to dziś doskonale prosperująca szkółka róż a jedynie kaplica klasztorna została starannie oczyszczona i odnowiona i udostępniona do zwiedzania.

Na fotografii obok portal wejściowy. Dzisiejsze rosarium to dawny tarasowy, położony na zboczu góry ogród przyklasztorny, dziś przywracany do życia jako rosarium. Spotkać tam można i ocenić, praktycznie każdą formę prowadzenia róż. Na półkach tarasowych starannie przygotowanych rosną sobie z pozoru swobodnie i dziko setki odmian. Uschła nam stara jabłoń, nie usuwajmy jej broń Boże. Posłuży nam wszakże jako wdzięczna podpora dla jakiegoś bujnie rosnącego okazu. Brzeg półki staje się fantastycznym miejscem do wyeksponowania róż o pokroju płożącym. Ich wiotkie pędy, mając odpowiednią ekspozycję, wdzięcznie się przewieszają a kwiaty mają idealną ekspozycję. Kamienne mury zabudowań to idealne miejsce by mogły oprzeć się o nie bardziej bujnie rosnące okazy. Nad ścieżkami rozpięte są różnego rodzaju ogrodowe konstrukcje architektoniczne tworząc bądź cieniste tunele różane, bądź jeno tylko przegrody dla kolejnych części ogrodu. Spotkałem też miejsce oznakowane jako prowansalski ogród różany. Zgromadzono tu dziesiątki, wówczas w pełni kwitnienia, starych, nieopisanych o nieustalonych nazwach, odmian róż prowansalskich. Rosną sobie w wielkiej zgodzie z niezliczoną ilością nieznanych mi na ogół ziół. Niezwykle intensywny zapach oszałamia, widok jest obezwładniający. Ogród skalny- właśnie ogród skalny na skale- to spora kopuliście ukształtowana przestrzeń która mieści jako punkt centralny stary zegar słoneczny. Ów obelisk zgrubnie ociosany, był onegdaj zapewne również miejscem kultu naszych przodków. Wypełniają go miejscowe rośliny górskie a zdobią lapidaria neolityczne i znaleziska geologiczne. Cała przestrzeń ogrodu różanego pełna jest – może nawet do przesady- różnego rodzaju ozdób wykonanych z kamienia, na ogół z miejscowego piaskowca. Począwszy od naturalnej wielkości figury Chrystusa Dobrego Pasterza z barankiem na plecach, wdzięcznie oplecionej różami, poprzez różnego rodzaju rzeźby figuralne, a na ławeczkach kamiennych ze stołem- i bez- skończywszy. No, jeszcze raz to powiem.

Zioła, wszędzie towarzyszą nam najróżnorodniejszego rodzaju zioła, od znanych mi po nieznane. Wszystko to razem wdzięcznie przemieszane. Kwiaty, zioła i róże. O jeszcze jednym elemencie, decydującym w dużym stopniu o uroku tego miejsca trzeba powiedzieć. Jest to krajobraz. Góry. Począwszy od zbocza góry na której położony jest sam ogród, po niekończące się łańcuchy gór po kraniec horyzontu. Mając świadomość ograniczeń własnych umiejętności i sprzętu, pokazuję jednakże kilka fotografii to miejsce definiujących. Zdajemy sobie doskonale sprawę, często intuicyjnie, jak ważna jest rola tła, tak w przypadku ekspozycji pojedynczych okazów jak i całego ogrodu i wiemy jak trudno jest to tło uzyskać. Tu, twórca tego czarownego miejsca hojnie zaczerpnął z dzieła Bożego. I słusznie uczynił.

By na owej skalistej i kamienistej glebie mogły sobie ot tak wdzięcznie i zdrowo rosnąć tak wymagające rośliny jak róże, musiano włożyć mnóstwo pracy i trudu. Półki skalne wypełnione są żyznym kompostem, a pod ściółką starannie ukryto instalację nawadniającą. To, że rośliny rosną sobie nad podziw zdrowo, czasem udało się uchwyć to na fotografii. Na ten przykład róża Golden Celebration. W moim ogrodzie różanym jej kwiaty nie przekraczają z reguły 10 cm średnicy. Tam są to kolosy o średnicy ponad 13 cm!. Wielce żałuję, że nie umiałem przekazać proporcji.

