Osobna sprawa to zapotrzebowanie na odmiany mrozoodporne – rynek w rejonach o zimnym klimacie jest niewielki, po prostu mieszka tam mało ludzi. Są jednak wyjątki: Sztokholm (strefa 4), Chicago (strefa 5), stan Minnesota z Minneapolis (~3 mln mieszkańców, strefa 4a, 70% to Skandynawowie i Niemcy) no i przede wszystkim Rosja. Dla tych ludzi jednak warto coś tworzyć, jakiś rynek jest.

W ostatnio napisanym przez Pana artykule o różach z byłego ZSRR wspomina Pan o hodowli na Krymie pod Jałtą. To niestety strefa 7 (a może nawet cieplej, bo tuż nad morzem) – z odmian mrozoodpornych raczej nici.

Bo jak na razie to głównym dostępnym źródłem tego typu informacji są USA i Kanada, a przecież Azja jest botanicznie dużo bogatsza niż Europa czy Ameryka Północna. Także doświadczenia fińskie czy szwedzkie są trudne do “skonsumowania” głównie ze względów językowych. Zaglądałem na ich strony internetowe – nie zauważyłem wersji anglojęzycznych.

A jest chyba o czym dyskutować w aspekcie mrozoodporności. Tak chwalone przez Pana róże galijskie, damasceńsakie i alby – nie są wcale odporne na mróz w przypadku zim dużo ostrzejszych niż nasze. Z drugiej strony – w surowym kontynentalnym klimacie północnej półkuli rośnie wiele gatunków róż. Np w interiorze na Alasce są róże. Przypuszczam, że na Syberii i w Azji Środkowej jest ich dużo więcej i byłoby z czego brać geny odporności na mróz. Rosa beggeriana to tylko jeden przykład.