Róże Jana Sztaudyngera

Jan Sztaudynger, /1904 – 1970/ urodził się i zmarł w Krakowie Studiował na UJ, która to uczelnie ukończył ze stopniem doktora . debiutował w roku 1924 jako poeta,  tomem poezji “Dom Mój”. Po wojnie zamieszkał w Łodzi. znany głównie jako fraszkopisarz. Był też tł7umaczem literatury niemieckiej.

Róża prawdziwa i sztuczna

Szydzi z prawdziwej sztuczna:

-  Krótkie twoje trwanie,                                                                                                                                                                                             Wdzięk  pani wkrótce minie,                                                                                                                                                                                             A mój pozostanie…                                                                                                                                                                                                                 - Tak – rzecze wonna róża,                                                                                                                                                                                             Rumieniąc się skromnie -                                                                                                                                                                                                Ale patrząc na panią,                                                                                                                                                                                                  Myśleć będą o mnie!

Słowik o mało

Słowik w śpiewie  o mało nie wyzionie ducha,                                                                                                                                                                A róża, wdzięcznie skłoniwszy główkę, nie słucha.

Słowiku, raz posłuchaj

Słowiku, raz posłuchaj róży,                                                                                                                                                                                                  Wonią sie śpiewa ciszej, dłużej…

Lęk o ukochanego

Błagała róża motyla:                                                                                                                                                                                                                Niech się pan nie wychyla!

Nietakt

To nietakt duży                                                                                                                                                                                                                         Pokrzywom mówić o róży.

Do róży

Nie klnij motyla, posłannictwo spełni ,                                                                                                                                                                             Gdy innej róży da także smak pełni.

Lęk blasku

Czy patrzę w słońce , czy na różę,                                                                                                                                                                                       Dla bezpieczeństwa oczy mrużę

Napisz komentarz

You must be logged in to post a comment.