Właściciel ogrodu niczym nas nie epatuje. Nie dostrzegamy jakiegoś nadmiernego zadęcia. Jest to po prostu część integralna gospodarstwa. Z jednym wyjątkiem. U wejścia stoi sobie budka, gdzie kasowana jest niezgorsza opłata wejściowa. Zwiedzających jednakże nie brakuje. Świadczy o tym przestronny parking mogący pomieścić kilkadziesiąt samochodów.

W roku 2006, Fancois Dorrieux II jednego ze swych mieszańców herbatnich nazwał po prostu Abbaye de Valsaintes.

Fotografie: Elżbieta Szczerba oraz Elżbieta i Marian Sołtys.

Jeszce trochę zdjęć z ogrodu.

czerwone-maki-1a

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 74

Austinki u Austina w Allbrighton

admin — Sat, 02 Jul 2016 08:15:16 +0000

austin-124

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 177

Ten widok zna chyba każdy rosomanes i zapewniam, że przy bliższym poznaniu zyskuje on na mocy.

Z Londynu do Albrighton jest około 220 kilometrów, jednakże angielskie drogi żelazne są bardzo drogie. To wydatek rzędu 100 funtów na bilet powrotny, jednakże zapewniam że warto. Po kolei. Wyruszamy z londyńskiego dworca Euston, to moloch przesiadkowy o bardzo interesująco zorganizowanym ruchu pasażerskim. Liniami np, Virgin Train dojeżdżamy do Volverhampton, gdzie czeka nas niekłopotliwa przesiadka.

Albrighton, to malutka stacyjka, na której czas zatrzymał się w epoce Sherlocka Holmesa albo co najwyżej Herkulesa Poirot. Prześlicznie zdobione pawilony stacji wyglądają jak by zostały przeniesione z Podlasia. Dziś to już tylko atrapy. Starannie utrzymane, jednakże atrapy. Pusto, o 11.00 z pociągu wysiadłem sam jeden. Co dalej? Hmm… Zostaje nam tylko per pedes, ale to niezbyt daleko. Jakieś 2-3 km w pole. Nieśpiesznie przemieszczam się po czyściutkim, cukierkowato ślicznym miasteczku gdzie czas nigdzie nikogo nie ponagla. To zbiorowisko małych domów , a najwyższy to plebania. Jest jednopiętrowa.

Uwagę moją zwraca drewniany, świeżo postawiony krzyż poświęcony ofiarom drugiej wojny światowej z wyrzeźbionymi na nim nazwiskami poległych. Nieopodal jest też klub kombatanta z jakimś niewielkim lokalnym muzeum.

Sama szkółka jest hen, za miasteczkiem. Wlokę się wyasfaltowaną, wąziutką drogą, szczelnie otuloną porostami pnączami i chwastami. Byłem jedynym pieszym. Jest to olbrzymi kombinat z parkingiem na kilkadziesiąt samochodów dla gości. Poza ogrodem pokazowym, który możemy zobaczyć na kilku fotografiach, jest też potężny sklep ze wszystkim co się kojarzy z różami. Oczywiście mamy też obszerny plac sprzedażowy samych róż, które tu są sprzedawane w pojemnikach różnych rozmiarów. Możemy nabyć krzewy rozrośnięte do rozmiarów u nas nie spotykanych. Rośliny rwą oczy, ale przyjechać po nie należałoby półciężarówką. Do nabycia są też inne rośliny ozdobne.

Ogród. Nie będę go szczegółowo opisywał. Powiem tylko, że całość mimo, że zaprojektowana w różnych stylach, jest założeniem ściśle formalnym złożonym z wielu geometrycznych , uporządkowanych wnętrz a wszystko to otoczone murkami w różnych stylach, które dodatkowo służą za tło i podpory form pnących róż. Ogród wypełniają głównie róże hodowli maestra - ostatnio uzupełniane nowymi, świeżymi jeszcze nasadzeniami róż historycznych które w większości nie osiągnęły dotąd słusznych rozmiarów co też starałem się pokazać na fotografiach. Całość uzupełniają rzeźby ogrodowe. Współczesne, nawiązujące do dawnych tradycji ogrodowych, ale jej nie naśladujące. Są to dzieła małżonki maestra. Od śmierci Pat w 2007 roku ogród przeszedł transformację. Wciąż jest domem dla kilku jej rzeźb, ale jest wypełniony własnymi różami Austina. Ogród znakomicie ilustruje wiele sposobów włączenia róż do projektu. Centralnym elementem jest pasująca para różanych rabat, z kamienną postacią wyrzeźbioną przez Pat, idącą w kierunku domu na trawiastej ścieżce między nimi. Wg Austina, idea rzeźby opierała się na niezapomnianym widoku kobiety, którą widzieliśmy z żoną w Grecji, z koszem małych kaczątek na głowie. Ponieważ Austin był bardziej zainteresowany hodowlą róża niż ogrodnictwem , ogrody w Allbrighton, stały się domeną zmarłej w roku 2007 małżonki Pat. Stały się one doskonałą ilustracją tego w jaki sposób możemy włączyć i wykorzystać róże do kompozycji ogrodowych. Byliny, wykorzystane w kompozycjach rabatowych pochodzą ze szkółek córki Austina Claire. Regułą jest , że róże Austina rosną w grupach, minimum po trzy egzemplarze obok siebie a otoczone są zwykle bylinami i działają jak spódnice dla gołych nóg krzewów.

