Raubritter
Krzaczasta/klimber/. Hybrid Macarantha, niezwykła kreacja wyhodowana przez firmę Kored&Sons jeszcze w 1936 roku a do dziś budzi nasz niekłamany podziw. Kwitnie wiechami małych kulistych kwiatuszków o średnicy do 5 cm przypominających kształtem róże burbońskie, ale niestety tylko raz w sezonie . Kwiaty w kolorze srebrzystego różu, pachnące, bardzo trwałe , utrzymujące się w dobrej kondycji nawet przez tydzień. Tak więc roślina cieszy nasze oko swoim wyglądem przez cały środek lata.
Wszystkie fotografie: przez uprzejmość Pani Elżbieta Kozak.
Krzew ładnie ukształtowany o kopiastej formie, w dobrych warunkach dorasta do 3m wysokości i jeszcze wiekszej szerokości. W ogrodzie nadaje się na pierwsze plany lub brzegi rabat. Mrozoodporność 4 strefa USDA. Nadaje się do uprawy w miejscach ocienionych.
A.Rausch w swoim Leksykonie Daumonta na str. 213. tak pisze: Raubritter spełnia wiele funkcji.Możemy prowadzić jako pnącą lub krzewiastą. Ładnie wygląda zwieszając się w dół ściany.Prowadzona po ziemi, porasta duże powierzchnie i nadaje się do stabilizowania zboczy. Wzrok przyciąga pienna forma róży.
Pochodzenie: Rosa macarantha Daisy Hill x Solarium. Raubritter , jest efektem poszukiwania przez Kordesa, róż bardziej odpornych na niesprzyjające warunki atmosferyczne niż mieszańce róży wichury, które w warunkach północnych Niemiec nie do końca się sprawdzały. Próby te zostały przez niego jednakże zarzucone.
Raubritter (niem rycerz rozbójnik) niemiecka nazwa rycerza rozbójnika.
Określenie raubritter ,które pojawiło się dopiero w XVIII wiecznych niemieckich rycerskich romansach, oznacza rycerzy lub osoby z rycerskiego rodu trudniące się napadami, szczególnie na przejeżdżających w pobliżu ich zamku kupców i podróżnych. W Polsce przyjęło się na równi z polską nazwą rycerz rozbójnik , wskutek powszechnej opinii ,że zwłaszcza średniowieczne Niemcy dotknięte były tą plagą. . Charakter prowadzenia wojen średniowiecznych, zwłaszcza lokalnych waśni między feudałami, rozmaitość praw lokalnych dotyczących n.p.prawa poboru myta, świadczeń od podległej ludności, ceł i podatków od miast sprawiają, że wiele czynów opisywanych przez kronikarzy, noszących w naszych oczach cechy rabunku, w średniowieczu było egzekwowaniem swoich legalnych praw, albo ówczesnym sposobem prowadzenia wojny. Z całą pewnością istniały przypadki rycerzy, którzy byli bandytami, i według średniowiecznych, i współczesnych norm. Niekiedy nawet dochodziło do tworzenia związków, dziś nazywanych zorganizowanymi grupami przestępczymi. Działalność w rejonach zwykle górzystych, obronne siedziby, brak zazwyczaj silnej władzy centralnej i rozdrobnienie feudalne sprzyjały temu procederowi. .
Raubritterzy pojawili się na ziemiach polskich także w znaczącej liczbie, szczególnie na Śląsku (Dolnym i Górnym). Większość wiadomości pojawia się po wojnach husyckich w XV w., gdy panował chaos polityczny i prawny. Wielu z nich przeszło do legend, jak Czarny Krzysztof z Olszanicy pod Złotoryją, grabiący od ok. 1500 do 1512 r. Ujęty i stracony w Legnicy, wcześniej dokonywał napadów na kupców, mieszczan, rycerzy i podróżnych. Często oprócz odebrania konia, wozu, pieniędzy czy towaru dodatkowo obcinał rękę lub zabijał na miejscu wraz ze swymi kilkunastoma kompanami.