Fotografie powyżej, pochodzą ze zbiorów Pani Jowity Czyż.

Mieszaniec herbatni, tak jest klasyfikowana, choć jej sposób kwitnienia, obszernymi kwiatostanami by tego nie potwierdzał

Hodowca – wyhodowana przez Mathiasa Tantau w roku 1970.

Synonim – Inna nazwa to Sunblest.

Kwiaty ciemnożółtym kolorze, duże ponad 11cm średnicy. Kwiaty dostają różowych cieni np: po zimnych nocach, ale generalnie dobrze trzyma swój kolor. Jeden z najbardziej udanych, żółtych mieszańców herbatnich lat siedemdziesiątych ub. wieku, zwłaszcza w Europie, gdzie jest uprawiana po dzień dzisiejszy i przez wiele lat najlepsza żółta róża pod każdym względem. Nagrodzona złotym medalem na New Zealand Rose Trial w 1971r.

Zapach -  lekki , owocowy.

Krzew wyrasta do1,3m wysokości o bujnym, lśniącym ulistnieniu. Zdrowa, odporna na niesprzyjające warunki atmosferyczne.

Pochodzenie: siewka własna hodowcy x *King’s Ransom* Znana jest też od roku 1978 forma pnąca, Climbing Landora wyselekcjonowana przez Orarda.

Fotografie: Marian Sołtys Sangerhausen 2009,  święto róż Kutno,oraz Marta Góra.

Trzeba tu wyraźnie powiedzieć, że kolor żółty z całej palety kolorystycznej róż stawia przed hodowca największe wyzwania. Dltego warto przyjrzeć sie bliżej  jak przebiegało dochodzenie do idealnego , jak na tamte czasy kwiatu żółtej róży. Za przewodnika proponuję Samuela McGredy i jego książkę ” Look to the rose. ”

Historia zaczyna się tuż po II wojnie. Jan Spek przez całe życie miał dobre oko do róży. Nigdy nie miał ostrzejszego niż w dzień, kiedy   zauważył  ciekawie wyglądający kwiat wyglądający   na polach próbnych Verschurena i kupił  siewkę nieprzetestowaną i niesprawdzoną. W zasadzie kupił kota w worku, ponieważ nie wiedział, czy   zima zabije ją czy nie . Czy w gorącym słońcu wyblaknie czy nie. Może wszak zrobić  wszystkie powszechne  okropieństwa spotykane w żółciach tamtej epoki. Będąc Janem, wybrał siebie zwycięzcą. Nazwał ją Spek’s Yellow, później przemianował go na Golden Scepter na rynek amerykański i odzyskał swoją inwestycję -  po wielekroć.
Jak powiedziałem to wszystko wydarzyło się po drugiej wojnie. Goene Boerner potrzebował minimum czasu i maksimum zapłodnień krzyżowych,  poprawić niewielki rozmiar kwiatów Spek’s Yellow. Chociaż jego Golden Masterpiece nie  miał tak głębokiego żółtego koloru, to był znacznie większy wywołał spore poruszenie, gdy został wprowadzony w 1954 roku. Ówczesny asystent Gene’a, Denny Morey, później sam, gdy  kierował hodowlą J&P, wierzył w hybrydyzację na wielką skalę . Zrobił więcej  krzyżowań i wyhodował więcej sadzonek w ciągu jednego roku niż ja w ciągu dziesięciu. Mając do dyspozycji tak duże populacje, nieuniknione było, że zrobi następny krok naprzód. To był spory krok, ponieważ King’s Ransom był bez wątpienia najlepszym żółtym kolorem wczesnych lat sześćdziesiątych. Nie miał tak głębokiej żółci  jak żółć Speka, jednak płatki były twardsze, a forma bardziej niezawodna niż Golden Masterpiece.
Dopiero Matias Tantau dopełnił ostatecznego szlifu niezawodności i wdzięku roślin, kiedy wychował Landorę z  King’s Ransom w 1970 roku. Jednak w żadnym wypadku nie jest to doskonały żółty kolor. Western Sun Poulsena jest znacznie lepszym kwiatem i kolorem, ale gdyby nie ten mączniak… Mój Young Quin jest znacznie silniejszy, ale ma mały rozmiar kwiatów. Landora po prostu łączy wszystkie ważne cechy w jednej róży, nie będąc wyjątkowym w żadnej z nich. Będą lepsze żółte. Jest za wcześnie, aby stwierdzić, czy Helmuth Shmidt Reimera Kordesa lub Poto’Gold Pata Dickson będą pretendentami, ale wyglądają dobrze.
Patrząc wstecz, postęp w hodowli  róż w kolorze żółtym nie był tak spektakularny, jak w przypadku niektórych innych kolorów. Jeśli jednak przyszłość przybiera postać róży, ktoś wkrótce dokona wielkiego przełomu.” Tamże str.24.