Fotografie nie są udane. Tego dnia słońce znalazło się na czystym niebie a krystalicznie przejrzyste powietrze doprowadzało do nienaturalnych kontrastów kolorystycznych. Większość fotografii robiłem więc przy lampie błyskowej. Mimo tych mankamentów będzie można zobaczyć kilka nowości, odmian które znalazły się w sprzedaży w tym albo ubiegłym roku. Spodziewałem się znaleźć w ogrodach komplet odmian Austina. Jednakże srodze się zawiodłem. To, co mogą Państwo zobaczyć na fotografiach, to w zasadzie 90% róż hodowli Austina jakie znajdują się w tym ogrodzie. Byłem 7 czerwca, więc nie wszystkie róże były w pełni rozwoju. Dlatego nie mam jakichś spektakularnych ujęć. I jeszcze jedna uwaga. W tamtejszych warunkach, przy mikroklimacie Anglii, róże historyczne, kwitną zdecydowanie później niż u nas. Kwitną również później niż mieszańce Austina!

Po trudach zwiedzania możemy się posilić w stosunkowo tanim jak na Anglię miejscowym barze Czas więc udać się w drogę powrotną. Przy niewielkim rynku miasteczka, na rogu ulic siadam na tradycyjną pintę piwa i obserwuję leniwie przetaczające się obok mnie miejscowe życie. Oczywiście zegar miejski pilnuje dyskretnie by nic nie trwało zbyt długo i przypomina o powrotnym pociągu, który pojawia się punktualnie i niezawodnie.

Bagatelle – rosarium

admin — Mon, 01 Aug 2011 15:44:50 +0000

1-bagatelle-to-juz-naprawde-blisko-709

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 28

Do Bagatelle zawinszowaliśmy sobie dość forsowną wycieczkę pieszą przez Lasek Buloński. Z perspektywy czasu tego nie żałuję, jednakże wtedy docierając na miejsce byliśmy ogromnie zmęczeni. A robota dopiero była przed nami. Może dlatego długo nie mogłem się zdobyć na jakieś ogólniejsze refleksje. Ogród , będący dziś częścią Lasku Bulońskiego,na jego skraju, zachwyca atmosferą poetyckiego spokoju i piękna. W środku naturalistycznego parku znajduje się wspaniałe i rozległe założenie formalne. Składa się ono z wielu niezależnych od siebie części jednakże stanowiących integralną, niebanalną całość. Zwiedziłem tylko część tego założenia gros czasu poświęcając różom. Jakże jednak jak tu nie wspomnieć tu o wspaniałych trawnikach o fakturze najwspanialszych dywanów. O perfekcyjnie poprowadzonych ogrodach użytkowych z pedantycznie wyprowadzonymi drzewami owocowymi. Grządki warzywne są tam nie tylko ucztą dla żołądka ale przede wszystkim dla oczu.

Samo rosarium składa się jak gdyby z dwu części. Stricte rosarium poprowadzonego formalnie na rabatach okolonych przyciętym pedantycznie karłowym bukszpanem i bardziej swobodnych nasadzeń gdzie to prezentują się naszym oczom , róże, które prawdopodobnie będą królowały w naszych ogrodach w najbliższym czasie. Są to tzw, nasadzenia konkursowe. Każdy zwiedzający może oddać swój głos na tą odmianę która mu się najbardziej podobała. Laureaci konkursów/może nie wszyscy, ale francuscy z pewnością/ znajdują potem swe miejsce w rosarium. Dlatego też zasypię Państwa mnóstwem nowości. O wielu odmianach nie będę w stanie nic powiedzieć. Dlatego też by nie popuszczać zbytnio fantazji zostaną one zaprezentowane w formie dwu odrębnych, zbiorowych, prezentacji z podziałem na mieszańce herbatnie i floribundy.

W formalnym ogrodzie różanym wszystko cieszy.

-Przede wszystkim przestrzeń. Róże, rabatki z różami porozrzucanymi na rozległych trawnikach perfekcyjnie aż do przesady wypielęgnowanych.

-Naturalna rzeźba terenu. Z lekka sfalowane łączki , które zapewniają naturalną ekspozycję roślin.

-Archtektura. Wyrafinowane formy architektoniczne, które tutaj są naturalnym tłem dla ogrodu. To architektura ubogaca ogród. Odwrotnie niż na Mainau gdzie to ogród różany jest ogrodem przypałacowym, dodatkiem do pałacu.

- Architektura roślin. Z lekka porozrzucane stare okazy drzew tworzą szkielet kompozycji, osadzają ją w pejzażu. Nadto mnóstwo topiarów a zwłaszcza perfekcyjnie przystrzyżonych cisów z czego Francuzi słyną

- Może najsłabszym elementem ogrodu są te elementy wystroju, które bezpośrednio służą różom. Te przeróżne pergole i trejaże – dla mnie – nie są najwyższej marki.

Wreszcie same róże. Dobór odmian jest w pełni świadomy i bardzo specyficzny. Dominują nowości, laureaci konkursów, które już nieco obniżyły rangę i werdykty jakie na nich zapadają nie mają takiej mocy rażenia jak ADR w Niemczech. Ciekawszy jest sam sposób prowadzenia. Nieprawdopodobnie duże nagromadzenie perfekcyjnie prowadzonych form piennych powoduje, że rosarium obserwujemy jak gdyby na dwu piętrach. Na dole czule ogarniają formy pienne nasadzenia form krzewiastych głównie jako małe grupki po kilka roślin jednej odmiany. Splata to się tak mocno, że wielokroć zdarzyło mi się pomylić fotografie. Staranność uprawy jest niebywała. Szef ogrodników musi być tam tyranem dla robotników. Zapewne musi tam też być wymieniana gleba, gdyż ponad stuletnie bytowanie róż na tym jednym miejscu w takim zdrowiu byłoby niemożliwe. Zapewne jest to specyfika miejscowa, której nie znam , ale dość powszechnie występowanie mączniaka prawdziwego zdumiało mnie. W każdym razie poziom kultury uprawy jest nieporównanie wyższy niż w Roseraie L’Hay. O czym w innym miejscu.

Le Parc de Bagatelle jest jednym z czterech ogrodów, które razem z: Parc Floral de Paris, l’Arboretum de l’Ecole du Breuil i le Jardin des Serres d’Auteuil,tworzą paryskie ogrody botaniczne.

Trochę historii.

Pierwotnie Bagatelle było niczym więcej niż jeno skromnym domkiem myśliwskim Marszałka d’Estrées, miejscem na okolicznościowe uroczystości i polowania. Miejsce to szczególnie upodobał sobie hrabia d’Artois który nabył je w 1775 roku.

Szaleństwo zaczyna się w roku 1777 gdy to w wyniku zakładu pomiędzy hrabią d’Artois a bratową królowej Marii Antoniny kosztem ponad 2 mln. liwrów w ciągu 63 dni powstał ów pałacyk cacko/bagatelle/ i park. Zaprojektował to wszystko architekt François-Joseph Belanger.

Park współczesny, to pomysł dziewiętnastowiecznego Komisarza d.s. ogrodów miasta Paryża Jean Claude Forestiere. Miasto Paryż stało się właścicielem tych terenów w roku 1904, gdy to wdowa po ostatnim dziedzicu sir Richard Wallace sprzedała je dla miasta.Paryż powierzył renowację zaniedbanego parku Bagatelle Jean-Claude Nicolas Forestierowi, konserwatorowi parkow i ogrodów paryskich, który przekształcił ogród Bagatelle w ogród romantyczny obejmujący ponad 25 hektarów powierzchni, pełen egzotycznych roślin, które możemy podziwiać do dnia dzisiejszego. Jemu również zawdzięczamy wspaniałe rosarium i Ogrod prezenterów (jardin des presentateurs). Do tworzenia ogrodu różanego Forestiere zaprosił Juliusza Gravereaux,twórcę rosarium w L’Hay, który hojnie uposażył rosaium dając mu na dobry początek 1600 sadzonek róż. To tu właśnie zorganizowano w roku 1907 pierwszy na świecie konkurs różany , który to odbywa się rokrocznie po dzień dzisiejszy bez przerw nawet na czas wojen.

Na terenie ogrodów w Oranżerii, rokrocznie od roku 1983 odbywają się koncerty szopenowskie.

W roku 1997 , rosarium Bagatelle zaczęło kompletować róże dla japońskiej kopii Bagatelle. Wybranych zostało 1500 odmian które winny się dobrze sprawdzić w tak odmiennych warunkach klimatycznych. Ogród ten został otwarty 9 05 2001 roku . I tak oto powstał niezwykły ambasador Francji w kraju wschodzącego słońca.Tak oto róża łączy ludzi kraje i kultury różnych stron świata. ten niezwykły ogród założono 250 km od Tokyo na półwyspie Izu.

Barni Roses – Rodzina Barni

admin — Wed, 21 May 2014 07:30:30 +0000

Szkółki zlokalizowane są na żyznych terenach podmiejskich miejscowości Pistoia/ nieopodal Florencji/. Szkółki Barni pojawiają się w roku 1882, kiedy to Vittorio Tomasso Barni zakłada firmę zajmującą się produkcją i sprzedażą warzyw oraz krzewów winorośli. Rychło jednak rozszerza asortyment o rośliny ozdobne na potrzeby ogrodów szlachty florenckiej. Pierwsze szkółki w Pistoia to produkcja sadzonek winorośli, potem też pinii
Te słynne sosny Rzymskie, malowane, rysowane, a nawet obrazowane muzyką przez Ottorino Respighi ze słynnym poematem symfonicznym “Pinie rzymskie’, pochodzą właśnie stąd.

Ważną datą w rozwoju ich firmy było ustanowienie pod koniec lat trzydziestych ub. wieku embarga na import roślin z Belgii i Holandii. Gdzieś właśnie w tym czasie powoli przestawia się na produkcję róż. Zaprzyjaźnia się z naukowcem, hybrydyzerem, Domenico Aicardi. Poznaje również w roku 1938, Francisa Meillanda, panowie bardzo przypadli sobie do gustu i serdecznie się zaprzyjaźniają. Barni staje się przedstawicielem Meillandów na Włochy. Z pewnością ich serdeczne kontakty zaowocowały przekazaniem dla Vittorio sadzonek świeżo wyhodowanej przez Meillanda Madame A. Meilland . W czasie wojny szkółki Barniego sprzedawały ją pod nazwą Gioia .To właśnie podczas spotkania tych dwu dżentelmenów w roku 1939, narodził się pomysł powołania Universal Rose Selection, organizacji mającej na celu szerzenia miłości do róż na świecie. W każdym bądź razie aż do lat sześćdziesiątych sprzedawali róże tylko innych firm.

Wygląda na to, że II wojna Światowa nie przeszkodziła w ekspansji firmy. Następuje bardzo szybki jej rozwój z jednoczesnym zastosowaniem najnowszych technik hodowlanych i produkcyjnych. Właściciel wraz z żoną Anną, prowadzi szeroko zakrojone prace nad rozwojem hodowli nowych odmian róż. Choć początki nie zapowiadały tak wspaniałego rozwoju hodowli nowych odmian róż. Początkowo zajęła się tym, na początku lat siedemdziesiątych, żona Vittorio – Anna Medici. Jak sama opowiada, zaczęło się od uprawy w doniczkach, na balkonie. Choć Andrew Hornung w swojej książce Le Rose Italiene, powątpiewa w ta historyjkę, traktując ją jako chwyt marketingowy, ale zaraz dodaje, że winno się hodowców rozliczać nie z prawdopodobieństwa ich opowieści a z jakości hodowanych przez nich róż. A te są znakomite. Początkowo hodowali nowe odmiany jak gdyby tylko na własny użytek. Jednak od roku 1989 następuje zmiana strategii firmy. Szeroko pokazują sie na konkursach i wystawach zdobywając liczne nagrody. Przykładem niech będą takie odmiany jak: Dolcezza, Talia, Tersicore, Castore e Polluce, Ornella Muti, czy wielki sukces hodowlany Anny Medici z 1989 roku Rinascimento. Właśnie w roku 1989 powstaje grupa hybryd nazwana La Toscana. Pierwsza w tej grupie to Antico Amore i choć po wprowadzeniu jej na rynek nie odniosła jakiegoś sukcesu, to stała się założycielką grupy/ oczywiście nie w sensie botanicznym/ podobnie jak English Roses Austina czy Renaissance Poulsena czy Romantica Meillandów. Oczywiście róże te, nieco wyższe jak tradycyjnych mieszańców herbatnich i o większych, bardziej wypełnionych pachnących kwiatach znakomicie wpisują się w aktualną modę. Po Rinascimento pojawiło się wiele doskonałych róż, jednakże żadnej z nich nie udało się powtórzyć jego sukcesu. Dopiero w dwadzieścia lat później róża Xian Zhang, poświęcona dyrektorowi orkiestry symfonicznej Verdi z Mediolanu, zdobywa tytuł najpiękniejszej włoskiej róży.

Po śmierci Vittorio Barni, firmę przejmują synowie- Pietro, który zajmuje się marketingiem i Enrico który odpowiada za produkcję i hodowlę. Do firmy niebawem dołącza też kolejne pokolenie. Córka Enrico – Beatrice ukończyła Uniwersytet Przyrodniczy we Florencji i napisała doktorat z zakresu genetyki roślin.Teraz angażuje się mocno w prace nad uzyskiwaniem nowych odmian.Nadal jeszcze współpracuje z ciągle czynną zawodowo babcią Anną. Jak powiedziała w jednym z wywiadów – często trudno jest jednoznacznie rozgraniczyć która z nowości jest czyja, jej czy babci. Tworzona jest aktualnie cała rodzina silnych wspaniałych róż o kwiatach często przekraczających średnicę 20 cm! Ja, chciałbym zwrócić uwagę na całą grupę/serię/ róż o pojedynczych kwiatach, które hodowcy nazwali Farfale – Motyle. I rzeczywiście krzewy w pełni kwitnienia wyglądają tak jak gdyby obsiadły je motyle. Zaliczymy do nich takie odmiany jak: Ali Dorate, La Rossa, Liola, Occhi di Fata, Tramonto Estivo.

W firmie działa jeszcze syn Pietro – Vittorio, który ma pieczę nad kontaktami z klientami.

Rodzina ma na swoim koncie wyhodowanie blisk0 200 odmian róż. Najwięcej stworzył senior Vittorio, który ma ich około 100 oraz jego syn Enrico około 60 odmian. Pierwszą różą wyhodowaną przez Vittorio jest miniaturowa Serenella. Rokrocznie w swoich szkółkach, produkują 300 000 sadzonek róż w 95% szczepione. Są jednymi z największych hodowców na świecie choć stosunkowo mało znanymi.

. W maju 2014 roku byłem w Pistoia, gdzie mieści się firma Rose Barni. Niestety, nie miałem okazji porozmawiać z kimś z rodziny, ale za to bez problemu zrobiłem mnóstwo fotografii w dwu ogrodach pokazowych jakie są prowadzone przy siedzibie firmy. Jeden , to róże współczesne, wywodzące się głównie z rodziny. Natomiast drugi, to przykład zaaranżowania ogrodu w którym motywem przewodnim są róże. Dominują tu odmiany starsze. Integralną częścią ogrodu pokazowego, jest kolekcja róż pnących posadzona w formie imponującego, cienistego tunelu złożonego z powtarzalnych łuków.

W drugiej połowie dwudziestego wieku żadna inna włoska firma, która zajmowała się hybrydyzacją róż ogrodowych, nie odniosła sukcesu porównywalnego z firmą Barni Rose z Pistoia. Jest to niekwestionowany sukces pod względem sprzedaży, wielkości produkcji - 300 000 sztuk sadzonek w 2007 roku- jak też szacunek budzi liczba nowych kreacji, ich różnorodność, dominacja na rynku wewnętrznym oraz ogromne uznanie wyrażające się sukcesami na konkursach. W każdym tym aspekcie, Barni wyłania się jako zwycięzca. Jedyny sektor rynku na który ta firma nigdy nie zapuszczała się, to kwiaty cięte. Z jakiegoś jednak powodu ta silna pozycja na włoskim rynku nie była jednak wystarczającym czynnikiem, aby zdobyć uznanie za granicą. Oferta Barniego obejmuje róże z Kordesów, Austina, Meillandów i wielu innych, jednak żaden z tych hodowców nie sprzedaje róż z firmy Barni. Zwykle znajdujemy je w małych ilościach, w niektórych amerykańskich lub europejskich katalogach specjalistycznych szkółek.

Vittorio Barni, założyciel Rose Barni, kiedyś stwierdził, że jego celem było ” Stworzenie włoskich róż szanujących nasz smak, pragnienie piękna, elegancji, koloru i zapach.” Oczywiście ta deklaracja skierowana do schlebiania włoskiej publiczności, której znaczenie jest trudne, ale zrozumiałe. W każdym razie nie do pomyślenia jest, że tego rodzaju niematerialna jakość – jeśli istnieje - może stanowić przeszkodę dla sukcesu odmiany Barni poza Włochami. W innym oświadczeniu zawartym w tym samym wywiadzie, Vittorio Barni wyraźnie wskazuje na związek między potrzebami krajowego rynku róż ogrodowych i programu hybrydyzacji jego firmy: “Oczywiście, biorąc pod uwagę nasz przedłużony sezon wegetacyjny, dla nas ponowne kwitnienie ma szczególne znaczenie i zawsze stanowiło główne kryterium wyboru. Zawsze byliśmy bardzo skoncentrowani na pracy z floribundami i szukaniu nowych i jasnych kolorów. ”

Jak przeglądamy katalogi Barniego widzimy, że są wyróżniane szczególną uwagą odmiany specjalnie przystosowane do długich okresów suchych i upałów.To jeden z typowych problemów włoskich ogrodników , szczególnie w środkowych i południowych Włoszech.

Rose Barni jest również jedyną firmą, która praktykuje hybrydyzację róż a która opublikowała książkę na ten temat: “Sublime Rosa”Książka mówi nie tylko o działalności własnej firmy , ale zawiera również rozdział o włoskich pionierach hybrydyzacji, np.o Aicardi i Mansuino a nawet o różach angielskich. Najważniejszym wydarzeniem jest jednak rozdział poświęcony tej samej firmie,

W maju 2014 roku byłem w Pistoia, gdzie mieści się firma Rose Barni. Niestety, nie miałem okazji porozmawiać z kimś z rodziny, ale za to bez problemu zrobiłem mnóstwo fotografii w dwu ogrodach pokazowych jakie są prowadzone przy siedzibie firmy. Jeden , to róże współczesne, wywodzące się głównie z rodziny. Natomiast drugi, to przykład zaaranżowania ogrodu w którym motywem przewodnim są róże. Dominują tu odmiany starsze. Integralną częścią ogrodu pokazowego, jest kolekcja róż pnących posadzona w formie imponującego, cienistego tunelu złożonego z powtarzalnych łuków.

Prezentacja tych fotografii nie jest prosta ze względu na ich ilość. Jeżeli to co zaproponowałem jest nietrafione, to bardzo proszę o uwagi.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

[View with PicLens]

Borova Hora – arboretum i rosarium

admin — Sat, 29 Jan 2011 06:28:09 +0000

matka-mast_0

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 26

Arboretum Borová Hora w środkowosłowackim mieście Zvolen jest nadzwyczajnym tego typu obiektem w skali europejskiej, albowiem skupione są tutaj pierwotne gatunki drzew. Tu znajduje również największa kolekcja róż na Słowacji. Leży ono w dorzeczu środkowego Hronu, około 3 km od centrum Zvolena i stanowi placówkę badawczo-rozwojową Uniwersytetu Technicznego we Zvolene, jest tworzone od roku 1965 i obejmuje obszar niemal 50 ha. Znajduje się tutaj ponad 450 gatunków drzew i ich 1100 odmian w postaci ponad 20 tysięcy egzemplarzy. Kolekcja drzew znacząco przyczynia się do ratowania puli genów i zachowania rodzimych okazów dendroflory.

Interesującą i bardzo cenną jest kolekcja róż, na którą składa się ponad 600 odmian w liczbie ponad 4000 krzewów. Kolekcja ta powstała w celu zachowania dla potomności tych odmian róż, które zostały wyhodowane głównie, ale nie tylko, na obszarze Austro-Węgier, Czech i Słowacji, ale również na terenie innych krajów a charakteryzują się swoistą wytrzymałością na warunki zewnętrzne. Zainicjował ją słynny botanik i wielki miłośnik róż, nauczyciel dendrologii Svoboda Pravdomil a projekt różanki opracowała dr Vera Wiśniewska, która też została pjej pierwszym kuratorem .Obecnie pieczę nad nią sprawuje wielki entuzjasta róż Vladimir Jezowic. Kolekcja róż Borowa Hora Arboretum jest niezwykle cenną podstawą do dalszej hodowli.Wiele starszych odmian, głównie róże Rudolfa Geschwinda, są bardzo odporne na niekorzystne warunki środowiska. Są to róże, które zasługują na większą uwagę niż ostatni0 wyhodowane odmiany. Obecnie kolekcja obejmuje 610 odmian róż, z których 310sztuk to są odmiany rabatowe, 150 są to odmiany parkowe, około 90 są to odmiany miniaturowe .

Zwiedzających zainteresuje także kolekcja 660 gatunków kaktusów pochodzących zwłaszcza z Meksyku i Ameryki Południowej oraz kolekcja różnych roślin typu pustynnego, które są przechowywane w oranżerii. Ze względu na wielką wartość zgromadzonej tutaj kolekcji roślinnej, Arboretum Borová Hora zostało w roku 1981 uznane za obszar chroniony.

W ciągu roku w Arboretum organizowane są 2 znaczące imprezy, a mianowicie w tym okresie, kiedy Arboretum jest również otwarte w ciągu weekendu:

Tydzień rododendronów (koniec maja).
Tydzień róży (początek czerwca).

Fotografie udostępniła nam Pani Małgorzata Kralka.

W roku 2011, w połowie czerwca odwiedziłem to wspaniałe miejsce. Fotografie żadną miarą nie oddają jego uroku. Przyjechałem zresztą tu by sfotografować maksymalnie dużą ilość odmian róż. Miałem szczęście, trafiłem na szczyt sezonu i mogłem udokumentować to co chciałem .Nie jest to rosarium w rodzaju Bagatelle czy tego jakie znajduje się na Mainau. To jest kolekcja, dodatkowo prowadzona w dość siermiężnych warunkach. Spotkamy tu sporo odmian Geschwinda i odmian hodowców Słowackich i Czeskich. Również Węgra Gergely Marka a także co było dla mnie dużym zaskoczeniem sporo odmian hodowców Rosyjskich/Ukraińskich?/. Klasyka zachodnioeuropejska prezentowana jest przez odmiany nieco już leciwe.

Wrażenia estetyczne psuje brak architektury ogrodowej. Na położonej na zboczu góry łące, rosną sobie zdrowo bez większej ingerencji człowieka, oparte o toporne stalowe kratownice ramblery i klimbery. Poniżej formy parkowe/krzewiaste/. Na tarasowo ukształtowanych, betonowych/niestety/ rabatach kwitną floribundy i mieszańce herbatnie. Pomysł nie najgorszy, wykonanie koszmarne.Do tego jeszcze wybijające się na plan pierwszy rury nawadniające. Żadną miarą nie jest to Abbaye de Valsaintes gdzie ogród jest również prowadzony na tarasach i nawadniany automatycznie ale istnienia jednych i drugich sztuczności trzeba się domyśleć. W Zvolenu mimo, że ogród jest górach, rabaty i ścieżki urządzono w betonie. Mam nadzieję, że gospodarze z czasem, pozbędą się tej socrealistycznej “estetyki”.

Róże wystawiono na pełną ekspozycję słoneczną, co w połączeniu ze zwięzłą gliniastą glebą powoduje, że ich wzrost jest przeciętnie mniejszy niż powinien być. Dojmujący jest brak jakichkolwiek roślin jednorocznych czy bylin. Róże zostawione same ze sobą, jak wiemy, nie dają najwyższej klasy wrażeń estetycznych. Rosarium Borova Hora pochwalić się nadto może sporą kolekcją róż miniaturowych. Podsumowując: Ci z rosomanes, którzy wybierają się tam w celach poznawczych, na pewno się nie zawiodą. Poszukujący wrażeń estetycznych winni się zdecydować na inne adresy.

I jeszcze jedna bardzo ważna informacja. W miejscowych szklarniach rozmnażane są róże z sadzonek pędowych. Można je tam kupić za grosze.

[Pokaż jako pokaz slajdów]

[View with PicLens]

Fotografie Marian Sołtys.